De Cock en moord op de Bloedberg
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #25
- Год: 1989
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0236-3
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op de Bloedberg». Краткое содержание книги:
De Cock keek hem gespannen aan. ‘En toen?’
De caféhouder zuchtte.
‘Toen pakte Dikke Toon mij met zijn beide handen beet en zei: “Ik bezweer het je, Lowie… op de gezondheid van mijn kind.”’
12
Smalle Lowietje keek De Cock medelijdend aan.
‘Ik begrijp dat je ermee zit,’ sprak hij op droeve toon, ‘maar ik vond het toch belangrijk genoeg om het je te komen vertellen.’ Hij kwam overeind. ‘Ik ga terug voor ze mijn hele voorraad leegzuipen.’ Over zijn muizensmoeltje gleed een grijns. ‘Mijn vriendschap met jou kost mij toch al handen vol geld.’
De grijze speurder glimlachte vertederd.
‘God zal je belonen,’ sprak hij simpel.
Toen de tengere caféhouder gehaast naar zijn etablissement was vertrokken, liet Vledder zich in de stoel achter zijn bureau zakken. De verwarring was van zijn gezicht te lezen. ‘In wat voor een zaak zijn we terechtgekomen?’ riep hij ontsteld. ‘’s Morgens brengen we heel plechtig, compleet met een kakelende dominee, een man ten grave en nog diezelfde dag horen we, dat de diep betreurde dode op datzelfde moment in Antwerpen heel genoeglijk achter een groot glas bier zat.’
‘Als een oude kol.’
‘Wat is een oude kol?’
‘Een man of een vrouw met bovennatuurlijke krachten. Ze werden, net als de witte wijven, vaak op meer plaatsen tegelijk gezien. Ik weet dat mijn grootouders op Urk er nog heilig in geloofden en dat…’
Vledder zwaaide afwerend…
‘Is die Dikke Toon te vertrouwen?’
De Cock drukte de oude kollen wat uit zijn gedachten.
‘Dikke Toon heeft maar één kind… een dochtertje. Hij is stapel op die meid. Als Dikke Toon op de gezondheid van zijn kind zweert…’
De grijze speurder maakte zijn zin niet af.
‘We kunnen er beslist van uitgaan dat hij Rickie van Apache Alie heeft gezien.’
Hij zweeg even en peinsde.
‘Het is alleen jammer dat hij niet naar hem toe is gegaan om even aan hem te voelen en gelijk naar zijn gezondheid te informeren.’
Het klonk haast komisch.
‘Ik kan mij levendig indenken dat Dikke Toon vrijwel in paniek uit Antwerpen is gevlucht. Hij moet er in zijn hart van overtuigd zijn geweest met een geestesverschijning van doen te hebben gehad,’ zei Vledder.
De Cock keek verwonderd naar zijn jonge collega.
‘Dus toch een oude kol?’ vroeg hij smalend. ‘Eentje op klaarlichte dag?’
Vledder zwaaide wild met zijn beide armen.
‘Er moet toch een verklaring voor zijn?’
‘Voor wat?’
‘Dat Dikke Toon Rickie zag?’
De Cock keek hem niet-begrijpend aan.
‘Wat voor een verklaring wil je daarvoor zoeken? Hij zag hem gewoon. En ook het bier was echt.’
Vledder likte aan zijn droge lippen.
‘Je… je bedoelt,’ stamelde hij, ‘dat Dikke Toon een echte, levende Rickie zag?’
‘Ja.’
De jonge rechercheur staarde hem verbijsterd aan.
‘Wie hebben wij vanmorgen dan begraven?’
De Cock staarde voor zich uit. Zijn breed gezicht was een strak masker. ‘Op die vraag,’ sprak hij verbeten, ‘zal ik het antwoord vinden.’
Commissaris Buitendam zag er ontspannen uit. Enige dagen verlof hadden een paar vermoeide plooien in zijn gelaat gladgestreken. Om zijn mond dartelde een glimlach. ‘Exhumatie?’ riep hij geamuseerd.
De Cock knikte.
‘Exhumatie,’ herhaalde hij. ‘Ik wil de lijken van de mensen die op de begraafplaats Zorgvlied onder de namen Ronald Kruisberg, Hendrik-Jan van Assumburg en Richard Strijdbaar ter aarde zijn besteld laten opgraven.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik vermoed dat ze nog in leven zijn.’
