Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Cent kronojn mi ankoraŭ havas,” diris Švejk, “mi povas ilin al vi prunti.”

“Donu ilin al mi,” vigliĝis la feldkurato, “mi forportos ilin tuj al Lukáš. Vere nevolonte mi adiaŭus vin.”

Lukáš estis tre surprizita, kiam li denove vidis la feldkuraton.

“Mi venas pagi al vi la ŝuldon,” diris la feldkurato, venke ĉirkaŭrigardante, “donu karton ankaŭ al mi.”

“Hop,” diris la feldkurato, kiam venis lia vico. “Nur je unu poento pli,” li anoncis, “mi superpoentis.”

“Do, hop[103],” li vokis ĉe la dua partio, “hop — blinde[104].”

“Dudek gajnas,” anoncis la bankiero.

“Mi havas sume dek naŭ,” mallaŭte diris la feldkurato, metante en la bankon la lastajn kvardek kronojn el tiuj cent, kiujn pruntis al li Švejk por elaĉeti sin el la novtempa servuteco.

Revenante hejmen la feldkurato venis al la konvinko, ke estas fino, ke Švejkon povas nenio savi, ke estas antaŭdestinite, ke tiu servu ĉe la ĉefleŭtenanto Lukáš.

Kaj kiam Švejk al li malfermis, li diris al li: “Ĉio estas vana, Švejk. Kontraŭ la fatalo defendsavos sin neniu. Mi malgajnis vin eĉ tiujn viajn cent kronojn. Mi faris ĉion, kion mi povis, sed la sorto estas pli forta ol mi. Ĝi ĵetis vin en la ungegojn de la ĉefleŭtenanto Lukáš kaj venos la tempo, kiam ni devos adiaŭi unu la alian.”

