Z Nienaturalnych Przyczyn

– I pewnie pytał także o pana Olivera Lathama i pana Ju-stina Bryce’a?

– Tak, sir. Obaj są członkami i tak mu powiedziałem. Ale ostatnio nie widziałem żadnego z tych panów i nie sądzę, żeby przyszli tu nie zamieniając słowa ze mną ani z moją żoną. O, tutaj jest sypialnia i ubikacja. Proszę bardzo, może pan spojrzy. Pan Seton korzystał z całego apartamentu. Tamten inspektor nawet zaglądał do rezerwuaru.

– Doprawdy? Mam nadzieję, że znalazł to, czego szukał.

– Tylko dzwon, i mam szczerą nadzieję, że go nie zepsuł. To bardzo kapryśna ubikacja, sir. Pewnie zechce pan zajrzeć do biblioteki. Pan Seton pracował tam, kiedy nie pisał na maszynie. To piętro wyżej.

Najwyraźniej wizyta w bibliotece była w planie. Inspektor Reckless wykazał ogromną skrupulatność i Plant nie zamierzał pozwolić, aby jego protegowany w czymś mu ustępował. Gdy wcisnęli się do maleńkiej, klaustrofobicznej windy, Dalgliesh zapytał jeszcze o kilka spraw. Nie, ani Plant, ani nikt z personelu nie wysyłał nic dla pana Setona, nikt też nie robił w pokoju porządków ani nie wyrzucał papierów. O ile Plant wiedział, nie było co wyrzucać. Pomijając brak ubrań i maszyny do pisania, pokój wyglądał dokładnie tak, jak tego wieczora, gdy Seton zniknął.

Biblioteka, której południowe okna wychodziły na skwer, była zapewne najładniejszym pomieszczeniem w całym domu. Kiedyś pełniła rolę bawialnł i nie licząc półek na zachodniej ścianie wyglądała prawie tak samo jak wówczas, gdy dom został przekazany klubowi. Zasłony były kopiami oryginałów, na tapecie rysował się wyblakły, prerafaelicki wzór, umieszczone pomiędzy wysokimi oknami biurka pochodziły z epoki wiktoriańskiej. Zebrane książki składały się na małą, lecz wyczerpującą bibliografię zbrodni. Znajdowały się tu znakomite serie, poświęcone słynnym brytyjskim procesom, podręczniki medycyny sądowej, toksykologii i patologii, pamiętniki sędziów, adwokatów, lekarzy sądowych i policjantów, rozliczne książki autorstwa kryminologów-: amatorów, poświęcone szczególnie kontrowersyjnym sprawom, podręczniki prawa karnego i kodeksy postępowania oraz nieliczne traktaty, dotyczące socjologicznych i psychologicznych aspektów zbrodni, które jednak nie nosiły śladów zbyt częstego otwierania. Na półkach z beletrystyką stały pierwsze wydania Poego, Le Fanu i Conan Doyle’a; co do reszty, większość stanowiły powieści kryminalne amerykańskich i brytyjskich autorów, przy czym widać było, że członkowie klubu chętnie ofiarowywali własne dzieła. Dalgliesh z zainteresowaniem zauważył, że książki Maurice’a Setona zostały przezeń dane do specjalnej oprawy i opatrzone złotym monogramem; dostrzegł również, że aczkolwiek klub nie przyjmował kobiet, zakaz ten nie rozciągał się na ich prace, tak więc biblioteka była w miarę reprezentatywną próbką pisarstwa kryminalnego z ostatnich stu pięćdziesięciu lat.

Po przeciwnej stronie pokoju stało kilka gablot, mieszczących coś w rodzaju małego muzeum morderstwa. Ponieważ eksponaty, pozyskiwane głównie z darowizn lub zapisów członków klubu, przyjmowane były w duchu bezkrytycznej aprobaty, znacznie różniły się między sobą co do wartości oraz, jak podejrzewał Dalgliesh, autentyczności. Nie podjęto próby ich chronologicznej klasyfikacji i tylko nieliczne z nich opatrzono dokładnym opisem; znacznie więcej troski poświęcono ogólnemu estetycznemu wrażeniu niż logicznemu porządkowi. Znajdujący się tu pojedynkowy pistolet skałkowy o srebrnej rękojeści opisany został jako broń, której wielebny James Hackman, powieszony w Tyburn w 1779 roku, użył przeciwko swej ofierze, Margaret Reay, kochance księcia Sandwich, co Dalgliesh uznał za wysoce nieprawdopodobne. Jego zdaniem pistolet wykonano około piętnastu lat później, nie wątpił jednak, że ten piękny, połyskliwy przedmiot ma za sobą ponurą historię. Natomiast autentyczność następnego eksponatu nie ulegała wątpliwości; pożółkły, kruchy ze starości list, jaki Mary Blandy wysłała swojemu kochankowi w podzięce za „proszek do czyszczenia szkockich kamyków” – arszenik, który posłużył do otrucia jej ojca – zaprowadził ją w końcu na szubienicę. W tej samej gablocie leżała jeszcze Biblia, podpisana „Constance Kent”, strzęp piżamy, okrywającej niegdyś ciało doktora Crippena, mała bawełniana rękawiczka, podobno własność Madeline Smith, oraz fiolka białego proszku, czyli „arszenik znaleziony w posiadaniu majora Herberta Armstronga”. Jeśli ten ostatni był prawdziwy, to znajdująca się tu dawka wprowadziłaby w jadalni niezły zamęt, gablota wszak nie była zamknięta. Ale kiedy Dalgliesh dał głośny wyraz swym obawom, Plant uśmiechnął się pobłażliwie.