Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Ciszę przerwał głos Carabelli.

— Wyglądasz na szczęśliwego, Valentine.

— Naprawdę?

— Jesteś promienny niczym słońce. Płyną od ciebie strumienie światła.

— To z powodu złotych włosów — powiedział skromnie. — To one dają takie złudzenie.

— Nie. Nie. Twój nagły uśmiech… Przykrył dłonią jej dłoń.

— Myślałem o podróży, która nas czeka. O swobodnym i radosnym życiu. O wędrowaniu tu i tam przez Zimroel, o postojach, o przedstawieniach, o uczeniu się nowych sposobów żonglowania. Chcę zostać najlepszym żonglerem spośród wszystkich istot ludzkich na całym Majipoorze!

— Masz na to niezłe zadatki — wtrącił się do rozmowy Sleet. — Twoje wrodzone umiejętności są naprawdę niezwykłe. Musisz tylko bardzo dużo ćwiczyć.

— Liczę na ciebie i na Carabellę.

— Kiedy ty myślałeś o żonglerce, Valentine, ja myślałam o tobie — powiedziała półgłosem Carabella.

— A ja o tobie — wyszeptał Valentine, zmieszany. — Ale wstydziłem się przyznać do tego głośno.

Wóz wolno pokonywał krętą górską drogę, która prowadziła ku wielkiemu płaskowyżowi w głębi lądu. Zakręty były tak ostre, że wehikuł z trudem się na nich mieścił, ale Zalzan Kavol, równie zręczny woźnica jak żongler, wyprowadzał go bezpiecznie ze wszystkich po kolei. Wkrótce znaleźli się na szczycie wzniesienia, z którego Pidruid, przycupnięte nad zatoką, wyglądało jak własna mapa. Na grani powietrze było suche, ale niewiele tylko chłodniejsze niż na dole, mimo późnego popołudnia słońce wciąż przygrzewało niemiłosiernie i na ochłodzenie można było liczyć dopiero z nastaniem zmierzchu.

Na nocleg zatrzymali się w pokrytej kurzem górskiej wiosce tuż przy drodze do Falkynkip. Valentine, leżąc na nierównym, wypchanym słomą sienniku, znów miał niepokojący sen. Po raz kolejny znalazł się wśród władców Majipooru. W jednym końcu pustego, dudniącego echem korytarza o kamiennej posadzce siedział na tronie Pontifex, a w drugim Koronal. W suficie tkwiło budzące grozę, wypełnione światłem oko, które niczym ostre słońce rzucało bezlitosny, oślepiający blask. Valentine niósł jakąś wiadomość od Pani Wyspy, ale nie był pewny, czy mają dostarczyć Pontifexowi, czy Koronalowi. Gdy do któregoś z nich się zbliżał, ten oddalał się od niego. Przez całą noc mozolnie krążył tam i z powrotem po zimnej śliskiej posadzce, błagalnie wyciągając ręce to ku jednej z potęg, to ku drugiej, lecz niezmiennie nie osiągał celu.

Następny nocleg wypadł na obrzeżu Falkynkip. I znów śniło mu się to samo. Znów Pontifex i Koronal, ale z mglistego snu zapamiętał jedynie jakieś groźne, wyniosłe osobistości, jakieś pompatyczne zgromadzenie i to, że z nikim nie potrafił się porozumieć. Rano był bardzo przygnębiony. Najwyraźniej śnił sny o niezwykłej doniosłości, ale niczego z nich nie pojmował.

— Jesteś we władaniu potęg, które nie chcą cię zostawić w spokoju — powiedziała Carabella. — Zdaje się, że łączą cię z nimi nierozerwalne więzy. Jestem przekonana, że te sny to przesłania.

— Pośrodku upalnego dnia nagle sobie wyobrażam, że zimne ręce Króla Snów uciskają moje skronie. A kiedy zamykam oczy, jego palce przewiercają mi duszę.

W oczach Carabelli pojawił się błysk trwogi. — Więc jesteś pewny, że to on je zsyła?

— Nie, nie jestem tego pewny, ale myślę…

— Może jednak pochodzą od Pani?

— Pani zsyła łagodniejsze sny, jestem o tym przekonany — powiedział Valentine. — Obawiam się, że moje mogą pochodzić jedynie od Króla. Ale czego on ode mnie chce? Jaką popełniłem zbrodnię?

Carabella zmarszczyła brwi.

— W Falkynkip musisz się wybrać do wieszczki, Valentine, obiecałeś mi to.

— Dobrze, rozejrzę się za jakąś.

Autifon Dełiamber, niespodziewanie włączając się do rozmowy, zapytał:

— Czy mogę ci kogoś polecić?

Valentine nie zauważył, kiedy mały zasuszony Vroon zbliżył się do nich. Spojrzał w dół, zdziwiony.

— Przepraszam — odezwał się bezceremonialnie czarodziej. — Przypadkowo podsłuchiwałem. Zdaje mi się, że niepokoją cię przesłania, tak?

— Moje sny nie mogą oznaczać niczego innego. — Jesteś pewien?

— Niczego nie jestem pewien. Ani dnia tygodnia, ani twojego, ani nawet własnego imienia.