Oko czasu [Time's Eye - pl]

— Nie wiem — odparła Bisesa.

— Musimy się więcej dowiedzieć — powiedział Josh stanowczo. — Jeżeli kiedykolwiek mamy mieć szansę rozwiązania tego problemu…

— O tak — głucho zaśmiał się Ruddy. — Właśnie. Rozwiązać problem!

Abdikadir powiedział:

— W naszych czasach przywykliśmy do myśli, że morza rzeki i powietrze są zanieczyszczone. Teraz okazuje się, że czas nie jest równym, niepowstrzymanym strumieniem, lecz wzburzonym i pełnym wirów. — Wzruszył ramionami. — Może jest po prostu czymś, do czego będziemy się musieli przyzwyczaić.

— Może prawda jest prostsza — brutalnie powiedział Ruddy. — Może wasze hałaśliwe maszyny zakłóciły święty spokój wieczności. Te gwizdy i grzmoty straszliwych wojen waszych czasów wstrząsnęły murami wieczności tak silnie, że jej pęknięcia nie mogą się zrosnąć.

Josh przenosił wzrok z jednego na drugiego.

— Mówicie, że wszystko to może nie mieć charakteru naturalnego — może nawet nie być wynikiem działania jakichś istot przewyższających nas inteligencją — zatem może to nasza wina?

— Może — powiedziała Bisesa. — A może nie. Nasza wiedza jest tylko trochę bogatsza niż wasza, Josh. Naprawdę nie wiemy.

Ruddy wciąż rozmyślał o teorii względności.

— Kim był ten gość, jak mówiłaś, Einstein? To mi wygląda na Niemca.

Abdikadir powiedział:

— Był niemieckim Żydem. W waszym czasie miał, hm, sześć lat i chodził do szkoły w Monachium. Ruddy mruczał:

— Przestrzeń i czas mogą być zakrzywione. Nie ma pewności, nawet w fizyce, jak opinie Einsteina mogły się przyczynić do zmian i rozpadu świata, a teraz mówicie, że był Żydem i Niemcem, to się musiało stać i jest zwyczajnie śmiechu warte!

Telefon powiedział cicho:

— Biseso, jest jeszcze coś.

— Co?

— Tau Ceti.

Josh powiedział:

— Co to jest? Och, gwiazda.

— Gwiazda taka jak Słońce, oddalona o dwanaście lat świetlnych. To nowa. Była słaba, a kiedy ją zauważyłem, jej blask już przygasał po tym, jak osiągnął wartość szczytową, była widoczna tylko przez kilka nocy, ale…

Abdikadir szarpał brodę.

— Co w tym niezwykłego?

— To po prostu niemożliwe — powiedział telefon.

— Jak to?

— Nowa może występować jedynie w układzie podwójnym, jej towarzysz musi dostarczyć dodatkowego materiału gwieździe, która w końcu wybucha.

— A Tau Ceti jest gwiazdą pojedynczą — powiedziała Bisesa. — Więc w jaki sposób mogła stać się nową?

— Możesz sprawdzić moje zapisy — powiedział telefon zgryźliwie.

Bisesa niepewnie spojrzała w niebo. Ruddy zrzędził:

— To są sprawy, które wydają mi się daleką i abstrakcyjną zagadką. Może powinniśmy się zająć pilniejszymi sprawami. Twój telefon od wielu dni pracował nad wyznaczeniem daty. Jak dużo czasu zajmie mu przekazanie tych cudownych wiadomości?

— To zależy od telefonu. Zawsze miał swój własny umysł. Roześmiał się.

— Panie Gadżet! Powiedz pan, co wywnioskowałeś, najlepiej jak potrafisz, może być nie wszystko. Rozkazuję ci!

Telefon powiedział:

— Biseso…

Poprzednio ustawiła zabezpieczenia, aby telefon nie powiedział Brytyjczykom zbyt wiele. Ale teraz wzruszyła ramionami.

— OK, możesz mówić.

— Trzynasty wiek — szepnął telefon. Ruddy nachylił się bliżej.

— Kiedy?

— Trudno określić dokładniej. Zmiany położeń gwiazd są niewielkie — moje kamery są przeznaczone do pracy w dzień i muszę stosować długą ekspozycję — a chmury potwornie przeszkadzają… W tym okresie było wiele zaćmień księżyca; jeśli zaobserwuję jedno z nich, być może uda mi się określić dokładny dzień.

— Jednak trzynasty wiek — żachnął się Ruddy i spojrzał na pokryte chmurami niebo. — To sześć stuleci od domu!

— A dla nas osiem — ponuro powiedziała Bisesa. — Ale jakie to ma znaczenie? To może być trzynastowieczne niebo, ale świat, w którym się znajdujemy, to na pewno nie jest Ziemia z trzynastego wieku. Na przykład Jamrud tu nie pasuje.

Josh powiedział:

— Może trzynasty wiek to… to fundament. Jak podstawowa warstwa, na którą nałożono inne fragmenty czasu, tworząc tę wielką, chronologiczną układankę.

— Przykro mi, że przynoszę złe wiadomości — powiedział telefon.

Bisesa wzruszyła ramionami.

— Myślę, że to jest nie tyle złe, ile skomplikowane. Ruddy oparł się o skałę, objąwszy dłońmi głowę, a w jego grubych okularach odbijały się chmury.

— Trzynasty wiek — powiedział smutno. — Cóż za cudowna podróż! Myślałem, że przybywam na Granicę Północno-Zachodnią, co było wystarczająco ryzykowne, ale żeby zostać przeniesionym do średniowiecza!… Jednak przyznaję, że w tym momencie nie widzę w tym nic cudownego. Nie czuję nawet strachu z powodu faktu, że się zgubiliśmy.