Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Dat kan ik niet,’antwoordde hij. ‘Ze mogen zich niet op dezelfde manier uitdrukken. Niet één keer. Jij vergeet dat we op een goeie dag zo beroemd zullen zijn dat er zeker iemand onderzoek naar ons zal gaan doen. We moeten elke keer als twee verschillende mensen uit de bus komen.’

En dus schreef ze verder. Haar voornaamste identiteit op de netwerken was Demosthenes — Peter had de naam gekozen. Hij noemde zichzelf Locke. Het waren duidelijk pseudoniemen, maar dat was een onderdeel van het plan. ‘Als we een beetje geluk hebben zullen ze gaan proberen te raden wie ze zijn.’

‘Als we beroemd genoeg worden, kan de regering altijd inzage eisen en erachter komen wie we werkelijk zijn.’

‘Als het zover komt zitten we inmiddels al zo goed ingeburgerd dat het ons niet veel nadeel zal berokkenen. Misschien zullen de mensen het als een schok ervaren dat Demosthenes en Locke twee kinderen zijn, maar ze zullen al gewend zijn om naar ons te luisteren.’

Ze begonnen debatten samen te stellen voor hun personages. Valentine stelde een openingsverklaring op en Peter verzon een weg-werpnaam waaronder hij op haar stuk reageerde. Zijn antwoord was altijd verstandig en de redenering was levendig, met veel scherpzinnige vondsten en een uitstekende politieke retoriek. Valentine had een manier van allitereren waardoor haar woorden makkelijk in iemands geheugen bleven hangen. Vervolgens voerden ze het debat, door een redelijke hoeveelheid tijd gescheiden, in op de netwerken, alsof ze de stukken ter plaatse hadden gemaakt. Soms leverden ook enkele andere netwerkabonnees commentaar; meestal werd dat door Peter en Val genegeerd, maar soms pasten ze hun eigen antwoorden een klein beetje aan om bij de vorige commentaren aan te sluiten.

Peter hield zorgvuldig een lijst bij van hun meest gedenkwaardige uitspraken en voerde van tijd tot tijd een zoekprogramma uit om te zien of die uitspraken ook op andere plaatsen de kop opstaken. Dat gebeurde niet met al hun uitspraken maar veel ervan werden hier en daar herhaald en sommige ervan doken zelfs op in de belangrijke debatten op de invloedrijke netwerken. ‘We worden gelezen,’zei Peter. ‘Onze ideeën sijpelen naar buiten.’

‘De bewoordingen, tenminste.’

‘Je moet het toch ergens aan afmeten. We hebben in elk geval enige invloed. Niemand haalt ons nog met name aan, maar ze bediscussiëren zaken die wij aan de orde gesteld hebben. We dragen bij aan de agendapunten. We beginnen in de goede richting te gaan.’

‘Moeten we al proberen ons in de belangrijke debatten te mengen?’

‘Nee. We wachten tot ze ons vragen.’

Ze waren nog maar zeven maanden bezig toen een van de netwerken aan de westkust Demosthenes een boodschap stuurde. Een aanbod voor een wekelijkse rubriek op een vrij goed nieuwsnetwerk.

‘Ik kan geen wekelijkse rubriek doen,’zei Valentine. ‘Ik hoef nog niet eens maandverband te gebruiken.’

‘Die twee dingen hebben niks met elkaar te maken,’zei Peter.

‘Voor mij wel. Ik ben nog een kind.’

‘Zeg dat je het doet, maar dat je graag uitbetaald wilt worden in netwerktijd omdat je niet graag je ware identiteit wilt onthullen. Een nieuwe toegangscode via hun bedrijfsidentiteit.’

‘Zodat als de overheid mij probeert op te sporen —’

‘Je gewoon een willekeurig persoon bent die via CalNet toegang heeft. Vaders grondwettelijk toegangsrecht is dan niet meer in het geding. Ik snap alleen niet waarom ze Demosthenes verkiezen boven Locke.’

‘Ware begaafdheid wordt altijd herkend.’

Als spel was het leuk. Maar sommige van de standpunten die Demosthenes moest innemen van Peter stonden Valentine helemaal niet aan. Demosthenes begon zich te ontwikkelen als een tamelijk paranoïde anti-Warschaupact schrijver. Dat zat haar dwars omdat Peter degene was die wist hoe hij met zijn woorden angsten moest bespelen — ze moest de hele tijd aan hem om ideeën vragen. Ondertussen nam zijn Locke haar gematigde gevoelsstandpunten in. Ergens was het natuurlijk wel verstandig. Door haar de stukken van Demosthenes te laten schrijven ontbrak het hem niet aan gevoel, net zoals Locke ook andermans angsten kon aanwakkeren. Maar het voornaamste effect was dat ze onlosmakelijk met Peter verbonden bleef. Ze kon niet afhaken en verder Demosthenes voor haar eigen doeleinden aanwenden. Ze zou niet weten hoe ze hem moest hanteren. Maar in feite sneed het mes aan twee kanten. Hij kon zonder haar de stukken van Locke niet schrijven. Of wel soms?

‘Ik dacht dat het de bedoeling was om de eenheid van de wereld te bewaren. Als ik dit schrijf zoals jij zegt dat het moet, Peter, dan dring ik min of meer aan op een oorlog om het Warschaupact open te breken.’

‘Niet op oorlog, maar op open netwerken en een verbod op censuur. Vrije uitwisseling van informatie. Uitvoering van de grondregels van de Bond, toch minstens.’

Zonder dat het haar bedoeling was begon Valentine met de stem van Demosthenes te praten, al gaf ze absoluut niet de standpunten van Demosthenes weer. ‘Iedereen wist van het begin af aan dat het Warschaupact beschouwd moest worden als een enkele eenheid waar het die grondregels betrof. Tussen de verschillende naties vindt er nog steeds vrije uitwisseling plaats. Maar tussen de landen van het Warschaupact onderling zijn deze dingen binnenlandse aangelegenheden. Daarom gingen ze ermee akkoord dat Amerika de oppermacht in de Bond kreeg.’