Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]
- Автор: Кард Орсон Скотт
- Год: 1989
- Язык: голландский
- Год: J.M. Meulenhoff
- ISBN: 90-290-4143-9
- Переводчик: M. K. Stuyter
- Жанр: Научная фантастика
Электронная книга - «Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]». Краткое содержание книги:
‘Ik wilde wel dat ik je alles over Enders situatie kon vertellen. Maar dat zou uren, misschien wel dagen kosten en naderhand zou ik je voor je eigen bestwil in verzekerde bewaring moeten nemen omdat het allemaal zo strikt vertrouwelijk is. Laten we dus eens kijken hoe ver we kunnen komen met een beperkte hoeveelheid informatie. Onze leerlingen spelen een bepaald computerspel.’En hij vertelde haar over het Einde van de Wereld en de gesloten kamer en Peters gezicht in de spiegel.
‘De computer heeft dat tafereel gemaakt en niet Ender. Waarom vraagt u het niet aan de computer?’
‘De computer weet het niet.’
‘En ik zou het wel moeten weten?’
‘Sinds Ender bij ons op school is, is dit de tweede maal dat hij met dit spel op een dood punt is aangeland. Bij een probleem dat onoplosbaar lijkt.’
‘Heeft hij het eerste wel opgelost?’
‘Uiteindelijk wel, ja.’
‘Dan zal hij hier ook wel uitkomen als jullie hem de tijd gunnen.’
‘Dat weet ik nog zo net niet. Valentine, je broertje is op dit moment erg ongelukkig.’
‘Waarom?’
‘Dat weet ik niet.’
‘U weet ook niet veel, zeg.’
Valentine dacht even dat de man boos zou worden. Maar in plaats daarvan besloot hij in lachen uit te barsten. ‘Nee, niet erg veel. Valentine, waarom blijft Ender telkens maar jullie broer Peter in die spiegel zien.’
‘Nergens voor nodig, ontzettend stom van hem.’
‘Waarom is het stom?’
‘Omdat als er iemand het tegendeel van Ender is, dat Peter wel is.’
‘In welk opzicht?’
Valentine kon geen manier bedenken om een ongevaarlijk antwoord te geven. Als ze haar te veel over Peter gingen vragen zou dat wel eens narigheid tot gevolg kunnen hebben. Valentine wist genoeg over hoe het in de wereld toeging om te weten dat niemand Peters plannen voor wereldheerschappij serieus als een gevaar voor bestaande regeringen zou beschouwen. Maar ze zouden wel kunnen besluiten dat hij krankzinnig was en behandeld moest worden voor zijn grootheidswaan.
‘Je bereidt je voor om me een leugen op de mouw te spelden,’zei Graff.
‘Ik bereid me voor om niets meer tegen u te zeggen,’was Valentines antwoord.
‘En je bent bang. Waarom ben je bang?’
‘Ik hou niet van vragen over mijn gezinsleden. Laat mijn familie hierbuiten.’
‘Valentine, ik probeer je gezinsleden erbuiten te laten. Ik kom bij jou om te voorkomen dat ik Peter aan een hele portie beproevingen moet onderwerpen en je ouders moet ondervragen. Ik probeer dit probleem hier ter plaatse op te lossen met de persoon waarvan Ender het meest houdt en die hij het meest vertrouwt, misschien wel de enige persoon die hij vertrouwt en liefheeft. Als we het op deze manier niet kunnen oplossen, stellen we jullie hele gezin in afgezonderde bewaring, waarna we met jullie kunnen doen wat we willen. Dit gaat niet om een onbenulligheid, en ik ben niet van plan om onverrichterzake te vertrekken.’
De enige persoon die Ender vertrouwt en liefheeft. Ze voelde een heftige steek van pijn en spijt en schaamte over het feit dat het nu Peter was die haar na stond, Peter die het middelpunt van haar leven vormde. Voor jou stook ik vuurtjes op je verjaardag, Ender. Peter help ik om al zijn dromen te vervullen. ‘Ik heb u nooit een aardige man gevonden. Toen u Ender kwam weghalen niet en nu ook niet.’
‘Doe maar niet net of je een onnozel klein meisje bent. Ik heb je testuitslagen gezien toen je klein was en momenteel zijn er maar weinig hoogleraren die zich met je zouden kunnen meten.’
‘Ender en Peter haten elkaar.’
‘Dat wist ik. Je zei dat ze elkaars tegendeel waren. Waarom?’
‘Peter — kan soms erg vervelend zijn.’
‘Vervelend op welke manier?’
‘Gemeen. Gewoon gemeen, meer niet.’
‘Valentine, vertel me om Enders wil alsjeblieft wat Peter doet als hij gemeen is.’
