Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Skandar burknął coś niechętnie, gestykulując gwałtownie zewnętrzną parą rąk, jakby chciał je uwolnić ze splątanych pnączy ptasiej winorośli. Jeszcze przez chwilę wszystkim się zdawało, że może znów wybuchnąć gniewem.

— Zejdź mi z oczu, czarodzieju — wydusił z siebie w końcu — bo mimo wszystko cisnę tobą o pierwszą lepszą ścianę. I niech opatrzność ma cię w swej opiece, jeśli nie wrócisz na godzinę odjazdu.

— Na drugą po południu — podpowiedział Autifon Deliamber grzecznie. — Będę punktualnie, Zalzanie Kavolu. — Zwrócił się jeszcze do Valentine'a: — Dziękuję za obronę. Jestem twoim dłużnikiem, ale wypłacę ci się szybciej, niż się spodziewasz. I już go nie było.

— Głupio postąpiłeś, mieszając się w nasze sprawy, Valentine — powiedział Skandar po chwili milczenia. — Wiesz chyba, że igrałeś z ogniem.

— Wiem.

— A gdybym wyrządził krzywdę wam obu?

— Czułem, że potrafisz powstrzymać swój gniew. Miałem rację?

Zalzan Kavol uśmiechnął się, jak zapewne sądził, choć w tym uśmiechu nie było odrobiny ciepła.

— Powstrzymałem swój gniew, to prawda, ale tylko dlatego, że twoja zuchwałość zaskoczyła mnie. A poza tym — czy Deliamber musiał mi się sprzeciwiać?

— W końcu zgodził się dotrzymać umowy — zauważył Valentine.

— No tak, zgodził się. I dlatego chyba i ja jestem twoim dłużnikiem. Wynajęcie nowego przewodnika mogłoby nam zająć kilka dni. Dziękuję ci, Valentine — powiedział Zalzan Karol, siląc się na uprzejmość.

— Czy naprawdę uważasz, że masz wobec mnie dług?

— Co masz na myśli? — spytał Skandar podejrzliwie. — Potrzebuję odrobinę twojej przychylności. Jeśli wyświadczyłem ci przysługę, czy mogę prosić o rewanż?

— Mów dalej. — Głos Zalzana Karola był lodowaty. Valentine zaczerpnął powietrza.

— Ten chłopiec, Shanamir, pochodzi z Falkyiikip. Zanim ruszy z nami w drogę, ma tam do załatwienia sprawę nie cierpiącą zwłoki. Chodzi o honor jego rodziny.

— Niech więc idzie do Falkynkip, a potem gdzieś do nas dołączy. — Ale on się boi, że już nas nie odnajdzie.

— O co zatem prosisz, Valentine?

— Zaplanuj naszą podróż w ten sposób, byśmy znaleźli się o kilka godzin drogi od domu chłopca.

Zalzan Kavol popatrzył na Valentine'a wzrokiem, który nie wróżył niczego dobrego. Zaczął cedzić słowa:

— Najpierw słyszę od przewodnika, że nasza umowa nie jest ważna, potem miesza się do awantury terminujący żongler i wreszcie jestem proszony o to, bym planował podróż kierując się honorem rodzinnym stajennego. To za dużo jak na jeden dzień. Valentine.

— Jeśli nie jesteś związany pilnym kontraktem gdzie indziej — nie ustępował Valentine — to do Falkynkip mamy tylko dwa dni drogi. A chłopiec…

— Ani słowa więcej! — ryknął Zalzan Kavol. — Niech będzie Falkynkip. I żadnych więcej ustępstw. Zostaw mnie teraz. Erfonie! Haernie! Czy wóz jest gotowy do drogi?