Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Ik vergeleek hem in gedachten net met jou.’

‘Ik heb geen hekel aan joodse mensen, Val. Ik wil niemand vernietigen. En ik wil ook geen oorlog. Ik wil dat de wereld een geheel blijft. Is dat zo slecht? Ik wil niet dat alles weer op de oude manier gaat. Heb je wel eens wat over de wereldoorlogen gelezen?’

‘Ja.’

‘Dat kan allemaal terugkomen. Of nog erger. We zouden ingesloten kunnen raken door het Warschaupact. Wat een verrukkelijk idee.’

‘Peter, we zijn kinderen, begrijp je dat niet? We gaan nog naar school, we zijn nog aan het opgroeien —’Maar zelfs terwijl ze zich nog verzette wilde ze al overgehaald worden. Eigenlijk wilde ze van het begin af aan al door hem overgehaald worden.

Maar Peter wist niet dat hij al had gewonnen. ‘Als ik dat geloof, als ik me daarbij neerleg, dan moet ik blijven zitten toekijken terwijl alle kansen aan mijn neus voorbijgaan en als ik oud genoeg ben is het te laat. Val, luister naar me. Ik weet hoe je over me denkt, hoe je altijd over me hebt gedacht. Ik was een valse, gemene broer. Ik was wreed tegen jou en nog wreder tegen Ender voor ze hem meenamen. Maar ik haatte jullie niet. Ik hield van jullie alletwee, ik moest alleen — ik moest de baas zijn, begrijp je dat? Dat is voor mij het allerbelangrijkst, het is mijn grootste gave, ik kan zien waar de zwakke plekken zitten, ik kan zien hoe ik die kan bereiken en gebruiken, ik zie die dingen gewoon zonder er mijn best voor te hoeven doen. Ik zou zakenman kunnen worden en een groot bedrijf kunnen leiden, ik zou net zo lang intrigeren en manipuleren tot ik helemaal bovenaan stond en wat zou ik dan nog helemaal hebben? Niks. Ik ga heersen, Val, ik ga ergens macht over uitoefenen. Maar ik wil wel dat het iets is dat de moeite waard is om over te heersen. Ik wil wel iets bereiken dat de moeite waard is. Een Pax Americana over de hele wereld. Want als er dan een ander komt nadat we de kruiperds verslagen hebben, als er een ander komt die ons wil verslaan, dan zal die merken dat wij al over duizend werelden zijn uitgezwermd, dat wij met elkaar in vrede leven en niet te vernietigen zijn. Begrijp je het? Ik wil de mensheid voor zelfvernietiging behoeden.’

Ze had hem nog nooit met zulke oprechte ernst horen spreken. Zonder enig spoor van spot of leugen in zijn stem. Hij werd er steeds beter in. Of misschien zat hij dit keer echt dicht bij de waarheid. ‘Dus een jongen van twaalf en zijn kleine zusje gaan de wereld redden?’

‘Hoe oud was Alexander? Het zal niet in een etmaal lukken. Ik ga nog maar net beginnen. Als jij me wilt helpen.’

‘Ik geloof niet dat wat jij met die eekhoorns uithaalde bij je rollenspel hoorde. Ik denk dat je dat deed omdat je het heerlijk vindt.’

Plotseling sloeg Peter zijn handen voor zijn ogen en begon te huilen. Val nam aan dat hij deed alsof, maar later begon ze toch te twijfelen. Het was uiteindelijk mogelijk dat hij van haar hield en dat hij in dit moment van angstaanjagende kans bereid was zijn zwakte te tonen om haar liefde te winnen. Hij manipuleert me, dacht ze, maar dat betekent nog niet dat hij niet oprecht is. Zijn wangen waren nat toen hij zijn handen liet zakken en zijn ogen hadden rode randen. ‘Ik weet het,’zei hij. ‘Dat is mijn grootste angst. Dat ik echt een monster ben. Ik wil geen moordenaar zijn, maar ik kan het gewoon niet helpen.’

Ze had hem zich nog nooit zo zien blootgeven. Wat ben je toch slim, Peter. Je hebt je zwakke plek verborgen gehouden om mij daar nu mee te kunnen ontroeren. En toch raakte ze erdoor ontroerd. Want als het waar was, zelfs maar gedeeltelijk, dan was Peter geen monster en dan kon ze haar Peter-achtige genoegen in macht uitleven zonder bang te hoeven zijn om zelf een monster te worden. Ze wist dat Peter zelfs nu alles berekende, maar ze geloofde dat hij ondanks de berekening de waarheid vertelde. Het had heel diep verborgen gelegen, maar hij had net zo lang doorgewroet tot hij haar vertrouwen had gevonden.

‘Val, als jij me niet helpt, weet ik niet wat er van me zal worden. Maar als jij erbij bent als mijn deelgenoot in alles, dan kan jij ervoor zorgen dat ik niet — zo word. Zo slecht.’

Ze knikte. Jij doet net of jij de macht met me wilt delen, bedacht ze, maar in feite heb ik macht over jou, ook al weet je dat niet. ‘Goed dan. Ik zal je helpen.’

Zodra vader hen allebei op zijn grondwettelijke toegangsrecht had bijgeschreven, begonnen ze het terrein te verkennen. Ze hielden zich verre van de netwerken die het gebruik van je ware naam vereisten. Dat was helemaal niet moeilijk, want alles wat ware namen vereiste had met geld te maken. Ze hadden geen geld nodig. Ze hadden respect nodig, en dat konden ze verdienen. Met valse namen, op de juiste netwerken, konden ze zijn wie ze maar wilden. Oude mannen, vrouwen van middelbare leeftijd, wie dan ook, zolang ze maar zorgvuldig in de gaten hielden op welke manier ze schreven. Het enige dat mensen te zien zouden krijgen waren hun woorden, hun ideeën. Op de netwerken begon elke burger gelijk.