‘Hij bedreigt mensen herhaaldelijk met de dood. Hij meent het niet. Maar toen we klein waren, Ender en ik, waren we allebei bang van hem. Hij vertelde ons dat hij ons zou vermoorden. Nee, in feite vertelde hij ons dat hij Ender zou vermoorden.’
‘Daar hebben we via de monitor wel wat van gezien.’
‘Het was om de monitor.’
‘En dat is alles? Vertel me eens wat meer over Peter.’
En dus vertelde ze hem over de kinderen op elke school die Peter had bezocht. Hij raakte hen met geen vinger aan maar hij kwelde hen toch. Zocht uit waar ze zich het meest voor schaamden en vertelde dat dan tegen de persoon door wie ze juist graag gewaardeerd wilden worden. Zocht uit waar ze bang voor waren en zorgde ervoor dat ze dat vaak tegenkwamen.
‘Deed hij dat ook met Ender?’
Valentine schudde haar hoofd.
‘Weet je het zeker? Had Ender geen zwakke plek? Iets waar hij bang voor was, of waar hij zich voor schaamde?’
‘Ender heeft nooit iets gedaan waarvoor hij zich hoefde te schamen.’En ineens overmand door haar eigen schaamte voor het feit dat ze Ender had verraden en vergeten, barstte ze in tranen uit.
‘Waarom begin je nou te huilen?’
Ze schudde haar hoofd. Ze kon niet uitleggen hoe het voelde om aan haar kleine broertje te denken, dat zo lief was en dat ze zo lang had beschermd en dan te moeten bedenken dat ze nu Peters bondgenoot was, Peters helper, Peters slaaf bij een plan waarover zij niets te vertellen had. Ender heeft nooit aan Peter toegegeven, maar ik ben een verrader, ik ben een verlengstuk van hem geworden, wat Ender nooit is geweest. ‘Ender heeft nooit toegegeven,’zei ze.
‘Waaraan?’
‘Aan Peter. Aan de druk om net als Peter te worden.’
Ze liepen zwijgend naar de doellijn.
‘Waarin zou Ender ooit net als Peter kunnen worden?’
Valentine huiverde. ‘Dat heb ik u al verteld.’
‘Maar Ender heeft zulke dingen nooit gedaan. Hij was een gewoon klein jongetje.’
‘Maar we wilden het allebei. We wilden allebei — Peter vermoorden.’
‘Aha.’
‘Nee dat is niet waar. Dat hebben we nooit gezegd. Ender heeft nooit gezegd dat hij dat wilde doen. Ik — dacht het alleen maar. Ik was het en niet Ender. Ender heeft nooit gezegd dat hij hem wilde vermoorden.’
‘Wat wilde hij dan wel?’
‘Hij wilde gewoon niet zo —’
‘Niet zo wat?’
‘Peter martelt eekhoorns. Hij spiest ze vast aan de grond en vilt ze levend en blijft erbij zitten kijken tot ze dood gaan. Dat deed hij, hij doet het nu niet meer. Maar hij heeft het wel gedaan. Als Ender dat wist, als Ender hem zag, ik denk dat hij —’
‘Dat hij wat? Dat hij de eekhoorns zou redden? Dat hij zou proberen ze te genezen?’
‘Nee, toen deden we dat niet — je probeerde niet de dingen die Peter had gedaan goed te maken. Je zette hem de voet niet dwars. Maar Ender zou aardig zijn voor eekhoorns. Begrijpt u? Hij zou ze voeren.’
‘Maar als hij ze zou voeren, dan zouden ze tam worden en dan zou Peter ze nog makkelijker kunnen vangen.’
Valentine begon weer te huilen. ‘Wat je ook doet, het helpt Peter altijd. Alles helpt Peter, alles, je ontkomt er gewoon niet aan, hoe dan ook.’
‘Help jij Peter?’vroeg Graff.
Ze gaf geen antwoord.
‘Is Peter zo’n slecht iemand, Valentine?’
Ze knikte.
‘Is Peter de slechtste persoon van de hele wereld?’
‘Hoe kan dat nou? Dat weet ik niet. Hij is de slechtste persoon die ik ken.’
‘En toch zijn jij en Ender zijn broer en zus. Jullie hebben dezelfde genen, dezelfde ouders, hoe kan hij zo slecht zijn als —’
Valentine draaide zich om en schreeuwde hem, krijsend alsof hij haar vermoordde, toe: ‘Ender is niet net als Peter! Hij lijkt helemaal niet op Peter! Hij is alleen net zo pienter, dat is alles — in alle andere opzichten waarin iemand op Peter zou kunnen lijken lijkt hij juist absoluut helemaal niet op Peter! Helemaal niet!’