Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Tak myślisz?

— A może gdzieś o tym czytałem? Albo słyszałem? — A twoja matka, jak miała na imię?

Już otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale nie przychodziło mu do głowy żadne imię.

— Czy ona też umarła młodo?

— Galiara — powiedział wreszcie, ale bez większego przekonania. — No tak, Galiara.

— Ładne imię. Powiedz mi, jak wyglądała.

— Ona… ona miała… — zastanowił się chwilę — ona miała złote włosy, takie jak moje. Pachnącą gładką skórę. Jej oczy… jej głos rozbrzmiewał jak… Nie, to jest zbyt trudne, Carabello!

— Drżysz cały.

— Tak.

— Chodź tutaj! — Jeszcze raz przyciągnęła go do siebie. Była mała i drobna, ale teraz wydawała się dużo silniejsza od niego i Valentine poczuł się bezpieczny w jej objęciach. Powiedziała łagodnie: — Niczego nie pamiętasz, Valentine, prawda?

— Nie, nie pamiętam.

— Ani gdzie się urodziłeś, ani skąd pochodzisz, ani jak wyglądali twoi rodzice, ani nawet tego, gdzie spędziłeś ostatni Dzień Gwiazdy. Twoje sny nie mogą tobą kierować, ponieważ nie masz im niczego do powiedzenia. — Przesunęła dłonią po jego głowie, badając palcami skórę.

— Co robisz? — zapytał.

— Szukam śladu po jakiejś ranie. Wiesz chyba, że uderzenie w głowę może spowodować utratę pamięci?

— Czy coś znalazłaś?

— Nie, niczego nie ma. Żadnej blizny, żadnego śladu uderzenia, ale sprawdzę jeszcze raz, kiedy wzejdzie słońce.

— Lubię dotyk twoich rąk, Carabello.

— Lubię cię dotykać, Valentine.

Leżał obok niej cicho. Słowa, które przed chwilą padły, wstrząsnęły nim do głębi. Inni ludzie, pomyślał, są pewni miejsca, w którym przyszli na świat, znają imiona swoich rodziców, mają bogate wspomnienia z dzieciństwa, z wieku młodzieńczego. On me miał żadnych. Zasłaniał się jedynie mgiełką kruchych wyobrażeń, poza którymi rozciągała się próżnia. Tak, wiedział o tej próżni, ale wolał do niej nie zaglądać. Teraz zmuszała go do tego Carabella. Zastanawiał się, dlaczego nie jest podobny do innych. Dlaczego jego pamięć jest pusta? Czy został uderzony w głowę, tak jak podejrzewała Carabella? Czy po prostu miał niesprawny umysł, brakowało mu zdolności do przechowywania w pamięci zdobytych doświadczeń i całe lata wędrował przez Majipoor, a każdy dzień wczorajszy zacierał się o świcie każdego następnego ranka?

Żadne z nich już nie zasnęło. Tuż przed nadejściem świtu kochali się raz jeszcze, nieoczekiwanie dla samych siebie, pośpiesznie, inaczej niż poprzednio, kiedy to złączyła ich harmonia miłosnej gry. Wstali, wzięli kąpiel w zimnym strumyku, ubrali się i ruszyli przez miasto do gospody. Po ulicach snuło się jeszcze kilku spóźnionych hulaków o mętnym wzroku, ale słońce stało już wysoko na niebie.