Усмешка жалобнай каралевы, альбо тайна магнітнага замка
- Автор: Минскевич Сергей
- Год: 2013
- Язык: белорусский
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Усмешка жалобнай каралевы, альбо тайна магнітнага замка». Краткое содержание книги:
Так ослік і зрабіў.
Калі яны дайшлі да вяршыні з шаўкоўніцамі, то ўбачылі, што Арцін яшчэ спіць, а побач з ім, скруціўшыся вялікім клубком, спіць паласаты кот. Вечар быў цёплы, і зямля за дзень добра прагрэлася.
Аднак у катоў вушы ніколі не спяць, таму, пачуўшы крокі асла, кот умомант прачнуўся.
— Вось што значыць розум і дабрыня, — пахваліў кот Алеоллу.
Расплюшчыў вочы і Арцін, ён адчуў каля вуха кацінае муркатанне:
— Ты мне нават паспаць не даеш!
Кот важна адышоў убок.
Арцін і Алеолла знялі са спіны осліка амфару і палілі шаўкоўніцы вадой са студні.
— Ослік, а ты выпадкова не ведаеш, якая з гэтых шаўкоўніц шчасце прыносіць? — спытаў Арцін.
— Не ведаю, мне ўсяго толькіІ дзвесце пяцьдзясят гадоў, а гэтыЫм шаўкоўніцам нашмат больш, іІ я ніІколі не бачыЫў, каб у іІх быЫліІ пладыЫ.
— Назіранне — шлях да спазнання, — паўтарыў сваю любімую прымаўку кот.
— Ну, што ты не даеш з разумнымі звярамі пагаварыць! — уз’еўся на ката Арцін.
— Дзякуй табе за дапамогу, — сказала Алеолла осліку і працягнула яму яшчэ адзін кавалачак хлеба.
Асёл падсілкаваўся і адправіўся назад у горад — вучыцца чытаць мудрагелістыя думкі мудрацоў.
Шаўкоўніцы прагна пілі ваду, але ўсё роўна з імі не адбывалася аніякіх змен.
— Вядома, на осліку прывезці вады значна лягчэй, чым прыцягнуць на сваіх плячах, — сказаў Арцін Алеолле.
— Г эта вада не з ручая, а з горада.
— А якая розніца, усё роўна шаўкоўніцы не ажываюць.
— Раніцай і неба, і галава светлыя, — прамовіў кот і знік у вячэрнім змроку.
Ноч наступіла вельмі хутка, не так, як у раўніннай краіне. Не паспела сонца зайсці за гару, як на зямлю спусціўся змрок, а на небе высыпалі зоркі.
— Насамрэч, давай пачакаем да раніцы, — сказала Алеолла.
МЕТАДАМ СПРОБ І ПАМЫЛАК
І сапраўды, раніцай наступнага дня на ўсіх шаўкоўніцах з’явіліся кветкі. А праз дзень — завязі.
— Глядзі, ягады! — усклікнула на трэці дзень Алеолла.
На адной з шаўкоўніц ягады былі жоўтыя, на другой — чырвоныя, а на трэцяй — цёмна-фіялетавыя.
— Ну, і якая з гэтых шаўкоўніц тая, што нам патрэбна? — услых падумаў Арцін.
— Назіранне — шлях да спазнання, — замест прывітання прамовіў кот.
Ён пачуў пра ягады і прыйшоў паглядзець, што будзе далей.
— З’явіўся не запыліўся... Ізноў прыйшоў нам дакучаць, — прабурчаў Арцін.
— Я не дарога, каб пыліцца, — ганарліва адказаў кот.
— Ён прыйшоў да нас паснедаць, — растлумачыла Алеолла.
— Вось бачыш, Алеолла, пасля размоў з такімі разумнымі звярамі, як я, ты таксама навучылася думкі чытаць, — зазначыў кот.
— Так, — усміхнулася Алеолла.
— Дый што тут чытаць, калі ў цябе ўсё на тваёй хітрай пысе напісана, — абурыўся Арцін.
— Не кажы... Ты ж сам нічога не зразумеў, што ў м-мяне на м-мордачцы напісана, — прамуркатаў кот.
— Досыць ужо вам між сабою спрачацца! На галодны страўнік спрачацца вельмі шкодна, — Алеолла паспрабавала хоць неяк іх прымірыць.
Дзяўчына наліла кату на пляскаты камень смятаны.
— Алеолла, а ці няма ў цябе яшчэ хоць бы маленькага кавалачка сыру? — аблізнуўшыся, спытаў кот.
— Нічога сабе, мы яшчэ павінны гэтага назолу сваім сырам карміць, — не ўтрымаўся і буркнуў Арцін.
— Ну што ты, частуйся, на здароўе, — Алеолла працягнула кату сыру.
— Ц-ц-ц, — прыцмокнуў кот, прыжмурыўшыся, — такога смачнага я яшчэ ніколі не спрабаваў.
Арцін першы з’еў свой хлеб, вялікую лыжку смятаны, запіў крынічнай вадой і накіраваўся наўпрост да шаўкоўніц.
— Значыць так, — сказаў Арцін, — я паспрабую ягады з кожнага дрэва. Якая мне дасць прыліў радасці — тая, значыць, і ёсць шчасцядайная.
— Ну так. Метад спроб і памылак... — жуючы сыр і гучна муркаючы, — пагадзіўся кот. — Самы просты метад... Толькі вось хто тыя памылкі выпраўляць будзе.
— Можа, не трэба, а? — занепакоілася Алеолла.
— Баяцца няма чаго, — расхрабрыўся будучы віцязь. — Усе ведаюць, што плады шаўкоўніцы ядомыя. Я ж толькі па адной ягадцы паспрабую. Больш слухай гэтага разумніка. Кацяра толькі дзеля сыру з намі размовы размаўляе.
— Ну-ну, паспрабуй, паспрабуй, — вуркатаў кот.
— Ну і паспрабую...
— Можа, не трэба, — пачала ўпрошваць Алеолла.
— Не турбуйся, я ўсяго толькі пакаштую...
— Цьфу ты, гадасць якая! Ну і кісляціна! — Арцін выплюнуў фіялетавую ягаду. — Хіба можа шчасце быць такім кіслым? — разважаў ён. — Не можа!
Наступнай была шаўкоўніца з жоўтымі ягадамі.
— Фу, якая горкая... — сплюнуў Арцін, ледзь надкусіўшы ягаду. — А горкім хіба яно можа быць? Таксама не можа!