Lalande 21185
- Автор: Zajdel Janusz Andrzej
- Год: 1966
- Язык: польский
- Жанр: Научная фантастика
Электронная книга - «Lalande 21185». Краткое содержание книги:
właściwie obliczone otwory drzwiowe w Starej Bazie? Przecież nie na nasz ani tym bardziej Florytów. . . Tam wszystkie drzwi miały niewiele ponad metr wysokości.
— Były przy tym kwadratowe — przypomniał Har. — Możliwe, że odpowiadały wymiarom przybyszów z Kosmosu. Starą Bazę budowali w zasadzie dla siebie. To byłby jedyny szczegół świadczący o ich wyglądzie.
— Nie przesądzajmy sprawy. Może w zapisach, jakie pozostawili w fonotece, znajdzie się więcej szczegółów. Może niektóre zapisy dadzą się odtworzyć w postaci obrazów? Zdaje się, że czyniono jakieś próby w tym kierunku — powiedział
Ted.
Chwilę trwali w milczeniu, tylko silnik szumiał, a pojazd, kołysząc się lekko, niósł ich ku stożkowi.
— Przez cały czas jestem pod wrażeniem niezmiernej przenikliwości tych nieznanych istot. Jakże trafnie umiały ocenić możliwości ziemskiej cywilizacji, pozostawiając informacje dla nas tu, w odległości ośmiu lat światła od Ziemi —
medytował Har półgłosem. — Z drugiej jednak strony. . . z tymi Florytami, mimo całego wysiłku i starań, coś im nie wyszło. Jakby nie zdawali sobie sprawy z ich potrzeb. . .
Przerwał. Nagłe uderzenie pchnęło wirolot w bok. Autopilot natychmiast wy-równał kurs, lecz po sekundzie nowy, silniejszy wstrząs rzucił nimi o ścianę cia-snej kabiny.
ROZDZIAŁ DWUNASTY
W KTÓRYM SYTUACJA STAJE SI Ę KRYTYCZNA,
A FLORYCI ZACZYNAJĄ DZIAŁA Ć
Ledwie Max zdążył usiąść nad dziennikiem pokładowym, zabrzmiał głośny dzwonek. W pierwszej chwili spojrzał odruchowo na ekrany podczerwienne, my-
śląc, że to czujnik sygnalizuje czyjąś obecność w pobliżu „Suma”. Zaraz jednak zorientował się, że to nie to: dzwonek był zbyt wysoki jak na czujnik. To alarm utraty automatycznej łączności z wirolotem!
Od czasu pechowej wyprawy Teda na Orfie wprowadzono ścisłą zasadę ciągłej kontroli łączności radiowej z pojazdami oddalającymi się choćby na niewielką odległość w teren. Kosztowało to nieco więcej energii, ale względy bezpieczeństwa miały zasadnicze znaczenie.
Max podbiegł do rozdzielni i przełączył odbiornik na kanał alarmowy. Wywo-
łał kilka razy, lecz odpowiedzi nie było.
„O zakłóceniach nie może być mowy — ocenił w myślach. — Odległość jest niewielka”.
Spróbował raz jeszcze wywołania, potem jeszcze raz — na fali ogólnego we-zwania. I teraz nie było żadnej odpowiedzi. Wybiegł z kabiny, chwytając po drodze kombinezon, maskę i aparat lotny. Na korytarzu wcisnął sygnalizator i po chwili Adam, zbudzony z głębokiego snu, dogonił go przy wyjściu.
— Wirolot nie odpowiada — rzucił Max przez ramię. — Bierz ekwipunek i lecimy.
— Może wyłączyli nadajnik?
— Niemożliwe. Automat jest połączony na stałe, musieliby zdjąć deskę rozdzielczą albo zablokować zasilanie. Nie traćmy czasu.
Wybiegli na polanę. Max przyłożył do oczu lornetę i przez chwilę szukał świateł pozycyjnych wirolotu. Noc była ciemna i bezgwiezdna, w powietrzu wisiała dość gęsta mgiełka.
— Nic nie widać. W normalnych warunkach z tej odległości powinienem dostrzec światła reflektorów.
— Może wylądowali za jakąś skałą — podsunął Adam, zapinając pasy aparatu lotnego.
111
— Może.,. Co za pech! — Max zaklął przez zęby. — Dwa dni łazili piecho-tą i nic im się nie stało. A teraz, na kilka godzin przed startem, znikają razem z wirolotem, na znanym terenie, dwadzieścia kilometrów od rakiety!
Adam chciał zapytać, dlaczego to Max uważa rejony bliskie miejsca lądowania za bezpieczniejsze od dalszych, ale nic nie powiedział. Włączyli silniki i kierując się tylko busolą, poszybowali nisko nad wierzchołkami lasu.
— Strzelę, może zauważą! — powiedział Adam, sięgając do pasa. Uniósł rakietnicę i wystrzelił dwie białe race, a po kilku sekundach czerwoną. Miało to znaczyć: „Nie mamy o was informacji”.
