Новая зямля

І вось, вярнуўшыся з абходу, Як бы апушчаны у воду, Міхал павёў апавяданне, Як выйшла першае спатканне. — Іду, а ён дарогай валіць, За ім вярхом Абрыцкі смаліць. Пад'ехаў гэта і спыніўся. — Дзень добры пану! — пакланіўся, А ён, як слуп, і не зважае, Глядзіць, бы воўк той, і пытае: — А ты дзе служыш, чалавеча? — Служу, паночку, я ў Парэччы. — Ага!.. чаму гэта, ягомасць, Вядзеш вялікую знаёмасць? Чужых цялят бярэш на пашу? Наскрозь я бачу службу вашу! Чаму аб'ездак, сцежак многа?.. Пільнуйся ты свайго парога, Бо мне такіх служак не трэба: Для гультаёў не маю хлеба. Дык памятай, чаго наймаўся! — Сказаў і далей паімчаўся. — Ну, ўжо ўвялі цялят у вушы! Ох, да і людзі ж! што за душы! — Гаворыць маці абурліва. — Чаму не скажуць? ото дзіва! Той самы «Тэш», каб падлізацца, Гатоў хоць чорту запісацца, Яшчэ прыбавіць і размажа! — У гневе дзядзька Антось кажа. Апавяданае здарэнне На іх наводзіць засмучэнне. — Ну, што ж? цярпі, маўчы зацята, Бо так выходзіць, небажаты. — Наняўся, кажуць, як прадаўся! — Міхал зласмешна адазваўся.