Новая зямля

То тое ў сэрцы і асталась. Ды толькі мушу я прызнацца: Як пачынала ўжо змяркацца І пана з плачам пахавалі, Ўсе леснікі пілі, гулялі, А потым сталі барукацца. Амброжык Кубел разгуляўся, Са ўсімі шчыра цалаваўся, І кварту трэцюю ўжо ставіў, І ўсёю выпіўкаю правіў. — Браткі! Гуляйма! Калі свята, Дык трэба выпіць хоць багата! — Крычаў Амброжык. — Сцеражыся! — Кіўнуў ён носам на Міхася, І чарка ёмка паднялася. — Эй, цётка Хрума! ўраз з'явіся! — Вайшла і Хрума ў старым чэпку. — Здарова, цётка! як ты крэпка? — От! — кажа Хрума і смяецца, Такою добраю здаецца, Што наш Амброжык увесь тае І Хруму маткай называе. — Ах, пан Амброжык! нашто жарты? — Галубка-мама! стаў дзве кварты! — Ўсе ажылі і разышліся. Такія мовы паліліся, І пахвальба пайшла такая! — Падаць мне Тэша! — Лось гукае. — Я разарву яго вантробы, Бо свет гарыць з яго, хваробы! Падайце: вырву яму вусы За ўсе даносы, за падкусы! — Абрыцкі-Тэш быў-такі з нюхам, Ад Хрумы зызнуў адным духам. Быў позны час, як «цётку» Хруму З вясёлым шоламам і ў тлуму Лясная стража пакідала. Ў яе вачах зямля скакала І месяца бліскучы крайчык Па небе пстрыкаў, як той зайчык. Счакаўшы трохі, разышліся, І песні зараз панясліся То тут, то там і лес будзілі, Як бы ваўкі там галасілі.