Сама пайду дарогаю, голас пашлю дуброваю...
- Автор: Барадулін Рыгор
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Год: ГА Беларускае таварыства «Кніга»
- ISBN: 985-6605-19-9
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Сама пайду дарогаю, голас пашлю дуброваю...». Краткое содержание книги:
Зборнік «Песьні Матчыны з Вушаччыны» — нястомны праваднік па фальклору роднай для народнага паэта Беларусі Вушаччыне. Абрадавыя песні, напеўкі, смяшынкі-казытушкі: шчымлівыя й гуллівыя, дасціпныя й каларытныя, сціплыя й скаромныя. Сабраныя за бяседным сталом — памяці i ўдзякі маме паэта й крэўнікам, якія праз вякі пранеслі крывіцкае слова, неўміручае сваёй паганскай шчырасцю.
Перейти на страницу:
* * *
Казаў бацька: казу дам
I з маленькім казяням.
Будзем казу даіці,
Казянятак паіці.
Казу дам, казу дам
I з маленькім казяням.
* * *
Бокам-бокам, Наталка,
Як танцуіць Міхалка.
Бокам-бокам нясецца,
Аж чупрына трасецца.
Топ-топ, скок-скок,
Малады драздок.
* * *
Маладому Чувілю
Жарам пяты пасалю.
Я на вуха Чувілю
Пашапчу, каго люблю.
Чувіль мой, Чувіль,
Віль-віль-навіль,
Віль-віль-віль.
* * *
Піце, госцікі, піце, любыя,
Частуйцеся ў нас.
Як паедзеце вы дамовачкі, —
Не судзіце аб нас.
Гаспадынька гладка,
Яна наша матка.
Частуй гасцей,
Каб бывалі часцей!
* * *
А ядуць госці, ядуць,
Як мяцёлачкай мятуць.
На стале ні крошачкі,
Пад сталом ні костачкі.
* * *
Гарэлачка горка,
Пра яе гаворка.
Гарэлачка, Божа мой,
Што з цябе бярэцца?
Адзін скачыць,
Другі плачаць,
А трэці смяецца.
Гарэлачка, Божа мой,
Адабрала розум мой.
* * *
Гарэлачку я люблю,
Гарэлачкі дайце.
Як уп'юся, павалюся,
Хлопцы, не зявайце!
* * *
Без музыкі, без дуды
Ходзюць ногі не туды.
* * *
Ой, іграйце вы, музыкі,
Далібог.
Не шкадуйце вашых ручак,
Нашых ног.
* * *
Ай, лапці мае,
Лапацёнкі мае,
Ізнасіліся, не спрасіліся,
Істапталіся, не спыталіся.
Лапці лён падымалі,
Лапці аж сюды дапалі.
Ай, іграйце, музыкі,
Ў мяне лапці вялікі.
* * *
Іграй, мая дудка,
Ды не торгайся.
Пап'ём, паядзём
Ды разойдземся.
I вяселле ў нас,
I ігрышча ў нас.
Хаваемся у салому,
Няхай ішчуць нас.
* * *
Ой, паедзем мы, пайдзём,
Надаелі мы людзём.
Выпіла, закусіла,
Сама сябе пахваліла.
Захінулася ў куток —
Па тры чарачкі ў раток.
* * *
Выпі, выпі ды пастаў,
Каб жа мілы не дастаў.
А як мілы дастаець,
Ён па шыі надаець.
* * *
А бадай жа наш
Гаспадарочак упіўся,
А можа б, ён
На ключыкі забыўся.
А старой сто гадоў,
А старому дзвесце.
Стары весвіцу майструіць
На старую ўзлесці.
* * *
— Ай, Полінька, Полінька,
А што ў цябе голенька?
— Не брашыце, зладзеі,
Занялося кулзеляй.
* * *
Кавалішанька, мая вішанька,
Не кажы ты кавалю,
Што я цябе павалю.
— А хоць на мяжы палажы,
Толькі майму кавалю не кажы.
* * *
Асаку пасяку,
Траву паламаю,
Мужа спаць палажу,
Сама пагуляю.
* * *
Як пашыю я спаднічку
Ў чатыры аборкі.
Хачу дома заначую,
Хачу — у Ягоркі.
* * *
Зроблю дзверы із паперы,
Каб хадзілі кавалеры.
Бацька дома не начуіць,
Матка глуха — не пачуіць.
* * *
Стары, стары, лезь на печ,
Стары расстагнуўся.
Стары, стары, лез на бабу,
Стары рассмяяўся.
Калыхала баба дзеда
Ў дубовым карыце.
Як ускочыў дзед на бабу,
Хацеў задавіці.
* * *
Наелася буракоў,
Напілася квасу.
Манілася хлопцу даць,
Не дабрала часу.
* * *
А на вуліцы мяцеліца мяцець,
А дзед бабу за пяцеліцу вядзець.
* * *
Ай, забрала, забрало
I ножачкі задрало.
* * *
Чаго тады не прыйшоў,
Як я цябе клікала.
Усю ночку на палочку
Ножка аб ножку пстрыкала.
* * *
Чаго тады не прыйшоў,
Калі я казала,
Усю ночку на палочку
Дагары ляжала.
* * *
Чаго тады не прыйшоў,
Як я гаварыла?
Бацька свінку закалоў,
Мамка ножку зварыла.
Перейти на страницу: