Z Nienaturalnych Przyczyn

– A jaki był jako człowiek?

– Och, nieznośny. Absolutnie nieznośny, biedaczek! Myślałem, że go znałeś. Pedantyczny, apodyktyczny, nerwowy człowieczek, bez końca martwiący się o sprzedaż, promocję albo obwoluty. Przeceniał własny talent i nie doceniał cudzego, co nie przysparzało mu bynajmniej popularności.

– Czyli typowy pisarz? – wtrącił Dalgliesh drwiąco.

– Zaraz, zaraz, Adamie, to nieładnie. A ze strony pisarza, to zdrada. Dobrze wiesz, że nasi ludzie pracują równie ciężko, są równie utalentowani i mili jak wszyscy inni, z wyłączeniem, być może, wariatów. Nie, nie był typowy. Znacznie bardziej denerwował się i przejmował. Czasem nawet było mi go szkoda, ale wszelkie miłosierne odruchy gasły po dziesięciu minutach przebywania z nim.

Dalgliesh zapytał, czy Seton nie wspominał o tym, że zamierza zmienić gatunek literacki.

– Owszem. Kiedy widziałem go ostatnio około dwóch miesięcy temu, musiałem najpierw wysłuchać zwykłej diatryby na temat ogólnego obniżenia się poziomu oraz panoszenia się seksu i sadyzmu, ale potem powiedział, że sam też chce napisać powieść sensacyjną. Teoretycznie powinienem się cieszyć, ale jakoś nie sądziłem, że sobie poradzi. Nie znał tego jeżyka ani nie miał odpowiedniej wiedzy. To zabawa dla zawodowców, a Seton gubił się natychmiast, gdy coś wykraczało poza jego doświadczenie.

– To chyba spora przeszkoda również dla autora kryminałów?

– Och, o ile wiem, do tej pory nie popełnił morderstwa, przynajmniej nie w imię swej twórczości. Ale trzymał się miejsc i osób, jakie dobrze znał. Wiesz o co mi chodzi; przytulne angielskie wioski lub małe miasteczka, miejscowe postacie, przesuwające się po planszy zgodnie z pozycją i stanowiskiem. Pocieszające złudzenie, że przemoc to coś wyjątkowego, że wszyscy policjanci są uczciwi, że angielski system klasowy od dwudziestu lat się nie zmienił, że morderca nie może być dżentelmenem. Był niesłychanie dokładny w szczegółach. Na przykład nigdy nie opisał morderstwa przez zastrzelenie, gdyż nie znał się na broni palnej. Nieźle orientował się w toksykologii i miał sporą wiedzę na temat medycyny sądowej. Bardzo wiele uwagi poświęcał takim sprawom jak stężenie pośmiertne. Złościło go, że recenzenci tego nie dostrzegają, a czytelnikom jest wszystko jedno.

– A więc widziałeś go dwa miesiące temu?

– Napisał, że chce się ze mną zobaczyć. Przyjechał specjalnie do Londynu i spotkaliśmy się u mnie w biurze piętnaście po szóstej, gdy większość personelu już wyszła. Potem przyszliśmy tutaj na kolację. O tym właśnie chciałem z tobą rozmawiać, Adamie. Pragnął zmienić testament i w tym liście tłumaczy, dlaczego.