Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules

Dotarli do mola. Dostrzegła deski surfingowe oparte o ścianę drewnianej chaty. Po co mu one? Katalina nie zaliczała się raczej do ulubionych zakątków surfingowców. Gdy podeszli nieco bliżej, zorientowała się, że chata służyła do przechowywania sprzętu do nurkowania.

– Zaczekaj tutaj. Muszę coś przynieść.

Słysząc oddalające się kroki Feramo, Olivia musiała przytrzymać się balustrady. Może powinna chwycić osprzęt nurka i uciekać? Gdyby jednak, wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi, cała ta tajemnicza eskapada miała się okazać jedynie niezwykle romantyczną randką, takie zachowanie należałoby uznać za co najmniej dziwaczne.

Na palcach zbliżyła się do szopy. Panował w niej idealny porządek: równiutko ustawione w stojakach dwudziestolitrowe butle z tlenem, zawieszone na ścianie kamizelki i automaty oddechowe, poukładane w stosy maski i płetwy. Na stole z surowego drewna dostrzegła nóż. Nie namyślając się długo, chwyciła go i schowała do torebki. Na dźwięk zbliżających się kroków aż podskoczyła. Dobrze wiedziała, że ulegając strachowi, naraża się na tym większe niebezpieczeństwo. Musi się opanować, i to zaraz.

Kroki były coraz bliższe.

– Pierre?! – krzyknęła przerażona Olivia.

Żadnej odpowiedzi, tylko kroki, ciężkie i nierówne. Jakiś bandzior czy może raczej wynajęty zabójca?

– Pierre? To ty?

Wyciągnęła z torebki nóż, schowała go za plecami i czekała w pełnym gotowości napięciu.

– Tak – rozległ się przeciągły, naznaczony akcentem głos Pierre'a. – Oczywiście, że ja.

Odetchnęła, rozluźniając całe ciało. Z mroku wyłonił się Feramo, taszcząc tobół owinięty w ciemny materiał.

– Co my tu robimy?! – wybuchła. – Czemu przywozisz mnie w to odludne miejsce, zostawiasz samą i nie odpowiadasz, kiedy pytam, czy to ty, tylko skradasz się jakimś dziwacznym krokiem? Co to za miejsce? Co ty wyprawiasz?!

– Dziwacznym krokiem? – powtórzył Feramo z błyskiem w oczach, po czym jednym ruchem ściągnął z toboła okrycie.

Pod Olivia ugięły się nogi. Jej oczom ukazał się kubełek na lód z butelką szampana i dwa kieliszki.

– Posłuchaj – westchnęła, przykładając dłoń do czoła. – Bardzo to wszystko miłe, ale czy musisz być tak cholernie melodramatyczny?

– Nie wyglądasz mi na kobietę, która lubi tylko to, co przewidywalne.

– To prawda, ale też niekoniecznie muszę umierać ze strachu, żeby się dobrze bawić. Co to za miejsce?

– Przystań. Proszę – rzekł, podając jej ciemny materiał. – Na wypadek, gdybyś zmarzła. Może powinienem był cię ostrzec, że wybieramy się na morze.

– Na morze? – spytała, starając się wziąć od niego okrycie, które okazało się nadzwyczaj miękkie i lekkie, jakby zrobiono je z ptasich piór, i jednocześnie ukryć pod nim nóż.

Skinął głową w kierunku zatoki, gdzie zza cypla bezgłośnie wyłoniła się właśnie ciemna sylwetka jachtu.

Z ulgą pomyślała, że na pokładzie musi być załoga. Jeśli Feramo zamierzał ją zabić, według wszelkiego prawdopodobieństwa starałby się to zrobić bez świadków. A szampan z całą pewnością byłby wstępem dość cudacznym.

Rozluźniła się nieco bardziej, gdy wreszcie pod osłoną czarnego, delikatnego kaszmiru udało jej się schować nóż do torebki. Feramo stał obok niej przy burcie, zasłuchany w miarowe pyrkanie motoru, gdy łódź łagodnie skierowała się w rozciągającą się przed nimi ciemność oceanu.

– Olivio – powiedział, podając jej kieliszek. – Wznieśmy toast za ten wieczór. Za początek. – Spojrzał na nią znacząco i stuknął się z nią kieliszkiem.

– Czego?

– Zapomniałaś już, o czym rozmawialiśmy w Miami? Na dachu? Za początek naszego wzajemnego poznawania się. – Uniósł kieliszek i wypił wszystko do dna. – No dobrze, powiedz mi teraz. Jesteś dziennikarką. Dlaczego?

Pomyślała przez moment.

– Lubię pisać. Lubię podróżować. I lubię odkrywać, co się naprawdę dzieje.

Zastanawiała się, czy w całym tym przedstawieniu chodziło o to, by w jednej chwili się bała i czuła zagrożona, a już w następnej czuła się bezpieczna i rozpieszczana, jak podczas woskowania nóg w wykonaniu niekompetentnej, lecz przemawiającej czule i łagodnie kosmetyczki?

– Dokąd cię twoje podróże zaprowadziły?

– Cóż, w znacznie mniej miejsc, niżbym sobie życzyła: do Ameryki Południowej, Indii, Afryki.

– Gdzie byłaś w Afryce?

– W Sudanie i Kenii.

– Naprawdę? Byłaś w Sudanie? I jak ci się tam podobało?

– Było cudownie. W życiu nie widziałam równie egzotycznego miejsca. Czułam się jak w Lawrensie z Arabii.

– A ludzie?

– Mili.

Niesamowite, jak ich rozmowa co chwilę zbaczała na niebezpieczne tory.

– Co myślisz o Los Angeles?