Tajemnica Pana Pottera

Pete zachichotał.

– Gdyby tak się stało, garncarz byłby księciem, a pani Dobson z Belleview w Illinois księżniczką. Ciekaw jestem, czy by ją to uradowało?

– Czy wybaczyła swojemu ojcu? – zapytał pan Hitchcock.

– Tak – odpowiedział Bob. – Wciąż jest u niego i pomaga mu w sklepie. Zostaną tu z Tomem do końca lata.

– A Lapatyjczycy wyjechali?

– W momencie gdy dostali w swoje ręce koronę – powiedział Jupiter. – Jeżeli o nich chodzi, możemy tylko snuć domysły. Przypuszczalnie na garncarza naprowadził ich artykuł w “Westways”. Myślę, że wynajęli Dom na Wzgórzu, żeby prowadzić z garncarzem swego rodzaju grę nerwów. Zniknięcie garncarza i wprowadzenie się do jego domu kobiety z chłopcem mocno pokrzyżowało ich plany. Niemniej obserwowali dom i czekali. Dopiero kiedy zobaczyli akcję Farriera na podwórzu garncarza, w te pędy zdecydowali się zejść ze wzgórza, by zapobiec przejściu korony w jogo ręce.

– Jestem pewien, że do Rocky Beach wysłano generała Kaluka, ponieważ znał kiedyś Aleksisa Kerenowa. Miał większe szansę go rozpoznać niż Dimitriew, który nigdy nie widział go osobiście. I rzeczywiście rozpoznał go mimo długich, białych włosów i brody. Garncarz zmienił się niewiele, a Kaluk prawie wcale.

– Czy nie uważa pan, że można by z tego zrobić świetny film? – zapytał Pete. – No bo mamy tu płonące ślady stóp, rodzinnego ducha, niczego nie świadomą córkę i skradzione klejnoty!

– To prawda, że historia jest zgoła zupełnie niebywała – przyznał pan Hitchcock. – Chciałbym was jednak zapytać jeszcze o parę spraw, których nie wyjaśnia wasza relacja. Na przykład, dlaczego słychać było szum wody w domu garncarza, podczas gdy wszystkie krany były zakręcone?

– To garncarz nabierał wodę z kranu na zewnątrz budynku – wyjaśnił Jupiter. – Nie miał wody w starym garażu, przychodził więc nocą pod swój dom, ale nie chciał nikomu zdradzać swojej obecności. Lapatajczycy nie mogli go zobaczyć, gdy nabierał wodę, dzięki gęstemu żywopłotowi z oleandrów. Z tej samej przyczyny nie zauważyli również Farriera, który sobie wchodził i wychodził przez kuchenne drzwi.

– A jak dostał się do domu w dniu, kiedy znalazł zapasowe klucze?

– To zupełna ironia losu – powiedział Jupiter. – Garncarz był najwidoczniej tak zaabsorbowany przygotowaniami na przyjazd pani Dobson, że ten jedyny raz zapomniał pozamykać wszystkie zamki. Farrier twierdzi, że nie miał żadnych trudności z dostaniem się do domu przez drzwi frontowe. Musiał się uporać tylko z jednym zamkiem. Komendantowi Reynoldsowi zeznał, że był tylko ciekaw i chciał się rozejrzeć po domu, a potem pani Dobson rozgniewała go swoją opryskliwością i chciał ją za to nastraszyć.