Tajemnica Pana Pottera

– Generał Kaluk go postrzelił.

– Ach, tak. Jeśli dobrze zrozumiałem, ten osobnik wchodził sobie do mojego domu i starał się nastraszyć moją rodzinę?

– Nigdy mi tego nie udowodnicie – burknął Farrier.

– Ma pańskie zapasowe klucze – powiedział Jupiter.

– Myślę, że należy sprowadzić komendanta Reynoldsa – zdecydował garncarz. – Eloise, moja droga, nie miałem o tym wszystkim pojęcia. Byłem tak zajęty chronieniem cię przed Kalukiem, że zaniedbałem pilnowania własnego domu.

Generał spojrzał na niego ze zdziwieniem.

– Czy mam przez to rozumieć, Aleksis, że mnie obserwowałeś?

– Ty obserwowałeś moją córkę, a ja ciebie.

– Można zapytać, stary przyjacielu, gdzie przebywałeś przez te trzy dni?

– Garaż przy Domu na Wzgórzu ma stryszek. Garaż jest zamknięty, ale od północnej strony jest okno – odpowiedział garncarz zwyczajnie.

– Rozumiem. Chyba robię się nieuważny na stare lata.

– Bardzo – zgodził się garncarz. – A teraz. Jupiterze, zatelefonuj do komendanta Reynoldsa, niech zabiera tych ludzi z mojego domu.

– Chwileczkę, Aleksis – powiedział generał.- Pozostaje jeszcze sprawa pewnych klejnotów, które lata temu zostały odebrane ich prawowitym właścicielom.

– Prawowitymi właścicielami są Azimowie – odparował garncarz. – Moim obowiązkiem jest przechowanie klejnotów.

– One należą do społeczeństwa Lapatii! Azimowie nie istnieją! – krzyczał generał.

– Kłamiesz! Nikolas nie zmarł w pałacu w Madanhoffic. Uciekliśmy razem. Mieliśmy się spotkać w Ameryce. Wszystko było ułożone. Mam sposób na przesłanie mu wiadomości. Czekam na niego.

– Biedny Aleksis. Całe swoje życie czekałeś na próżno. Nikolas nie dotarł nawet do stacji kolejowej. Rozpoznano go. – Generał sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, wyciągnął fotografię i podał ją garncarzowi.

Ten wpatrywał się w nią przez dobrą minutę.

– Morderca! – krzyknął wreszcie.

Generał wziął z powrotem fotografię.

– Nie miałem wyboru. Jego Wysokość był moim przyjacielem, nie pamiętasz?

– Tak wykorzystujesz przyjaciół?

– Nie dało się tego uniknąć. Kto wie? Może dokonała się sprawiedliwość. Azimowie zaczęli od rozlewu krwi i krwawo skończyli. Już po wszystkim, Aleksis, naprawdę. A co z tobą? Spędziłeś życie na czekaniu za zamkniętymi drzwiami. Ukrywając się za brodą i ekscentrycznym strojem. Żyjąc bez rodziny. Zdaje się, że nie widziałeś nawet, jak wzrastała twoja córka?

Garncarz potrząsnął głową.

– Dla korony – ciągnął generał. – Wszystko robiłeś dla korony, której nikt już nigdy nie włoży.

– Czego chcesz? – zapytał garncarz wreszcie.

– Chcę zabrać koronę z powrotem do Madanhoffu. Zostanie umieszczona w muzeum narodowym. Tam jest jej miejsce. Tam chce ją widzieć społeczeństwo tak, jak mu to przyrzekli generałowie.

– Takie przyrzeczenie było farsą! – krzyknął garncarz.

– Tak, wiem. Sam tego nie aprobowałem, ale Lubaski nalegał i skoro raz się zrobiło gest, trzeba być konsekwentnym. W przeciwnym razie można zachwiać wiarą ludzi.

– Kłamcy! – irytował się garncarz. – Mordercy! Jak śmiesz mówić o wierze narodu?

– Jestem już starym człowiekiem, Aleksis, i ty również. Społeczeństwo lapatyjskie jest teraz szczęśliwe, zapewniam cię. Jak dużo było tam miłości do Azimowów? Teraz Azimowie przeminęli. Co zyskasz, odmawiając mi? Czy chcesz zrobić z siebie złodzieja? Nie wierzę w to. Masz koronę. Przysiągłeś, że będziesz ją miał zawsze. Dlatego przyjechałem do ciebie. Daj mi koronę i rozstańmy się jak przyjaciele.

– Jak przyjaciele? Nigdy.

– Więc chociaż nie rozstawajmy się jak wrogowie. Rozważmy, jak będzie najlepiej dla nas wszystkich. I zapomnijmy o cenie, jaką obaj zapłaciliśmy.

Garncarz milczał.

– Nie możesz sobie jej przywłaszczyć – powiedział generał. – Aleksis, nie masz wyboru. Korona musi wrócić do Madanhoffu. Pomyśl o konsekwencjach dla siebie, kiedy się rozniesie wiadomość, że jest w twoim posiadaniu. A konsekwencje dla Lapatii? Można sobie to wyobrazić: nieufność, niepokoje, być może rewolucja. Czy chciałbyś, żeby doszło do ponownej rewolucji, Aleksis?

Garncarz wzdrygnął się.

– Dobrze, przyniosę ci koronę.

– Masz ją tutaj?

– Tak, jest tutaj. Chwileczkę.

– Panie Porter? – odezwał się Jupiter.

– Tak, Jupiterze?

– Czy mogę ja ją przynieść? Leży schowana w urnie, prawda?

– Mądry z ciebie chłopiec. Jupiterze. Tak, jest w urnie. Przyniesiesz ją?

Jupiter wyszedł i nie było go może minutę. Wszyscy czekali w milczeniu. Wrócił z dużym pakunkiem, owiniętym miękkim materiałem. Położył go na stole.

– Możesz to rozpakować – powiedział garncarz.

Generał Kaluk wyraził zgodę skinieniem głowy.

– Z pewnością jesteś jej ciekaw – powiedział.

Jupiter odwinął materiał. Na kuchennym stole garncarza leżała wspaniała korona ze złota i lapis-lazuli, zwieńczona olbrzymim rubinem, na którym stał szkarłatny orzeł i zdawał się krzyczeć z dwu otwartych dziobów.