My, Dzieci Z Dworca Zoo

Te rozmowy z samą sobą nic nie dały. Musiałabym porozmawiać z kimś drugim. Powinnam po prostu pójść do któregoś z narkomanów na dworcu. Zamiast tego zaszyłam się w jakimś kącie pod dworcową pocztą. Tak właściwie, dokładnie przecież wiedziałam, co mi mogą powiedzieć. Wystarczająco często słuchałam tego, jeszcze jako prawie nie zainteresowana: Stary, co się tak przejmujesz. Na razie jeszcze nie ma sprawy. Jakoś to będzie. Jak ci się naprawdę zechce, to zawsze możesz zrobić odwyk. W końcu jest chyba valeron, nie? Detlef też miał takie same gadki, jak szło o heroinę.

Tylko z mamą mogłabym porozmawiać. Ale to było wykluczone. Pomyślałam sobie, że nie mogę jej tego zrobić: Ona cię kocha, ty też ją kochasz na swój sposób. Jakbyś jej to wszystko opowiedziała, toby normalnie padła. Pomóc zresztą też by ci nie mogła. Może wsadzi cię do zakładu. A to już w ogóle nic nie da. Wtedy dopiero zatniesz się na dobre i pryśniesz z zakładu na giganta. Wszystko by było tylko jeszcze gorzej.

Znowu mówiłam do siebie półgłosem: Też problem, możesz z tym zwyczajnie skończyć. Te troszkę febry na początku, swobodnie dasz sobie radę. Jak wróci Detlef, to mu powiesz: Nie chcę swojej działki. Przestaję brać. i albo ty też przestaniesz, albo się rozstaniemy. Aha, masz jeszcze w kieszeni dwa razy po ćwierć. Okay, stary. Dzisiaj sobie jeszcze władujemy, ale od jutra koniec. Zauważyłam, że od tych rozmów normalnie znowu dostałam chcicy. Potem zaczęłam mówić szeptem, jakbym miała sobie zdradzić nie wiem jaką tajemnicę: Detlef i tak nie będzie chciał. A ty co, miałabyś rozstać się z Detlefem? Christiane, co ty, przestań bredzić. Puknij się w głowę i mów, co naprawdę jest. Zwyczajnie koniec. Wysiadka. Normalnie z tobą już koniec. Nie za dużo miałaś z tego swojego życia. Ale sama tego przecież chciałaś.

Wrócił Detlef. Bez słowa poszliśmy na Kurfürstenstrasse, do naszego stałego dostawcy. Dostałam swoje ćwierć, pojechałam kolejką do domu i zaszyłam się w swoim pokoju.

Dwie niedziele później byliśmy z Detlefem sami w mieszkaniu Axela. Było to po południu. Czuliśmy się parszywie. W sobotę nie znaleźliśmy naszego stałego handlarza i jakiś inny diabelnie nas orżnął. Towar, jaki nam sprzedał, był tak beznadziejny, że rano musieliśmy władować sobie podwójną dawkę, wszystko, co mieliśmy, żeby jakoś wydolić. Detlef znowu zaczynał się pocić, ja też czułam, że niewiele mi brakuje do febry.

Przeszukaliśmy całe mieszkanie, żeby tylko znaleźć coś, co by się dało opylić. Ale i tak z góry wiedzieliśmy, że tu już nic takiego nie ma. Od zaparzacza do kawy po radio, wszystko poszło, wszystko przećpane. Poniewierał się jeszcze tylko odkurzacz. Ale był taki stary, że nie było siły, żebyśmy dali radę go opchnąć.

Detlef powiedział: – Słuchaj, nie ma siły, musimy jak najszybciej skombinować jakąś forsę. Najdalej za dwie godziny oboje będziemy na kompletnym głodzie, a wtedy klapa, nie damy rady nic zrobić. O tej porze, w niedzielę, nie zarobię sam tyle, ile trzeba. Musisz mi pomóc. Najlepiej idź do „Soundu” i skołuj od ludzi. Musisz mieć czterdzieści marek. Jak mi się uda podłapać klienta za czterdzieści albo pięćdziesiąt, to zostanie nam jeszcze trochę na jutro rano. Dasz radę?

Powiedziałam: – Jasne, że tak. Wiesz przecież, że z kołowaniem forsy nigdy nie miałam kłopotów. – Umówiliśmy się, że spotykamy się najpóźniej za dwie godziny. Nieraz już przecież kołowałam forsę w „Soundzie”. Często tak sobie, dla zabawy. Zawsze się udawało. Ale tego wieczora była kompletna klapa. Miało być szybko, a na to trzeba czasu. Takiego typa, co się go chce zahaczyć, trzeba sobie najpierw dokładnie obejrzeć. Trzeba się na niego dostroić, nawet trochę pogadać i przede wszystkim człowiek musi być swobodny. Zwyczajnie trzeba mieć w tym przyjemność.

A u mnie zaczął się głód i nie poszło mi tak, jak zawsze. Po półgodzinie miałam 6,80. Pomyślałam sobie, nie dasz rady. Pomyślałam o Detlefie, który pewnie stoi teraz na dworcu, gdzie o tej porze, w niedzielę, były tylko rodziny z dziećmi, wracające z kawki u babuni i dziadziusia. A do tego był jeszcze na głodzie. Więc i tak nie podłapie nikogo. Wpadłam w panikę.

Bez konkretnych planów wyszłam na ulicę. Miałam jeszcze cichą nadzieję, że pod „Soundem” lepiej mi pójdzie. Przed wejściem stanął supermercedes. Tam często zatrzymywały się superwozy albo przejeżdżały sobie wolniutko. Bo nigdzie nie jest tak tanio, jak pod „Soundem”. Są tam dziewczyny, które nie mają nawet marki na wejście, bo skończyło im się kieszonkowe. Robią to za bilet wstępu i parę coli.

Facet z mercedesa pokiwał na mnie. Poznałam go. Często był pod „Soundem” i nawet mnie już kiedyś zagadywał. Czy nie chciałabym zarobić stówy. Raz go zapytałam, co za to chce, a on powiedział, że „nic takiego”. Wyśmiałam go. Nie pamiętam dokładnie, co wtedy myślałam. Pewnie niewiele. Może: Podejdź do niego i spróbuj się dowiedzieć, czego naprawdę chce. Może ci się uda wykołować od niego parę marek. W każdym razie kiwał na mnie jak wariat i nagle znalazłam się przy samochodzie. Powiedział, żebym jednak może wsiadła. Nie może tu dłużej stać. No i wsiadłam.