Гары Потэр і патаемная зала

Вакол яго, з агромістай чорнай камерай, што пры кожным здымку выкідала ў паветра клубы пурпуровага дыма, танчыў нейкі невялічкі раздражняльна выглядаючы чалавек.

— Прэч з дарогі, — гыкнуў чалавечак на Рона, чарговы раз перасоўваючы камеру дзеля лепшага здымка. — Гэта для “Штодзённага вяшчуна”.

— Вялікая справа, — паціраючы нагу, на якую толькі што наступіў фатограф, сказаў Рон.

Локхарт пачуў ягоныя словы, падняў вочы, паглядзеў на Рона...  і ўбачыў Гары.

— Гэта НЕМАГЧЫМА, сам Гары Потэр!— ўскочыўшы на ногі, ўсклікнуў пісменнік.

Усхвалявана перашэптваючыся, натоўп расступіўся. Локхарт нырнуў наперад, схапіў Гары за руку і пацягнуў яго да стала. Натоўп выбухнуў апладысментамі. Гарын твар зрабіўся чырвоным, калі Локхарт паціснуў яму руку, пазіруючы дзеля фатографа, які насіўся непадалёк, шалёна пстрыкаючы сваёй камерай і ухутываючы клубамі дыма сям’ю Візлі.

— Усміхайся шырэй, Гары, — праз свае бліскучыя зубы прамовіў Локхарт. — Мы з табой сёння будзем на першай паласе.

Калі той, нарэшце, пусціў гарыну руку, хлопчык з цяжкасцю мог адчуваць пальцы. Ён паспрабаваў бокам праціснуцца назад да Візлі, але Локхарт моцна схапіў яго за плечы і падцягнуў да сябе.

— Ледзі і Джэнтльмены, — гучна прамовіў ён, адной рукой заклікаючы згрудзіўшыхся да супакою. — Гэта надзвычайны момант! Але ён ідэальны дзеля таго, каб распавясці вам тое, што дагэтуль некаторы час утойвалася!

— Калі сёння юны Гары ўвайшоў у “Флорыш і Блотс”, ён толькі хацеў набыць маю аўтабіяграфію... якую я з радасцю яму падарую... — зноў выбухнулі апладысменты... — але ён і НЕ ЗДАГАДВАЎСЯ, — працягваў Локхарт, злёгку патрэсваючы гарыны плечы, ад чаго акуляры ў хлопчыка з’ехалі на кончык носа, — што ён і яго школьныя сябры атрымаюць нешта большае за маю кнігу... у хуткім часе яны на ўласныя вочы змогуць пабачыць і адчуць МАЮ МАГІЧНАСЦЬ. Так, ледзі і джэнтэльмены, я з вялікім гонарам і задавальненнем абвяшчаю вам, што з верасня гэтага году я прымаю пасаду настаўніка па Абароне ад Цёмных мастацтваў у хогвартскай школе чарадзейства і вядзьмарства!

Пад гучныя воклічы і апладыяванне натоўпу, Гары атрымаў збор твораў Локхарта. Злёгку хістаючыся пад вагой кніг, у хлопчыка атрымалася пралезці ў цёмны куток крамы, дзе ля свайго новага катла стаяла Джыні.

— Трымай, гэта табе, — высыпаючы кнігі ў яе кацёл, прамовіў Гары. — Я сабе сам набуду...

— Іду ў заклад, табе гэта спадабалася. Так, Потэр?— хлопчык пачуў над сваім вухам голас, які немагчыма было пераблытаць ані з чыім іншым. Гары выпрастаўся і воч на воч апынуўся з Драко Малфоем, які як заўжды здзекліва ўсміхаўся.

— НАШ ВЯДОМЫ Гары Потэр, — працягваў Малфой. — Ня можа нат у краму ўвайсці, каб не трапіць на першыя палосы.

— Адчапіся ад яго, ён увогуле гэтага не жадаў!— кінуўшыся на Малфоя, прамовіла Джыні. Першы раз за ўвесь час, яна размаўляла пры Гары.