Новая зямля

Вось і цяпер, у дзянёк гэты, Як мае быць ужо адзеты, Сказаць, адзеты і фарсіста І гладка выбрыўшыся, чыста, Міхал ужо разгладжваў вусы. — Асцерагайся ж ты спакусы: Прыйдзі хоць раз дадому ў часе! — Звярнулась жонка да Міхася. Ох, гэта нуднае прыслоўе, Бадай яму ўжо безгалоўе! І колькі раз ён чуе гэта! Ну й надаедная ж кабета: Вось так і выкіне на вока!.. Міхал абураны глыбока, І гнеў мяняе яго вочы. Ой, ды й язык жа ты жаночы: Ці ёсць, ці не прычына тая — Ўсё роўна менціць і кусае. — Ну, як табе ўжо не абрыдне Казаць адно сто раз на тыдні? Сказала сорак раз і — квіта! — Міхал адказвае сярдзіта, Глядзіць, паблісквае вачыма І злосна ўскідвае плячыма. — Бо праўда вочы табе коле, І не мінеш ты нябось Сроля, Не людская твая натура, Не пахне дом свой і пячура: Абы гарэлка на прымеце — Ты ўсё гатоў забыць на свеце! Міхась стаіць, знявагі поўны, І погляд кідае бязмоўны. О, колькі крыўды ў ім, абразы!.. Э! лепш змаўчаць ёй, лепш тры разы І не адказываць нічога. Ён толькі ўбок плюе з парога, Ідзе — сам гнеў і сама бура, Са лба на бровы збегла скура, А губы шчыльна-шчыльна сцяты, Дзвярмі ён грукнуў, выйшаў з хаты І злосць душы і сэрца пляму Выносіць з дому аж за браму; І нейкі час ён па дарозе Ідзе абураны, ў трывозе, На жонку злосны, на самога, Бо ў словах жонкі праўды многа. Але ж нашто калоць у вочы?.. Цьфу! дня табе няма і ночы, Ані часіначкі спакою; Чорт кожны вяжацца слатою, А тут яна шэй-на-катрынку Як завядзе, дык без упынку.