Inny wiatr [The Other Wind - pl]

Onyks popatrzył na króla, głęboko poruszony.

— Panie, nie jest to miejsce do omawiania podobnych spraw, przy wszystkich. Najpierw musimy się dowiedzieć, o czym rozmawiamy, co mamy robić…

— Roke strzeże swych sekretów — w głosie Irian zabrzmiała spokojna wzgarda.

— Ale na Roke… — zaczęła Tehanu, nie wstając. Jej słaby głos ucichł. Książę Sege i król gestem polecili, by mówiła dalej.

Wstała. Z początku odwracała od członków rady lewą stronę swej twarzy. Słuchający jej tłum siedział bez ruchu na ławach, niczym obdarzone oczami kamienie.

— Na Roke jest Gaj Wewnętrzny — rzekła. — Czy nie to miał na myśli Kalessin, mówiąc o lesie stojącym pośrodku świata, siostro? — Odwracając się do Irian, pokazała słuchaczom swą całą zniszczoną twarz, zapomniała jednak o ich obecności. — Może musimy się tam udać, do środka świata.

— Udam się tam — rzekła Irian z uśmiechem.

Obie spojrzały na króla.

— Zanim wyślę was na Roke albo udam się tam z wami — powiedział powoli — muszę wiedzieć, o co toczy się gra. Mistrzu Onyksie, przykro mi, że sprawy tak poważne i niebezpieczne każą nam otwarcie rozmawiać o wszystkim. Ufam jednak, że jeśli znajdę właściwy kurs, moi doradcy mnie poprą. Rada musi wiedzieć, czy nasze wyspy mają lękać się ataków ludu zachodu, czy też rozejm potrwa dalej.

— Potrwa — odparła Irian.

— Możesz powiedzieć, jak długo?

— Pół roku — zaproponowała lekko, jakby mówiła: dzień czy dwa.

— Utrzymamy rozejm przez pół roku w nadziei, że po nim nastanie pokój. Czy mam rację, pani Irian, zgadując, że twój lud, nim zawrze z nami pokój, zechce wiedzieć, czy wtrącanie się naszych czarnoksiężników w sprawy życia i śmierci im nie zagrozi?

— Czy nie zagrozi nam wszystkim — przytaknęła Irian. — Tak.

Lebannen zastanowił się chwilę. W końcu odezwał się swym najbardziej królewskim, przyjaznym, uprzejmym tonem.

— Uważam tedy, że powinienem udać się z wami na Roke. — Odwrócił się w stronę ław. — Członkowie rady, po ogłoszeniu rozejmu musimy dążyć do pokoju. Ponieważ władam w imię Pierścienia Elfarran, muszę udać się wszędzie, gdzie trzeba, by to osiągnąć. Jeśli dostrzegacie coś, co mogłoby przeszkodzić tej wyprawie, przemówcie tu i teraz. Możliwe bowiem, iż na szali spoczywa równowaga władzy w Archipelagu i równowaga całego świata. Jeżeli mam wyruszyć, muszę uczynić to teraz. Nadchodzi jesień, a droga na Roke nie jest krótka.

Kamienie z oczami siedziały długą chwilę, patrząc na niego w milczeniu. W końcu odezwał się książę Sege:

— Wyruszaj zatem, mój panie i królu, a nasza nadzieja i zaufanie będzie ci towarzyszyć. Niechaj magiczny wiatr wypełnia twe żagle.

Wśród doradców rozległ się cichy pomruk zgody. Tak, tak, słusznie prawi.

Sege zapytał, czy są jakieś pytania. Nikt się nie odezwał. Zamknął obrady.

Lebannen zwrócił się do niego, wychodząc z sali tronowej:

— Dziękuję ci, Sege.

— Biedacy — odparł stary książę. — Znaleźli się pomiędzy tobą i smokiem. Cóż jeszcze mogli powiedzieć?