Ucieczka z Festung Breslau

Doktor Eberhard Remmert nazywany był przez żołnierzy „łowcą symulantów” albo „postrachem lazaretów”. Oficerowie nazywali go jednak „Breslau horror”. Lekarz bowiem szczególnie lubował się w udowadnianiu oficerom, że są dekującymi się paniczykami, a nie prawdziwym wojskiem i z sadystycznym upodobaniem odsyłał ich na front. Do jego słynnych powiedzonek należały: „Żołnierzu, nie mówicie jak ostatnia łajza - jedno płuco mam przestrzelone! Meldujcie jak żołnierz - jedno płuco mam w doskonałym zdrowiu!”, albo „Żołnierzu, sam fakt, że nie możecie biegać, nie zwalnia was ze służby, możecie siedzieć w okopie i bronić się mężnie”. „A jak oficer każe atakować i ja zostanę, to mnie rozstrzelają”. „Żołnierzu, a czy to nie wszystko jedno, czy zginiecie od obcej kuli, czy od własnej”.

Schielke celowo wybrał wizytę u Remmerta, bo chciał udowodnić Holmesowi, że nie dostanie zwolnienia. Ale ten w ogóle się tym nie interesował. On wszędzie i zawsze czul się jak u siebie. W szpitalnej poczekalni zdążył się już zaprzyjaźnić z pielęgniarką i posługaczem, skrupulatnie przeczytał ulotki dotyczącej zapobieganiu tyfusowi oraz traktujące o tym, jak leczyć wszawicę. Teraz siedział skupiony nad egzemplarzem „Niemieckiego pielęgniarza” i wydawał się być pochłonięty lekturą. Jak zwykle zwracał na siebie powszechną uwagę.

-Ty się nigdy nie denerwujesz? - spytał Schielke.

-A czym tu się denerwować? - Holmes poniósł oczy. - Lepiej zastanawiaj się, w jaki sposób odróżnić się od pozostałych.

-Co?

-No, obserwuj siedzących w poczekalni. Co robią wszyscy?

-Kaszlą i głośno wycierają nosy.

-O właśnie. Już tu chcą pokazać, jacy są chorzy. Więc ty nigdy nie usiłuj kaszleć ani siąkać. Bądź inny. Co jeszcze robią?

-Hm... Kiedy otworzą się jakieś drzwi, to wszyscy patrzą w ich stronę.

-Brawo za zmysł obserwacji - uśmiechnął się Holmes - Zachowują się jak psy. A ty musisz być inny. Patrz przed siebie albo się czymś zainteresuj.

Pielęgniarka otworzyła najbliższe drzwi.

-Kapitan Schielke, proszę!

-Pamiętaj, że nie będę kłamał.

-Ale nikt nie każe ci kłamać. Mów całą prawdę - spokojnie odezwał się Holmes.

-A to zobaczysz. Powiem dokładnie, jak jest!

-Kapitan Schielke - powtórzyła pielęgniarka głośniej. - Jest tu taki?

Z wnętrza gabinetu z pewnym zaciekawieniem przyglądał im się lekarz siedzący za biurkiem.

-I nic mnie nie obchodzi, czy ja się odróżniam od innych ludzi, czy nie - Schielke odruchowo podniósł głos.

-Ależ nikt nie mówi, że się odróżniasz od innych osób. Ty po prostu jesteś inny.

-Nie jestem inny!

-Panie kapitanie. - Pielęgniarka straciła cierpliwość i zrobiła gest, jakby chciała chwycić go za ramię.

-Zaraz! - warknął. - Wcale nie jestem inny.

-Panie kapitanie, pan doktor czeka.

-Co? Ach, tak. - Schielke zerwał się z krzesła. - Gdzie?

-Tutaj - wskazała drzwi.

Lekarz o nieprzyjemnym, kostycznym wyrazie twarzy przyglądał się całej scenie z rosnącym zainteresowaniem. Holmes oczywiście wszedł pierwszy.

-Najmocniej przepraszam pana doktora. Ja doskonale wiem, że pacjent powinien wchodzić do gabinetu sam. Ale dowódca pana kapitana znalazł się w trochę niezręcznej sytuacji.

-Tak? - Lewa brew mężczyzny za biurkiem uniosła się nieco.

-Otóż pan kapitan został ostatnio awansowany, ponieważ rozpracował i wykrył sowiecką radiostację. Ale związany z tym wysiłek i nerwy... - Holmes celowo nie dokończył. - Rozumie pan. Pułkownik znalazł się w niezręcznej sytuacji. A ja jestem przyjacielem rodziny i choć nie zostałem przez nikogo wysłany oficjalnie, to chyba najlepiej dopilnuję... - znowu nie dokończył.