My, Dzieci Z Dworca Zoo

Potem, jeszcze w barku, Stella powiedziała mi, że dla niej to już dno, chodzić na zarobek na ten dworzec: Przecież tu są normalnie same najgorsze zdziry. i łażą kasztany. Ona by tam nie zniosła, żeby te śmierdziele ją tak bez przerwy zaczepiały.

Stella zajmowała się tymi z samochodów, na Kurfürstenstrasse. Chodziły tam prawie same narkomanki, przede wszystkim trzynaste – i czternastolatki. Piekielnie bałam się tego interesu, gdzie człowiek właściwie nie wie, do czyjego wozu wsiada. Powiedziałam: – Ten biznes z samochodziarzami to kompletne dno. Przecież oni dają po dwadzieścia marek. Dwóch klientów za działkę, wżyciu by mi się nie chciało.

W końcu prawie całą godzinę się kłóciłyśmy, co jest bardziej denne, puszczać się na dworcu Zoo, czy na Kurfürstenstrasse. Przy okazji doszłyśmy zgodnie do wniosku, że Babsi to już ostatnie dno, jak daje się rypać temu facetowi.

Nasze spotkanie zaczęło się więc sporem o honor. Przez następne miesiące prowadziłyśmy go zresztą wszystkie trzy prawie codziennie. Za każdym razem chodziło o to, która z nas najgłębiej siedzi już w tym syfie. Każda chciała udowodnić pozostałym, że wcale nie jest z nią jeszcze tak najgorzej. Jak byłyśmy we dwie, to mówiłyśmy źle o trzeciej.

Oczywiście idealnie było, jak sobie człowiek radził bez klientów. Pierwszego dnia, jak się spotkałyśmy, wmawiałyśmy sobie nawzajem ze Stellą, że damy sobie radę i bez klientów. Chciałyśmy kombinować forsę kradnąc i kołując od ludzi. Stella znała całą kupę grepsów.

Od razu poszłyśmy do Kadewe, znaczy Kaufhaus des Westens, żeby wypróbować jeden taki supergreps. Robi się go w damskich kiblach. Trzeba poczekać, aż parę bab wlezie do kabin. Przeważnie każda wiesza torebkę od środka na klamce. Jak się wypłaczą z tych swoich gorsetów i siądą na kiblu, trzeba błyskawicznie nacisnąć każdą klamkę. Torebki spadają na ziemię i łatwo je wyciągnąć przez szeroką szparę pod drzwiami. Oczywiście żaden babsztyl nie wyskoczy z gołym tyłkiem. Zanim się wbiją z powrotem w łachy, nie ma po nas śladu.

No więc kikowałyśmy w damskiej toalecie tego Kadewe. Ale za każdym razem, jak Stella mówiła, że teraz można, ja dostawałam cykora. A Stella nie chciała sama. Zresztą potrzebne są cztery ręce, żeby wystarczająco szybko sprzątnąć wszystkie torby. No więc nici z wielkiej forsy z babskiego kibla. Nigdy nie miałam nerwów do kradzieży, a teraz było z nimi coraz gorzej.

Po kilku dalszych niepowodzeniach w kradzieży i kołowaniu forsy, postanowiłyśmy ze Stellą chodzić razem na zarobek. Uparłam się, żeby to robić na dworcu. Zaczęłyśmy chodzić z klientem zawsze we dwie. Miało to wiele zalet, ale o jednej nigdy ze sobą nie rozmawiałyśmy: Każda z nas miała kontrolę nad drugą, więc wiedziała, na co ta druga tak naprawdę pozwala sobie z klientami. Ale też czułyśmy się pewniej we dwójkę. Jak byłyśmy we dwie, to trudniej było nas wykiwać i łatwiej mogłyśmy się bronić, jak klient nie trzymał się umowy. No i we dwójkę szło szybciej. Jedna obrabiała faceta od góry, druga od dołu i raz dwa było po wszystkim.

Z drugiej strony trudniej było znaleźć facetów, którzy by chcieli bulić za dwie dziewczyny. Byli też doświadczeni klienci, którzy po prostu bali się bycz dwiema naraz. Bo wtedy łatwo można go wyrolować. Jedna obrabia go jak należy, a druga łapie za portfel. To Stella najchętniej chodziła ze mną albo z Babsi. Jej było trudniej podłapać klienta, bo nie wyglądała już tak bardzo dziecinnie jak my.

Najłatwiej miała z tym Babsi. Zaczęła z nami zarabiać jeszcze wtedy, jak miała tego Heinza, tylko po to, żeby móc odpalić nam czasem działkę. Nigdy nie malowała tej swojej niewinnej dziecięcej twarzyczki. Bez zadka i bez piersi, akurat właśnie trzynastoletnia, była dokładnie tym, czego szukają klienci, napaleni na siusiary. Normalnie bywało i tak, że czasem zrobiła w godzinę pięciu klientów za 200 marek.

Babsi i Stella od razu weszły do naszej paczki, do Detlefa, Axela i Bernda. Były więc teraz trzy dziewczyny i trzech chłopaków. Jak wyłaziliśmy gdzieś razem, ja brałam za rękę Detlefa, a każdy z chłopaków którąś z dziewczyn. Nic więcej między nimi nie było. Po prostu stanowiliśmy idealną paczkę. Jeszcze każdy mógł przyjść do każdego ze swoimi kłopotami. Mimo ciągłych kłótni o duperele, co u narkomanów jest na porządku dziennym. W tej fazie hera i związane z nią problemy jeszcze nas łączyły. Nie jestem pewna, czy między młodymi ludźmi, którzy nie są narkomanami, w ogóle zdarzają się takie przyjaźnie, jak w naszej paczce. Takie idealne przyjaźnie, jakie spotyka się przynajmniej wśród początkujących ćpunów, niesamowicie pociągają całą resztę małolatów.

Kiedy do paczki doszły te dwie dziewczyny, między mną a Detlefem zaczęły się problemy. Kochaliśmy się tak jak przedtem, ale coraz częściej dochodziło do kłótni. Detlef był często wnerwiony. Dużo czasu spędzałam teraz ze Stellą i z Babsi, i jakoś nie za bardzo mu się to podobało. Ale chyba najbardziej go wpieniało, że nie miał już kontroli nad tym, z jakimi chodzę klientami. Wyszukiwałam ich teraz sama albo ze Stellą czy z Babsi. Detlef zaczął mi zarzucać, że na pewno daję się dymać. Był normalnie zazdrosny.