Lecieli przez chwilę w milczeniu, obserwując horyzont. Odpowiedzi nie było.
Max powtórzył sygnał: dwie białe — przerwa — czerwona.
— Jest! — krzyknął Adam. — Biała flara!
Spoza skał wystrzeliła biała iskra magnezji i rozpryskując się w powietrzu, wyrwała na chwilę z ciemności strzępiasty zarys skalnego grzbietu.
— Jedna biała? — zdziwił się Adam. — Przecież to nic nie oznacza. . .
Po chwili następna biała flara poszybowała w ślad za pierwszą.
— Nie mają innych kolorów! — stwierdził Max. — To są ładunki oświetlają-
ce.
— Powinni przecież mieć przynajmniej jedną alarmową rakietnicę z komple-tem ładunków. . . — mruknął Adam. — Chyba że. . . nie są razem. . .
Lecieli teraz ukośnie nad coraz stromiej pnącym się zboczem. Dwie następne flary pozwoliły im dokładniej ustalić kierunek. Musieli zwolnić, bo smugi trzy-manych w dłoniach reflektorów natrafiały co chwila na sterczące zręby skał, które należało ostrożnie omijać.
— Starczy paliwa? — zaniepokoił się Adam.
— W jedną stronę na pewno! — pocieszył go Max złośliwie. — Nie martw się, na powrót uzupełnimy zapas ze zbiorników wirolotu.
— A jeśli go rozbili? — mruknął Adam.
Max nie odpowiedział, lawirując między głazami, które co chwila wynurza-
ły się z ciemności. Lecieli już siedemnaście minut. Szczyt ze stożkiem musiał
znajdować się niedaleko.
— Spróbuję wezwać Hara przez nadajnik osobisty. Mamy ich chyba w zasię-
gu. . . — powiedział Max, włączając miniaturowy aparat zawieszony na piersi. —
Har, czy mnie słyszysz, odpowiedz!
W słuchawce dał się słyszeć trzask, a potem głos Hara, nadspodziewanie silny:
— Tu Har, słucham na kanale lokalnym.
— Gdzie jesteście? Przy stożku?
— Jestem dwa lub trzy kilometry od stożka, na południowym stoku, powta-rzam, na południowym stoku. Strzelam ostatnią flara, uważajcie! Przybywajcie natychmiast!
112
— Jest niedaleko! — powiedział Max do Adama, który nie słyszał rozmowy i dopiero teraz dostroił swój odbiornik. — Zaczekaj, Har. Co się stało? Co z wami?
— Awaria wirolotu. Zderzenie w powietrzu. Przymusowe ostre lądowanie na zboczu. Szukam Ewy i Teda!
— Jak to! Co z nimi?
— Kabina pękła przy uderzeniu o skałę. Wyrzuciło nas. Ciemno, nie wiem, gdzie oni są, nie odpowiadają. . .
Har wyrzucał słowa urywanym, zdyszanym głosem, jakby tłumiąc ból zaciskający mu szczęki.
— Jesteś ranny? — krzyknął Adam. — Nie ruszaj się, przestań szukać, bo spadniesz i nie znajdziemy cię. Strzelaj flarę!
Biała smuga wyskoczyła nieco z prawej. Skierowali lot w tamtą stronę.
— Jest na przeciwstoku — powiedział Max, przyspieszając.
Pod nimi ciągnęła się teraz stosunkowo gładka płaszczyzna grzbietu. Max wystrzelił rakietę, a Har skorygował przez radio ich kurs. Po chwili, obniżając się nad przeciwległym zboczem, dostrzegli wirolot. Leżał na boku, dziobem w dół stoku.
Har podbiegł ku nim, potykając się o kamienie.
— Musieli się zsunąć w dolinę! — wskazywał lewą dłonią kierunek. Prawa ręka zwisała mu bezwładnie wzdłuż ciała. — Lećcie tam natychmiast, ja tu za-czekam. . .
— Co ci jest?
— Nic, nic. . . Nie zajmujcie się mną, rękę skręciłem. . . Trzymałem ster. . .
Rzuciło prawym bokiem o skałę. Część pokrywy odskoczyła, a potem przechyliło nas w prawo i wylecieliśmy na stok. Maszynę na szczęście poderwało w górę, jeden silnik jeszcze pracował i dlatego upadła dalej. . .
Har osłabł wyraźnie, bo pobladł i usiadł bezwładnie na stoku, podtrzymując lewą dłonią prawy łokieć.
Max i Adam powoli poszybowali w dół stoku, przyświecając reflektorami.
Zbocze było niezbyt strome i należało się spodziewać, że zaginieni, nawet jeśli stracili przytomność, nie mogli stoczyć się daleko. O kilkadziesiąt metrów poni-
żej miejsca katastrofy Adam natrafił na leżącą wśród drobnych kamieni osypiska torbę z rakietnicą i kamerą stereofotograficzną. Niżej stok przechodził w płaskie prawie dno dość szerokiej kotlinki, w środku której biło nikłe źródełko. Było stąd tylko jedno zejście w dół: wąski żlebik wymyty przez wody strumienia.