Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Darby otworzyła pudełko z pizzą.

– Według mnie to kiełbasa z papryką.

– Czy mimo tej niedogodności ukochasz mnie?

– Kto wie…? Może później. Teraz pij wino i baw mnie rozmową. Brakowało mi tego.

– A mnie nie. Nagadałem się z twoją sekretarką.

Wziął swój kieliszek, butelkę z winem i chodził za dziewczyną krok w krok. Darby włączyła muzykę. Rozsiedli się wygodnie na sofie.

– Upijmy się – zaproponował.

– Jesteś taki romantyczny!

– Tylko wtedy, gdy widzę ciebie.

– Piłeś przez cały tydzień.

– Nieprawda! Przez cztery piąte tygodnia. I to przez ciebie, bo unikałaś mnie jak ognia.

– Co ci jest, Thomas?

– Trzęsie mnie. Jestem spięty i potrzebuję towarzystwa, żeby się rozluźnić.

– Upijemy się, ale tylko trochę. – Umoczyła wargi w alkoholu i zarzuciła Thomasowi nogi na kolana. Wstrzymał oddech jak człowiek cierpiący katusze.

– O której lecisz? – spytała.

Callahan wypił jednym haustem wino.

– O wpół do drugiej. Bez przesiadek na krajowe w Waszyngtonie. O piątej mam się zarejestrować, o ósmej uroczysty obiad. Niewykluczone, że później wyjdę na ulicę i zawyję z nie zaspokojonej miłości.

– Może nie będziesz musiał – uśmiechnęła się. – Może zostaniesz u mnie na noc. Ale najpierw porozmawiajmy.

Callahan odetchnął z ulgą.

– Mogę rozmawiać przez dziesięć minut, potem stracę panowanie nad sobą.

– Co masz w planie na poniedziałek?

– Osiem godzin górnolotnej debaty nad przyszłością Piątej Poprawki. Następnie komitet organizacyjny przedstawi sprawozdanie z pierwszego dnia konferencji i nikt go nie zaakceptuje. We wtorek kolejna debata, kolejne sprawozdanie, może burzliwa wymiana zdań? Potem zakończymy obrady i nie osiągnąwszy niczego wrócimy do domów. Przylecę późnym wieczorem we wtorek i chciałbym nie zwlekając spotkać się z tobą. Poszlibyśmy do jakiejś miłej restauracji, a potem zabrałbym cię do siebie na intelektualną pogawędkę i rozwiązły seks. Gdzie pizza?

– W kuchni. Zaraz przyniosę.

Głaskał jej nogi.

– Nie odchodź. Wcale nie jestem głodny.

– Po co jeździsz na te konferencje?

– Należę do stowarzyszenia wykładowców prawa, jestem profesorem i różni ludzie spodziewają się, że będę przemierzał kraj i uczestniczył wraz z bandą wykształconych idiotów w spotkaniach i konferencjach kończących się sprawozdaniami, których nikt nie czyta. Gdybym nie pojechał, dziekan pomyślałby sobie, że nie wnoszę wkładu w życie uniwersyteckie.

Darby dolała mu wina.

– Jesteś cynikiem, Thomas.

– Wiem. Miałem ciężki tydzień. Rzygać mi się chce, jak pomyślę, że niedługo banda neandertalczyków zacznie poprawiać konstytucję. Od dziesięciu lat żyjemy w państwie policyjnym. Nie mogę nic na to poradzić, więc pewno rozpiję się na dobre.

Darby sączyła wino i wpatrywała się w Callahana. Grała cicha muzyka, w pokoju panował półmrok.

– Szumi mi w głowie – powiedziała.

– Jak zwykle. Wypijasz półtora kieliszka i odchodzisz w niebyt. Gdybyś była Irlandką, mogłabyś pić przez całą noc.

– Mój ojciec był w połowie Szkotem.

– Za mało. – Callahan oparł skrzyżowane nogi na stoliczku do kawy i wyciągnął się. Delikatnie masował jej kostki.

– Czy mogę pomalować ci paznokcie u stóp?

Milczała. Traktował jej stopy jak fetysz i przynajmniej dwa razy w miesiącu malował jej paznokcie jasnoczerwonym lakierem. Widzieli podobne scenę w filmie Bill Durham i choć Callahan nie był tak schludny i trzeźwy jak Kevin Costner, Darby pozwalała mu na tę poufałość i cieszyła się wraz nim owym wyjątkowym poczuciem bliskości.

– Nie malujemy dzisiaj?

– Może później. Wyglądasz na zmęczonego.

– Odpoczywam. Moje ciało wypełnia straszliwa męska żądza i nie zniechęcisz mnie, mówiąc, że jestem zmęczony.

– Napij się jeszcze wina.

Callahan spełnił jej prośbę, po czym ułożył się wygodniej na sofie.

– No dobra, panno Shaw. Więc kto to zrobił?

– Zawodowcy. Nie czytujesz gazet?

– Ale kto stoi za zawodowcami?

– Nie wiem. Po tym, co zaszło tej nocy, wszyscy jednogłośnie obstawiają Armię Podziemia.

– Z wyjątkiem ciebie.

– Owszem. Nikogo nie aresztowano, co potwierdza moje wątpliwości.

– Wytypowałaś więc jakiegoś tajemniczego podejrzanego, o którym reszta narodu nie ma bladego pojęcia.

– Teraz nie jestem już taka pewna. Poświęciłam trzy dni na sprawdzenie wszystkich faktów, napisałam nawet eleganckie podsumowanie na moim komputerku i wydrukowałam na drukarence pierwszą wersję raportu, który w świetle ostatnich wydarzeń nadaje się do kosza.