Сама пайду дарогаю, голас пашлю дуброваю...
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Год: ГА Беларускае таварыства «Кніга»
- ISBN: 985-6605-19-9
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Сама пайду дарогаю, голас пашлю дуброваю...». Краткое содержание книги:
Зборнік «Песьні Матчыны з Вушаччыны» — нястомны праваднік па фальклору роднай для народнага паэта Беларусі Вушаччыне. Абрадавыя песні, напеўкі, смяшынкі-казытушкі: шчымлівыя й гуллівыя, дасціпныя й каларытныя, сціплыя й скаромныя. Сабраныя за бяседным сталом — памяці i ўдзякі маме паэта й крэўнікам, якія праз вякі пранеслі крывіцкае слова, неўміручае сваёй паганскай шчырасцю.
Перейти на страницу:
* * *
Мой мілёнак у лясу,
Яму снедаць панясу,
Курачку гарачую
На шышачку стаячую.
А такую яго маць,
Гэтага Міколку.
Я хацела яму даць,
A ў яго з іголку.
* * *
Aкалі ты бондал,
Дак набі мне бочку,
А я табе заплачу,
Падняўшы сарочку.
* * *
I стар, i нядуж,
I крывы на нагу,
Як убачу маладую,
Ашалеўшы, бягу.
* * *
I святы б паскакаў,
Каб гарэлкі паспытаў.
* * *
Ты — дуб, я — бяроза,
Ты п'ян, я цвяроза.
* * *
Руку ўгору, с.аку ўніз,
Каб радзіўся камуніст.
* * *
Цераз рэчку жэрдачка,
На тым баку сэрдачка.
Клічу, клічу, не чуіць,
Няхай з Богам начуіць!
* * *
Ты мой дзед, ты мой дзед,
А я твая бабка.
Шануй мяне, даглядай,
Каб я была гладка.
* * *
Ай, наскачу, паскачу
Свайму бацьку-смаркачу,
А мамачцы-любачцы
Прынясу я ў люлечцы.
* * *
Расхадзіліся суставы
Каля печы, каля лавы.
Самы меншы сустаў
З тапарышчы ўстаў.
* * *
Ажажніўся мяшок,
Узяў торбачку.
Туды-сюды павярнуў —
Цмок у мордачку.
* * *
Ці не Бог табе даў,
Мая Настачка, —
Усю ночку макаў,
Як у маслачка.
Салавей,салавей,
Што на свеце саладзей,
Ці гарэлка, ці мядок,
A ці ў дзеўкі перадок?
* * *
Дождж ідзець, дождж ідзець,
З неба капаіць,
Ніхто замуж не бярэць,
Толькі лапаіць.
* * *
Дождж ідзець, дождж ідзець
I па даху лопаіць,
А мой мілы мяне любіць
I нагамі топаіць.
* * *
Раней былі гарбузы,
А цяпер гарбузікі.
Раней былі кавалеры,
Цяпер карапузікі.
* * *
He глядзіце на мяне,
Што я невялічка.
Надзенуся, прыбяруся,
Буду, як бруснічка.
* * *
Мой муж нядуж,
Паехаў за рэчку.
Судзі Бог, — каб здох,
Паставіла б свечку.
* * *
Хоць боб няполены,
Дык пуп наколены.
Мамулечка, бабок ела,
Мамулечка, набубнела.
Мамулечка, ай, бабочак,
Не сходзіцца вараточак.
* * *
А я ў бару грыбы бяру,
Каля межы — сураежы,
Каля поля — мухаморы.
* * *
Як пайду я на сіне мора
Платкі праць,
А як зойдуцца мае ручачкі,
Хоць ты плач.
* * *
Мы, цыгані, добры людзі,
Куды паедзем, i там жыць будзем.
Мы не пашам i не косім,
Куды ні пойдзем,
I там папросім.
Стары цыган піпку курыць,
А цыганка дзевак дурыць.
Стары цыган на парозе,
А цыганка у дарозе.
У цыганкі хвартух новы,
A ў цыгана x., дубовы.
Хвартух новы не парвецца,
X.. дубовы не сагнецца.
* * *
Выйду я на рэчаньку,
Пагляджу на быструю,
Ці не ўбачу я сваю
Мілую сукрыстую.
* * *
Зялёна дуброва рана зашумела,
А я маладая замуж захацела.
Зялёну дуброву рана не пажалі,
Мяне маладую замуж не аддалі.
* * *
Нашто барыні панчошкі,
A ў барыні белы ножкі.
Падзяржы маю кажару,
А я барыню аджару.
* * *
А барыня-удава
Паехала па драва,
Зачапілася за пень,
Прастаяла цэлы дзень.
Каб не тыя кавалеры,
Прастаяла б да вячэры.
Каб не тыя панічы,
Прастаяла б да начы.
* * *
Ах, чух, Марысіца,
Хвартух калышацца.
Ах, чух, Магдалена,
Хвартух да калена.
* * *
Танцуй, Васіліха,
Прыдзіць Васіль, —
Будзіць ліха.
Васіліха Васіля
Качалкаю зацяла.
Васіль плачаць,
Васіліха скачыць.
Не руш мяне, не чапай,
Я табе не роўна.
Ты сталяр i маляр.
А я бандароўна.
Перейти на страницу: