Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Teraz ty spróbuj — zawołał białowłosy żongler.

Carabella stanęła tuż przed Valentinem, ramię w ramię. Posługiwali się tylko trzema piłkami. Początkowo Valentine miał kłopoty z właściwą oceną wysokości i siły rzutu, czasami miotał piłką poza zasięg ręki Carabelli, ale po dziesięciu minutach umiał już to robić we właściwy sposób, a po piętnastu radził sobie tak gładko, jakby ćwiczyli ze sobą od lat.

Podszedł do nich Erfon, brat Zalzana Karola, chłodny i nieprzystępny, jak przystało na Skandara.

— Jesteście gotowi? — spytał burkliwie.

Tego popołudnia trupa dawała pokaz w prywatnym parku jednego z kupców Pidruid, który wydawał ucztę dla diuka tej prowincji. Carabella i Valentine wystąpili z nowym numerem, półżonglerką, program Skandarów był jak zwykle wypełniony żonglowaniem kryształowymi czarami, naczyniami i garnkami, ale punktem kulminacyjnym był popis Sleeta żonglującego z zawiązanymi oczami.

— Czy to możliwe? — spytał Valentine zdumiony. — Tylko popatrz! — odpowiedziała Carabella.

On patrzył, ale poza nim nie było wielu widzów, ponieważ po szaleństwach Dnia Gwiazdy nastał Dzień Słońca i wielmoże, na pół rozbudzeni, znużeni wczorajszym świętem i popisami wynajętych muzyków, akrobatów i żonglerów, omdlewali przy suto zastawionych stołach. Sleet rozpoczął występ. Jeszcze zatrzymał się na chwilę, uniósł głowę do góry, jakby nasłuchując wijących w międzygwiezdnej przestrzeni wiatrów, zaczerpnął powietrza i zaczął żonglować.

— Dwadzieścia lat praktyki, panowie i panie Pidruid! Do tego potrzebny jest najostrzejszy słuch! On słyszy szmer powietrza, kiedy przecinają je maczugi! — grzmiał głos Zalzana Kavola.

Valentine zachodził w głowę, w jaki sposób ktoś obdarzony nawet najostrzejszym słuchem może wyłowić cokolwiek spośród rozmów, brzęku naczyń i hałaśliwych, napuszonych zapowiedzi Zalzana Kavola. Niemniej Sleet nie popełnił żadnego błędu. Dało się jednak zauważyć, że żonglerka na ślepo jest trudna nawet dla niego; zwykle szło mu jak z płatka, ale teraz jego dłonie wykonywały gwałtowne ruchy, to wybiegając na spotkanie maczugi, która zbyt długo wirowała w powietrzu, to chwytając z rozpaczliwym pośpiechem tę, która padała o włos za daleko. Wciąż jednak była to umiejętność, która przyprawiała o zachwyt. Wykonał dziesięć, piętnaście przerzutów, przycisnął maczugi do piersi, zrzucił z oczu przepaskę i głęboko się ukłonił. Rozległy się słabe brawa. Sleet stał sztywno, nieporuszony. Carabella objęła go, Valentine klepnął mocno w plecy. Zespół opuścił scenę.

W przebieralni Sleet długo drżał z emocji, a na jego czole lśniły krople potu. Pił wino palmowe wielkimi haustami, wciąż nie mając dość, zupełnie jakby to była woda.

— Czy patrzyli na mnie? — spytał Carabellę. — Czy w ogóle mnie zauważyli?

— Kilku, owszem, patrzyło — odpowiedziała cicho. Sleet zatupał nogami.

— Świnie! Blavy! Nie mieliby dość siły, żeby przejść z kąta w kąt, a siedzą i gadają, kiedy… kiedy artysta… kiedy…

Valentine dotychczas ani razu nie widział Sleeta ogarniętego gniewem. Takie żonglowanie na ślepo, skonstatował w duchu, nie wychodzi na zdrowie. Objął zdesperowanego żonglera i przygarnął go do siebie.

— Co się naprawdę liczy — odezwał się z powagą w głosie — to sam pokaz twoich umiejętności, a nie zwyczaje widzów. Byłeś doskonały.

— Niezupełnie — mruknął Sleet. — Koordynacja…

— Doskonała — obstawał przy swoim Valentine. — Absolutnie panowałeś nad grą. Byłeś wspaniały. Jak możesz przejmować się reakcją pijanych kupców? Robisz to dla nich czy z potrzeby ducha?

Sleet powoli zaczął się rozchmurzać.

— No tak, żonglerka to jak pokarm dla duszy, zwłaszcza żonglerka z zawiązanymi oczami.

— Nie chciałbym cię więcej oglądać w takim stanie ducha. — Ach, to przejdzie. Już czuję się znacznie lepiej.

— Sam jesteś sobie winny — dodał Valentine. — Nic trzeba im było pozwolić na taką zniewagę. Powtórzę raz jeszcze: byłeś doskonały, reszta się nie liczy. Idź do kuchni — zwrócił się do Shanamira — i spytaj, czy dostaniemy trochę mięsa i chleba. To była ciężka praca i Sleet powinien się pokrzepić. Nie wystarczy tylko wino palmowe.

Sleet ochłonął z gniewu. Wcale nie wyglądał na zmęczonego. Spojrzał z uśmiechem na Valentine'a.

— Masz wrażliwe serce, Valentine. I promienną duszę. -B oli mnie twoje cierpienie, to wszystko.

— Na przyszłość obiecuję bardziej panować nad sobą — rzekł Sleet. — A ty masz rację, Valentine, żonglujemy dla siebie. Inni się nie liczą. Nie powinniśmy o tym zapominać.

Zanim opuścili Pidruid, Valentine jeszcze dwa razy oglądał żonglerkę z zawiązanymi oczami. I za każdym razem Sleet schodził ze sceny znużony i przegrany. A więc uwaga czy nieuwaga widzów nie miała wiele wspólnego ze stanem jego ducha, stwierdził. Tego typu żonglowanie okazało się po prostu piekielnie trudne, a cena, jaką za to płacił ten niski człowiek, była zbyt wysoka. Kiedy tak się dręczył, Valentine robił, co mógł, by go podnieść na duchu i ulżyć w cierpieniu. Lubił pomagać innym.