Новая зямля

А пан за службу шчыра браўся, Па лесе лётаў, прыглядаўся, Каб дзе заўважыць непарадак — На гэта вельмі быў ён падак. Але ён злы быў асабліва, Як граў у карты нешчасліва. Тады яго асцерагайся, Як ад заразы ўжо хавайся. Раз ён віхрыўся, ды няўдала: Для злосці стравы бракавала. Вось у Парэчча пан шыбуе, Крычыць, Міхала патрабуе, Каня спыніўшы каля брамы. Міхал у гэты момант самы Прыходзіць з лесу, йдзе да пана. — Чаму на флянсах у васпана Сляды быдлячыя? — пытае, А сам так скрыва паглядае, Насупіў твар і зрушыў бровы. — Былі там панскія каровы!.. — Ох, тут ляснічы як уз'есца! Ну, не знаходзіць сабе месца! Ды як затупае нагамі! Крычыць, махае кулакамі, А вочы тыя, як у змея. Ад злосці больш яшчэ чарнее, З астатніх слоў Міхася лае, З пасады выгнаць пагражае. Міхал маўчаў, ды нечакана Ён сам як рушыцца да пана!.. Ляснічы зразу ўзад падаўся... — Чаго пан гэтак раскрычаўся? Завошта пан мяне так лае? Згарыць яна няхай, такая І служба гэта, і пасада, І гэта крыўда, й гэта здрада, І гэта панская адплата!.. Няхай яна будзе праклята!.. — Міхал тут плюнуў, завярнуўся — Хоць раз, ды добра агрызнуўся!