Commissaris Buitendam lachte smalend.
‘Die lijken zijn nog in leven?’ vroeg hij met duidelijke spot.
De Cock voelde hoe een lichte woede in zijn aderen kroop. Om die te bedwingen drukte hij de nagels van zijn vingers in de palmen van zijn handen.
‘Ik dacht dat ik mijn vraag toch wel duidelijk had geformuleerd,’ sprak hij uiterlijk kalm. ‘Ik beweer niet dat lijken leven. Dat is pure onzin. Ik meen alleen over enige aanwijzingen te beschikken dat de mensen die onder de namen die ik noemde, zijn begraven… in werkelijkheid nog gezond en wel op onze aardbodem rondwandelen.’
Commissaris Buitendam fronste zijn zware wenkbrauwen.
‘Hebben wij over dit onderwerp samen niet al eens een gesprek gehad?’ vroeg hij gemelijk.
De Cock knikte.
‘De dag voor u met verlof ging.’
Buitendam trok een bedenkelijk gezicht.
‘Dat ging, als ik mij goed herinner, over een dode man, van wie jij meende dat je hem in leven op een begraafplaats had gezien?’
De Cock drukte zijn nagels nog dieper in zijn handpalmen.
‘Dat was Ronald Kruisberg op Zorgvlied en… eh, ik meende niet dat ik hem zag… ik zag hem.’
De commissaris produceerde een wrange glimlach.
‘En nu zijn er nog meer van die doden, die levend rondlopen?’ In zijn stem trilde een lichte spot.
Het lukte De Cock om zijn kalmte te bewaren.
‘Hendrik-Jan van Assumburg, een wat louche zakenman en Ronald Strijdbaar, een berucht onderwereldfiguur. Volgens de officiële lezing werden beiden in Antwerpen vermoord en in Amsterdam begraven. Maar Van Assumburg nam een dag na zijn dood zijn totale tegoed bij de IJsselsteinse Bank op en Richard Strijdbaar zat gisteren rond het middaguur in een stemmig Antwerpse stammenee achter een groot glas bier.’
‘Kun je dat bewijzen?’
De Cock maakte een lichte schouderbeweging.
‘Ik denk,’ sprak hij voorzichtig, ‘dat de kassier van de IJsselsteinse Bank, die het geld aan Van Assumburg uitbetaalde, wel zal willen getuigen. Maar van Dikke Toon ben ik niet zo zeker.’
Commissaris Buitendam trok zijn bovenlip iets op.
‘Wie is Dikke Toon?’ vroeg hij geaffecteerd.
De Cock zuchtte diep. Het verbaasde hem steeds weer dat de commissaris zo weinig wist van het wereldje waarin de recherche werkte. ‘Dat is de man,’ legde hij geduldig uit, ‘die Richard Strijdbaar, in de buurt beter bekend als Rickie van Apache Alie, in Antwerpen achter zijn bier zag. Maar Dikke Toon is een penozejongen, die… officieel benaderd… zijn waarnemingen mogelijk zal ontkennen. Daar is nu eenmaal niets aan te doen. Die jongens komen niet graag voor een rechter… zelfs niet als getuige.’
Buitendam staarde secondenlang voor zich uit.
‘Die Ronald Kruisberg was toch ook in Antwerpen om het leven gekomen?’
‘Bij een auto-ongeluk.’
Ie commissaris spreidde de vingers van zijn slanke handen en drukte de vingertoppen tegen elkaar. ‘En welke aanwijzingen heb je voor zijn… leven en welzijn?’
‘Buiten mijn eigen waarnemingen, is het mij gisteren ter ore gekomen dat ook zijn vrouw en zijn zoon hem in leven hebben gezien.’
‘En willen ze getuigen?’
De Cock boog zijn hoofd en wreef zich achter in zijn nek. ‘Ik ben bang dat ze het niet zullen accepteren.’
‘Wat?’
‘Dat hun man… vader… nog in leven is.’
Buitendam keek De Cock verwonderd aan.
‘Waarom zouden zij dat niet accepteren?’ vroeg hij verbaasd.
De grijze speurder antwoordde niet direct.
‘Soms komt de dood als een ware verlossing,’ sprak hij traag en wat afwezig. ‘En dat niet alleen voor de betrokkene zelf.’
‘Je bedoelt dat ze blij waren met zijn dood?’
De Cock keek naar de commissaris op.