Збор твораў у двух тамах. Том 2. Проза

Лечаць мяне сумленна, але ці гэта паможа… Рада, што хоць у дзяцей больш-менш добра. З прадуктамі там цяпер лепей, так што лішне не перажывайце. Яны не галодныя. А Вам няма як і калі займацца малапатрэбнымі ім пачкамі. Каўбасы і сала слаць нельга, а кашы, як піша мая нявестка, у іх ледзь ужо не “молі ядзяць”. Вам патрэбны спакой і ўсім хатнім таксама.

Тамаша Грыба не давялося мне пазнаць асабіста. Я прыехала, калі ён, хворы на запаленне лёгкіх, ляжаў у больніцы. Я была на ягонай крэмацыі… Гэта зрабіла на мяне, як на патрыётку, цяжкае ўражанне – памёр на чужыне… Былі вечары памяці аб ім, і ўсе гаварылі ў суперлатывах. Быў асвечаны, разумны, чэсны і бедны, як усе парадачныя людзі. Цяжка мне ўспамінаць тыя часы, хоць былі яны ў маім жыцці, бадай, лепшымі.

Нічога не здымае мне сяння болю з маёй галавы, ажно трашчыць… Вонку сумна і нейк цёмна. Жук ля маіх ног. Айцец Васілій упаў з драбіны і паламаў нагу. Нага будзе ў гіпсе паўтары месяцы. Шкода дзейнага, разумнага чалавека. Яшчэ 14 лютага адслужыў паніхіду па с.п. Яначцы. Былі і др. Кароль з Пётрам Рашэтнікам і праездам украінскі паэт Іван Гнацюк. Айцец Васілій – яшчэ малады святар, і мае тыя ўласцівасці, што з-пад яго рук аднаўляюцца храмы, і ўсё, да чаго ён дакранецца, а словы выклікаюць роздум у людзей і часта слёзы.

Паўлінкі Мядзёлкі я не магла зразумець: ні яе душы, ні яе казанняў (даруй ёй, Божа…). Яна мела жаль да нас, бо была пэўная, што застанецца з намі. Гэта было нельга, бо с.п. Муж ужо быў хворы, ды яе бесцырымоннасць, рэплікі і заўвагі моцна яго раздражнялі. Усе яны сяння спяць. Дык няхай жа спакойна ім спіцца. Вельмі хочацца, каб ген[ерал] Ярузельскі нейк унармаваў адносіны паміж імі і намі. Каб хоць сваіх унукаў яшчэ пабачыць. Сын вельмі просіць хоць на пару дзён выклікаць яго сюды праз нашае пасольства ў Варшаве. Баюся, што не дазволяць. Вельмі рада, што Вы не адныя, як я. Добра толькі адно – што ёсць свая старая хатка, дзе хоць успаміны са мною…