Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘De Polemarch is immers een Rus. En hij weet wat er met de vloot gebeurt. Of ze hebben ontdekt dat de kruiperds uiteindelijk toch niet gevaarlijk zijn, of er is een groot gevecht op komst. Hoe het ook zij, de oorlog met de kruiperds zal weldra afgelopen zijn. Ze bereiden zich voor op na de oorlog.’

‘Als ze hun troepen verplaatsen, moet dat op aanwijzing van de Strateeg zijn.’

‘Het is allemaal intern, binnen het Warschaupact zelf.’

Dit was verontrustend. De façade van vrede en samenwerking was al bijna sinds het begin van de oorlog met de kruiperds ongeschonden gebleven. Wat Peter had ontdekt was een fundamentele verstoring in de wereldorde. Ze had zich een voorstelling gevormd, even levendig als de herinnering aan zelf beleefde dingen, van hoe de wereld geweest was voor de kruiperds hen tot onderlinge vrede dwongen. ‘Dus het wordt weer net zoals vroeger.’

‘Met een paar wijzigingen. De afweerschermen zorgen ervoor dat niemand meer kernwapens hanteert. We moeten elkaar met duizenden tegelijk afslachten in plaats van met miljoenen.’Peter grijnsde. ‘Val, het zat er dik in dat het een keer zou gebeuren. Op dit moment bestaat er een reusachtige internationale vloot- en legermacht, waarover de Amerikanen de oppermacht hebben. Als de oorlog met de kruiperds achter de rug is, zal al die macht verdwijnen omdat hij helemaal gefundeerd is op angst voor de kruiperds. En plotseling kijken we om ons heen om te ontdekken dat alle oude bondgenootschappen verdwenen zijn, dood en verdwenen, behalve dat ene, het Warschaupact. En dan wordt het de dollar tegen vijf miljoen lasers. Wij hebben de planetoïdengordel, maar zij hebben de Aarde en je raakt daarginds akelig snel door je rozijnen en je selderie heen, zonder de Aarde.’

Wat Valentine eigenlijk nog het meest verontrustte was dat Peter er zich helemaal geen zorgen over scheen te maken. ‘Peter, waarom krijg ik het idee dat jij dit als een gouden kans voor Peter Wiggin beschouwt?’

‘Voor ons allebei, Val.’

‘Peter, jij bent twaalf jaar. Ik ben tien. Ze hebben een woord voor mensen van onze leeftijd. Ze noemen ons kinderen en ze zijn aardig voor ons.’

‘Maar wij denken toch anders dan andere kinderen, Val. Wij praten toch anders dan andere kinderen. En we schrijven vooral heel anders dan andere kinderen.’

‘Voor een gesprek dat begon met het dreigement om me te vermoorden, zijn we toch wat van ons onderwerp afgedwaald, lijkt me.’Maar Valentine merkte dat ze opgewonden raakte. Schrijven was iets dat Val beter kon dan Peter. Dat wisten ze allebei. Peter had het zelfs een keer uitgesproken toen hij zei dat hij altijd kon zien wat andere mensen het meest in zichzelf haatten, terwijl Val altijd kon zien wat andere mensen het meest aanstond in zichzelf, zodat ze hen enorm kon vleien. Hij bracht het op een cynische manier naar voren, maar het was wel waar. Valentine kon andere mensen heel goed overhalen tot haar standpunt — ze kon hen ervan overtuigen dat ze wilden wat zij wilde dat ze wilden. Maar Peter kon hen alleen maar angst laten voelen voor dat waarvoor hij hen angst wilde laten voelen. Toen hij Val daar voor het eerst op wees, had ze ontzettend de pest in. Zij wilde graag geloven dat ze goed mensen kon overtuigen omdat ze gelijk had en niet omdat ze zo handig was. Maar hoe ze zich ook voorhield dat ze nooit mensen zou willen uitbuiten zoals Peter dat deed, toch genoot ze van de wetenschap dat ze op haar eigen manier andere mensen kon sturen. En ze kon niet alleen sturen wat ze deden. Ze kon in zekere zin ook sturen wat ze wilden. Ze schaamde zich ervoor dat ze van die macht genoot en toch betrapte ze zichzelf er af en toe op dat ze er gebruik van maakte. Om onderwijzers te laten doen wat zij wilde, of andere leerlingen. Om moeder en vader haar inzicht te laten delen. Soms slaagde ze er zelfs in om Peter te overtuigen. Dat was nog het meest beangstigende van alles — dat ze Peter goed genoeg begreep, dat ze hem voldoende aanvoelde om als het ware in zijn huid te kruipen. Ze had meer van Peter dan ze wilde toegeven, hoewel ze er soms toch wel over nadacht. Terwijl Peter stond te praten dacht zij: Jij droomt van macht, Peter, maar ik ben op mijn eigen manier machtiger dan jij.