![Tunnels door de tijd [The Corridors of Time - nl] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/2/1/3/0/3/tunnels-door-de-tijd-the-corridors-of-time-nl-download.jpg)
Tunnels door de tijd [The Corridors of Time - nl]
- Автор: Андерсон Пол Уильям
- Год: 1968
- Язык: голландский
- Год: Het Spectrum
- Переводчик: J. Baars
- Жанр: Альтернативная история
Электронная книга - «Tunnels door de tijd [The Corridors of Time - nl]». Краткое содержание книги:
Het zijn vragen die de zojuist uit de gevangenis ontslagen Lockridge nauwelijks interesseren. Voor hem is zij immers in de eerste plaats een redder in hoge nood en al spoedig daarna — en onder wat voor onvermoede omstandigheden! — zijn minnares.
Toch zijn er mensen die haar met andere ogen bezien. De Tenil Orugaray noemen haar vol ontzag ‘De Storm’. Anderen zien haar als de onsterfelijke godin die leven schenkt. Voor Brann en zijn gardisten is zij onmiskenbaar een misdadige avonturierster, een meedogenloze vijand die even meedogenloos vernietigt dient te worden.
Samen met deze raadselachtige vrouw betreedt Lockridge de tunnels van de tijd, een web van tijdlijnen dat toegang geeft tot verleden, heden en toekomst. Daar, tijdens de talrijke, gevaarvolle zwerftochten die het uiterste van zijn geest en lichaam vergen, leert hij vele aspecten van haar wezen kennen. Maar helemaal doorgronden kan hij haar nooit.
Bovendien woedt rondom hem een oorlog waarin hem, zo blijkt al spoedig, een belangrijke rol is toebedeeld. Een oorlog ook die hem dwingt een keuze te maken: voor of tegen Storm. Een keuze die niet alleen voor hem, maar ook voor de toekomst van onpeilbaar groot belang is…
Enkele kinderen holden luidruchtig voorbij. Zij riepen iets, waarop John grinnikend naar hen wuifde.
‘Hebt u het… eh… stil gehouden… dat ik hier ben?’ vroeg Lockridge.
‘Ja,’ antwoordde Mary. ‘Het is bekend dat je zou komen. We waren erop voorbereid. Maar de… noem ze maar tijdwachters — hebben geen bijzonderheden bekendgemaakt. Voor je eigen bestwil. Om te voorkomen dat de een of ander je te veel zou vertellen.’ Haastig voegde zij eraan toe: ‘Dat had niet persé slecht nieuws hoeven te zijn. Maar het gevoel een noodlot te vervullen, maakt een mens tot slaaf.’
Er staan me nog kritieke gebeurtenissen te wachten, dacht Lockridge. Zij willen niet dat ik weet hoe ik zal sterven. Om die gedachte van zich af te zetten klampte hij zich vast aan een uitdrukking die Mary zo juist had gebruikt. ‘Tijdwachters ? Dan heeft mijn kant dus gewonnen!’ Hij keek om zich heen, snoof de geur van de bomen op, voelde het koele gras onder zijn voeten: ‘Natuurlijk. Dat had ik kunnen weten. Het is hier goed om te leven.’
‘Ik geloof,’ zei John, ‘dat het goed voor je zou zijn te bedenken wat een van onze filosofen geschreven heeft: “Ieder kwaad is een verkankerd goed”.’
Verbijsterd en zwijgend liep Lockridge verder. Na een poosje bereikten zij een stuk land dat door een heg was omgeven. John raakte een blad aan en de takken weken uiteen. Erachter lag een torpedovormig voertuig, waarin zij plaats namen. De cabine voorin was een transparante koepel zonder zichtbare instrumenten. Door een deur achterin zag Lockridge — machines ? gestalten? Maar wat het ook was, uit de vorm ervan kon hij niet afleiden waarvoor het diende; via allerlei onmogelijke bochten leek het tot in het oneindige heen en weer te lopen.
John ging zitten. Geluidloos verhief het voertuig zich. De aarde zonk onder hen weg en tenslotte kon Lockridge de gehele oostelijke zeekust overzien, waarboven de donkere hemel zich uitspande. Bijna al het land was groen — hoe lang had men erover gedaan om het werk van de Gardisten ongedaan te maken? — maar in het zuiden zag hij bebouwing die zich kilometers ver uitstrekte. De gebouwen zagen er smaakvol uit, de lucht erom heen was zuiver, en hij kon enkele parken onderscheiden. ‘Ik dacht dat de Wachters geen steden bouwden,’ zei hij.
‘Zij niet,’ antwoordde John kortaf. ‘Wij wel.’
‘De mens kan niet buiten de nabijheid van zijn soortgenoten,’ verklaarde Mary.
Lockridge vergat zijn verwarring toen hij een ovaal zilverkleurig voorwerp boven de horizon zag uitstijgen. Hij probeerde de afstand te schatten en dacht: grote hemel, dat ding is zeker meer dan een halve kilometer lang! ‘Wat is dat?’ ‘De lijnraket naar de Pleiaden.’
‘Maar…, maar in Storms tijd waren de sterren onbereikbaar!’
‘Inderdaad. Ze hadden het toen te druk met elkaar af te maken.’
De snelheid van het voertuig nam toe. Amerika verzonk in de onveranderlijke eenzaamheid van de oceaan. Lockridge wilde nog meer vragen stellen, maar Mary schudde het hoofd. Er blonken tranen in haar ogen.
Al na betrekkelijk korte tijd kwam Europa in zicht. Het voertuig begon te dalen, maar op een of andere manier ondervond het geen weerstand van de lucht. Om zijn gedachten van zijn verledenwaartse toekomst af te leiden, zou Lockridge het geluid van de wrijving verwelkomd hebben. Hij tuurde vooruit. Zij vlogen nog zo hoog, dat de kustlijn zich als een kaart voor zijn ogen ontrolde.