“Kaj ĉu en la banko estis granda sumo,” demandis Švejk trankvile, “aŭ vi havis malofte la avantaĝon de unua ludanto? Se ne venas konvena karto, estas tio tre malbona, sed iam estas mizero, se tio iras treege glate. En la strato ‘Na Zderaze’ vivis ladisto Vejvoda kaj tiu ofte ludis mariaĝon en gastejo malantaŭ la ‘Centjara kafejo’. Foje ankaŭ, diablo tion al li konsilis, li diras: ‘Kion vi dirus al tio, se ni ludus ‘dudek unu’ je dek heleroj[105]?’ Ili do ludis dekheleran ‘dudek unu’ kaj li tenis la bankon. Ĉiuj superpoentis kaj tiel tio kreskis ĝis dudek kronoj. La maljuna Vejvoda volis lasi ion ankaŭ al iu alia kaj senĉese vokis: ‘Malgranda, mava, banko hejmen[106].’ Vi ne povas al vi imagi, kian malbonŝancon li havis. Malgranda aŭ mava ne kaj ne veni, la banko kreskis kaj jam estis en ĝi cent kronoj. El la ludantoj neniu havis tiom por povi ludi pri la tuta banko, kaj Vejvoda estis jam plene ŝvitkovrita. Oni aŭdis nenion alian ol tion lian: ‘Malgranda, mava, banko hejmen.’ Ili alpagis po dek kronoj kaj ĉiam malgajnis. Kamentubista majstro ekkoleris, iris hejmen por mono kaj vetis pri la tuta banko, kiam estis tie pli ol cent kvindek kronoj. Vejvoda volis sin de tio liberigi kaj kiel li poste diris, preni kartojn eble eĉ ĝis tridek poentoj nur por ne gajni, kaj anstataŭ tio li ricevis du asojn. Li ŝajnigis ke li havas malmulte kaj intence diras: ‘Dek ses gajnas.’ Kaj tiu kamentubista majstro havis sume dek kvin. Ĉu tio ne estas malbonŝanco? La maljuna Vejvoda estis tute pala kaj malfeliĉa, la kunludantoj jam sakris kaj flustris al si, ke li trompludas, ke jam foje oni batregalis lin pro falsa ludo, kvankam li estis unu el la plej honestaj ludantoj, kaj ili ŝutis tien kronon post krono. Jam estis tie kvincent kronoj. La gastejestro tion ne eltenis. Li havis ĝuste monon preparita por bierfarejo, li ĝin do prenis, alsidiĝis, komence ŝovis en tion po du centkronoj, poste fermetis la okulojn, turnis la seĝon por havi feliĉon kaj proklamis, ke li ludas pri ĉio, kio estas en la banko. ‘Ni ludos kun elmontritaj kartoj’, li diris. Mi ne scias, kion la maljuna Vejvoda donus por nun malgajni. Ĉiuj miris, kiam li aversigis karton, montriĝis sepo kaj li ĝin retenis. La gastejestro kaŝridis, ĉar li havis dudek unu. Al la maljuna Vejvoda venis dua sepo kaj ankaŭ tiun li retenis. ‘Nun venos aso aŭ deko,’ diris la gastejestro malice, ‘mi vetas je mia kolo, sinjoro Vejvoda, ke vi superpoentos.’ Regis ega silento. Vejvoda aversigas la karton kaj aperas tria sepo. La gastejestro paliĝis kiel kreto, temis pri lia lasta mono, foriris en la kuirejon kaj post momento alkuris lia lernoknabo, ke ni iru sinjoron gastejestron detranĉi, ke li laŭdire pendas sur fenestra manilo. Ni lin do detranĉis, revivigis kaj oni ludis plu. Jam neniu havis monon, ĉio estis en la banko antaŭ Vejvoda, kiu nur diris: ‘Malgranda, mava, banko hejmen’ kaj volis malgajni, kostu, kiom ĝi kostos, sed ĉar li devis aversigi siajn kartojn kaj elmontri ilin sur la tablo, li ne povis trompi kaj intence superpoenti. Ĉiuj estis per lia feliĉo tute konfuzitaj kaj ĉar ili jam ne havis monon, ili interkonsentis meti en la bankon siajn ŝuldatestojn. Tio daŭris kelke da horoj kaj antaŭ la maljuna Vejvoda kreskis miloj kaj miloj. La kamentubista majstro ŝuldis al la banko pli ol unu kaj duonon de miliono, karbovendisto el la strato ‘Na Zderaze’ proksimume milionon, pordisto de la ‘Centjara kafejo’ okcent mil kronojn, studento de medicino pli ol du milionojn. Ja nur en tantiemo por la gastejestro[107] estis pli ol tricent mil kronoj, ĉio sur paperetoj. La maljuna Vejvoda provis tion per ĉiuj eblaj manieroj. Ĉiumomente li iris al necesejo kaj ĉiam trandonis la kartojn al iu alia, ke tiu lin anstataŭu, kaj kiam li revenis, oni al li anoncis, ke li havis dudek unu kaj gajnis. Oni sendis por novaj kartoj kaj denove tio ne helpis. Kiam Vejvoda haltis ĉe dek kvin poentoj, tiu alia havis dek kvar. Ĉiuj rigardis la maljunan Vejvoda kolere kaj pleje furiozis pavimisto, kiu metis en tion sume kontante ok kronojn. Tiu senkaŝe proklamis, ke homo kiel Vejvoda ne rajtas paŝi tra la mondo kaj ke necesus lin piedbati, elĵeti kaj dronigi kiel hundidon. Vi ne povas imagi al vi la senesperon de la maljuna Vejvoda. Fine li ricevis ideon. ‘Mi iras al la necesejo,’ li diris al la kamentubisto, ‘anstataŭu min, sinjoro majstro.’ Kaj nur tiel senĉapele li elkuris eksteren rekte al Myslík-strato por policistoj. Li trovis patrolon kaj anoncis al ĝi, ke en tiu gastejo oni hazarde kartludas.