Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Która moja? — spytał nie mając innego wyjścia, jak zatrzymać się i odezwać.

— Nie z tej strony i nie tędy — powiedział Ayres.

Marsh przemknął się na drugą stronę patio i postawił torby przy drzwiach sypialni. Rude włosy opadały mu w nieładzie, rzadkimi pasmami na uszy; kołnierz miał pomięty. Nie patrzył na nich. Wszystkie jego ruchy były niepewne i nerwowe.

— Gdzie byłeś? — spytał ostro Ayres, zanim tamten zdążył skryć się w swoim pokoju.

Marsh rzucił za siebie spłoszone spojrzenie.

— Małe nieporozumienie z moim przydziałem. Ich komputer umieścił mnie na jakiejś innej liście.

Pozostali podnieśli głowy i słuchali. Marsh patrzył na nich i pocił się.

Zarzucić mu kłamstwo? Okazać oburzenie? Wszystkie pomieszczenia były monitorowane; nie mieli co do tego złudzeń. Mógł nazwać Marsha kłamcą i dać wyraźnie do zrozumienia, że gra osiągnęła kolejny poziom. Mogli… wzdrygnął się instynktownie na tę myśl… mogli zabrać tego człowieka do łazienki i~ pod groźbą utopienia wydobyć z niego całą prawdę tak samo skutecznie, jak wcześniej mogła to uczynić Unia. Gdyby przesłuchujący tak zrobili, nerwy Marsha raczej na pewno by nie wytrzymały. Zysk stał pod znakiem zapytania na wszystkich frontach.

A może, do głosu doszło współczucie, a może Marsh zachował nakazane mu milczenie. A może Marsh chciałby im się zwierzyć, ale przestrzegał nakazu milczenia cierpiąc w imię lojalności. Wątpił w to. Nie ulegało wątpliwości, że Uniowcy zagięli na Marsha parol wyczuwając w nim człowieka jeśli nie słabego, to najsłabszego z nich czworga. Marsh uciekł ze wzrokiem, wniósł swoje torby do pokoju i zasunął za sobą drzwi.

Ayres powstrzymał się nawet od wymiany spojrzeń z pozostałymi. Nieprzerwana inwigilacja była prawdopodobnie prowadzona i na wizji. Odwrócił się do ekranu i dalej oglądał program.

Potrzebowali czasu, czasu zyskiwanego czy to w ten sposób czy też poprzez przeciąganie negocjacji. Ta świadomość pozwalała lepiej znosić stres. Codziennie dyskutowali z Unią, ze zmieniającą się wciąż procesją jej oficjalnych przedstawicieli. Unia zgadzała się w zasadzie na ich propozycje, zapewniała o swym zainteresowaniu, rozmawiała i dyskutowała, odsyłałam ich od jednego do drugiego komitetu, redagowała punkty protokołu. Protokołu, kiedy z bagaży skradziono im wszystkie materiały! Sprawa nie posuwała się naprzód po żadnej ze stron i bardzo chciałby wiedzieć, co przeszkadza Unii.

Działania wojskowe na pewno były prowadzone nadal; to mogło zaszkodzić w negocjacjach. Rezultaty spadną im na głowę w najmniej odpowiednim momencie i będą zmuszeni pójść na dalsze ustępstwa.

Oczywiście Pell. Pierwszym ustępstwem, o jakie ich poproszą, będzie najprawdopodobniej Pell; a do tego nie można dopuścić. Drugą pozycją na tej liście będzie bez wątpienia żądanie postawienia oficerów Kompanii przed rewolucyjnym trybunałem Unii. Zadanie prawdę mówiąc niewykonalne, ale w drodze kompromisu można sporządzić jakiś nie mający znaczenia dokument: może wyjęcie spod prawa. Nie zamierzał podpisywać wyroków śmierci na personel Floty, jeśli znajdzie się jakieś inne wyjście, ale zgłaszanie sprzeciwu wobec nakazu ścigania niektórych, sklasyfikowanych przez oficjalne czynniki Unii jako wrogowie stanu… może być do tego zmuszony. Unia i tak postąpi, jak będzie chciała. A to, co dzieje się tak daleko, nie będzie miało większego politycznego oddźwięku na Ziemi. To czego nie mogły przekazać do mieszkań media wizualne, nie przykuwało na długo uwagi opinii publicznej. Statystycznie rzecz biorąc większość elektoratu nie umiała czytać albo z zasady nie czytywała prasy drukowanej; nie ma obrazów, nie ma wiadomości; nie ma wiadomości, nie ma wydarzeń; nie ma solidaryzowania się ze strony szerokich mas społeczeństwa ani ciągłego zainteresowania środków masowego przekazu… zostawmy politykę Kompanii. Przede wszystkim nie mogli narażać na niebezpieczeństwo tej większości, jaką zdobyli w poprzednich kadencjach, przez pół wieku ostrożnych manewrów, dyskredytowania w oczach opinii publicznej przywódców Separatystów… dotychczasowych poświęceń. Poczynienie dalszych było nieuchronne.