‘Hè! U vliegt op Denemarken aan!’
‘Dat is nodig,’ zei John. Je kunt over land naar je bestemming gaan.’
Hij remde af en bleef in het zicht van de Limfjord enige tijd zweven. Het land was grotendeels bedekt met bossen en grasland. Lockridge ontdekte een kudde van sierlijk gevlekte dieren… waren ze van een andere planeet afkomstig? Maar aan het einde van de baai lag een stad. Ze leek niet op de stad waar hij nu vandaan kwam, en eigenlijk was hij daar blij om. Hij was absoluut niet verrukt van het idee van een dodelijk eenvormige wereld. De rode muren en de koperen torenspitsen herinnerden hem aan het Kopenhagen dat hij in het verleden had gekend.
Oké, hield hij zichzelf voor, wat het ook is dat ik nog moet doen, ik neem aan dat het voor een goede zaak is.
‘Ik wilde dat we je meer konden laten zien, Malcolm,’ zei Mary zachtjes. ‘Maar hier moeten we je verlaten?’
‘Hè? Waar is jullie tunnel dan?’
‘We hebben een andere manier ontdekt,’ zei John. ‘Dit toestel brengt ons door de tijd.’
Een vurig schijnsel gleed over de grillige vormen in het achterschip. De cabine werd in duister gehuld. Lockridge schepte moed. Het was niet zeker dat hij zou sterven. Misschien had dit paar alleen maar medelijden met hem omdat hij opnieuw strijd zou moeten leveren. In ieder geval zou hij Auri spoedig terugzien. Om maar te zwijgen van Yuria en haar nichten: dat zou me een feest worden! En daarna Storm… Het transito was ten einde. Johns gezicht stond gespannen.
‘Stap snel uit,’ zei hij. ‘We mogen niet riskeren dat iemand ons ziet.’ Het toestel kwam zonder schokken op de grond tot stilstand. Hij greep de hand van zijn passagier. ‘Vaarwel,’ zei hij bruusk.
‘O, vaarwel,’ snikte Mary terwijl zij hem kuste.
Het portier gleed open. Hij sprong naar buiten. Het voertuig steeg omhoog en verdween.
17
Het zomerse land dat hij vanuit de lucht had waargenomen, lag duizend jaar in de toekomst. Hij bevond zich in een wildernis die even ondoordringbaar was als die welke de Tenil Orugaray hadden gekend. Het bos bestond echter hoofdzakelijk uit beuken; hun hoge, bleke stammen en kale takken staken af tegen de donkerende lucht. De afgevallen bladeren maakten een droog ritselend geluid in de kille wind. Een raaf wiekte over zijn hoofd heen.
Hij huiverde. Wat voor vrienden waren die mensen, die hem hier naakt en eenzaam hadden achtergelaten?
Zij konden niet anders, bedacht hij.
Maar vervloekt, het had geen enkele zin als hij hier van honger omkwam. Er zouden dus wel mensen in de buurt wonen. Hij tuurde in het duister en ontdekte een pad. Smal en blijkbaar zelden gebruikt, kronkelde het tussen struiken en bomen door in de richting van de baai. Na wat proberen vond hij de juiste diaglossa voor dit milieu en met kwieke pas om het warm te krijgen, begaf hij zich op weg.
Recht tegenover het laatste stervende licht van de ondergaande zon brak een schijnsel door de takken. De volle maan van oktober, concludeerde hij. Auri had dus al ruim drie maanden op hem gewacht. Het arme eenzame kind. Nou ja, ze hadden haar toch als studieobject nodig gehad, en zo gauw hij vervoer kon vinden, zou hij zich weer bij haar voegen …
Hij bleef staan. De kou drong hem door merg en been. In de verte had hij honden horen blaffen.
Maar dat was toch niets om bang van te zijn? Waarom voor de duivel was hij zo zenuwachtig? Hij liep verder.
De schemer ging over in de nacht. Twijgen kraakten en prikten hem terwijl hij als een blinde van de ene kant van het pad naar de andere strompelde. De wind nam toe. Opnieuw klonk er hondengeblaf, nu dichterbij. En was dat een hoorn? Dat moest wel, met dat schallende geluid; de tonen vormden echter een dreigende snauw.
Waarschijnlijk komen ze langs ditzelfde pad, dacht hij. Laat ik wachten…Nee. Hij zette het op een draven. Om een of andere reden wilde hij een ontmoeting met die meute vermijden.
Boven zijn toenemende onrust uit trachtte een deel van zijn geest daar een verklaring voor te vinden. Het paste bij hun wereldbeschouwing indien de Wachters wildreservaten in stand hielden. En als zij voor hun genoegen jaagden, wat dan nog? Maat deze streek was zo afschuwelijk eenzaam. De wouden waar Auri thuishoorde, krioelden van wild. Maar hier had hij nog niets anders gezien dan struiken en bomen en één aasvogel, niets anders gehoord dan de wind en de abnormaal snelle nadering van de honden.
De maan rees langzaam hoger. Lichtbundels vielen tussen de bomen door die een spookachtig grauwe kleur aannamen, en wierpen grillige schaduwplekken op de bodem. Verder weg heerste een absolute duisternis. Meer en meer voelde hij zich alsof hij vluchtte door een eindeloze tunnel. Hij begon moeilijk te ademen. Het huilen van de honden echode door het bos, opnieuw schalde de hoorn, hij bemerkte hoe de koude grond trilde door het dreunen van hoeven.