De Cock en moord op de Bloedberg
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #25
- Год: 1989
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0236-3
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op de Bloedberg». Краткое содержание книги:
De Cock wuifde het weg.
‘Wat zei hij?’
‘U bedoelt… die ene keer dat ik met hem sprak?’
‘Precies.’
De jonge Kruisberg staarde wat afwezig voor zich uit. Het was alsof hij dat moment opnieuw beleefde.
‘Hoewel ik hem onmiddellijk herkende, vroeg ik hem: “Wie bent u?” En het lukte mij waarachtig om enige verwondering in mijn stem te leggen. Hij zei: “Ik ben je vader… en dat wil ik ook blijven.” Toen zei ik: “Moeder en ik willen niet dat je nog leeft.”’
‘Dat was de waarheid?’
Ronald Kruisberg knikte nadrukkelijk.
‘Moeder en ik hadden besloten om hem als levend wezen volkomen te negeren. Wij wilden… hoe dan ook… geen verandering in de situatie waarin wij ons bevonden.’
De Cock trok zijn gezicht strak.
‘Een dode man en vader.’
De jongeman keek naar De Cock op en proefde de tinteling van een licht sarcasme.
‘Een dode man en vader,’ herhaalde hij traag. ‘Inderdaad, die situatie wilden we vasthouden. Ik besef dat het hardvochtig klinkt… bijna onmenselijk… voor een buitenstaander wellicht niet te vatten… maar gelooft u mij… het was een weloverwogen besluit.’
‘Hoe reageerde hij?’
Rond de mond van Ronald gleed een trieste glimlach. ‘Vader werd sentimenteel. Hij zei dat hij was teruggekomen om zijn fouten uit het verleden te herstellen. Hij zei dat hij eerst nu begreep hoe goed moeder vroeger voor hem was geweest… hoeveel ze had verdragen. Ik zei hem dat het niet mogelijk was om littekens uit te wissen. Er waren gedachten, bittere herinneringen, die nooit vervaagden. “Doe ons beiden een plezier,” zei ik, “en verdwijn… zoals je jaren geleden verdween.” ’
‘Cru.’
De jongeman knikte instemmend.
‘Zeker. Dat was het. Vader kon het ook niet verwerken. “Verdwijnen,” vroeg hij schor, “om opnieuw te sterven?” Ik trok mijn schouders op en liet duidelijk blijken dat zijn verder bestaan mij niet interesseerde. Vader veranderde van toon. Hij zei: “Ik ben van plan om het leven weer op te pakken, waar ik het heb verlaten. En daar horen jullie bij.” Het klonk vastbesloten.’ De Cock keek hem gespannen aan. ‘Wat deed je?’
De jonge Ronald Kruisberg sloot zijn ogen. Zijn gezicht zag bleek, de zware wallen onder zijn ogen leken dieper en om zijn mond lag een verbeten trek.
‘Ik werd kwaad… voelde hoe het bloed naar mijn hoofd steeg en wild tegen mijn slapen klopte. Als je niet verdwijnt, schreeuwde ik in woede, schakel ik de politie in. Ze zullen beslist nog belangstelling voor je hebben. Toen grijnsde mijn vader en zei: “Dat, mijn zoon, zou ik maar niet doen.”’
De Cock raakte volkomen in de ban van het vreemde gesprek. Hij boog zich ver naar voren. Zijn vingertoppen tintelden.
‘Waarom… waarom zou je dat niet doen?’
De jongeman ademde diep.
‘ “Dan,” zei vader, “zullen er na mij nog velen uit hun graf herrijzen.” ’
‘Zei hij dat?’
‘Ja.’
‘En verder?’
Ronald Kruisberg schudde zijn hoofd.
‘Verder niets. Toen verdween hij in de schaduw vanwaaruit hij was gekomen.’
De beide rechercheurs troffen elkaar voor de ingang van het fraai gerestaureerde Noord-Zuid-Hollands Koffiehuis, liepen over het Stationsplein en stapten de hal van het Centraal Station binnen. Het was druk. Voor de loketten stonden rijen mensen en haastige forensen zochten zich botsend een weg naar buiten.
De Cock keek rond en wist dat hij zich op het meest criminele stukje grondgebied van Amsterdam bevond. Hier opereerden zakkenrollers met onderscheidene technieken en van alle nationaliteiten. Hier huurden straatrovers, gauwdieven en inbrekers een bagagekluis om hun gestolen goederen in onder te brengen en aan helers te tonen. Hier heerste een levendige handel in heroïne, cocaïne en andere drugs. Gestolen en vervalste cheques gingen hier van hand tot hand. Hier zochten verslaafde hoertjes naar klandizie, vonden homofielen hun schandknaapjes en voor de zwaarmoedigen was boven op de perrons altijd wel een aanstormende trein.
De grijze speurder drukte zijn rechterhand op zijn borst en voelde of zijn portefeuille nog op zijn plaats zat. Daarna blikte hij opzij naar Vledder.
‘Heb je kaartjes… de reisorder?’
‘Ja.’
‘Weet je waar we moeten zijn?’
‘Het vijfde perron.’
‘Heb je gisterenavond Ronald Kruisberg nog in vrijheid gesteld?’
De jonge rechercheur knikte.
‘Ook dat,’ antwoordde hij kort.
‘Heb je slecht geslapen?’
Vledder reageerde niet. Hij stapte voor De Cock de roltrap op, slenterde zoekend over het perron en vond een hem passend plekje in een tweedeklaswagon.
De Cock waggelde achter hem aan en ging naast hem zitten. Treinen intrigeerden hem al vanaf zijn jeugd, toen hij ’s zondagsmiddags met een perronkaartje van een stuiver, aan de hand van zijn vader gefascineerd langs machtige locomotieven drentelde.
‘Help mij eraan herinneren dat ik van de week nog even naar de Bilderdijkstraat moet.’
‘Wat is daar?’
‘Het Treinenhuis.’
Vledder keek hem niet begrijpend aan.
‘Het Treinenhuis?’ herhaalde hij vragend.
De Cock knikte. ‘De heer Lammers van het Treinenhuis zou een loc voor mij bestellen.’
‘Een loc?’
De Cock knikte opnieuw.
‘Een elektrische loc… een prachtexemplaar. Hij had hem niet meer in voorraad en…’
Vledder onderbrak hem.
‘Jij speelt met treintjes?’ Het klonk ongelovig.
De Cock maakte een verontschuldigend gebaartje.
‘Sinds kort. Het is feitelijk een oude droomwens. Vorige week zei mijn vrouw dat ik aan een nieuw kostuum toe was. Ik vroeg haar wat zo’n kostuum wel kostte. “Vier- à vijfhonderd gulden,” zei ze. Ik zei: “Geef dat geld maar mee.”’
Vledder was verrast.
‘Toen heb je er treintjes voor gekocht?’
‘Precies.’
‘Wat zei je vrouw toen je thuiskwam?’
‘Ze vroeg of ik kinds was geworden.’
‘En?’
De Cock grinnikte.
‘Dat heb ik beaamd.’
De trein zette zich in beweging en gleed onder de kap van het station vandaan. De Cock liet Amsterdam rollend aan zich voorbijgaan en vond dat de stad zich vanuit de trein niet onverdeeld gunstig presenteerde. Scheve oude loodsen en vervallen woonwijken gaven vaak een troosteloos beeld. Ineens kwam het doel van zijn missie in zijn gedachten terug.
‘Had hij nog commentaar?’
‘Wie?’
‘De jonge Ronald Kruisberg.’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Hij was blij met zijn vrijlating en zei dat hij zijn volle medewerking wilde verlenen om de ware moordenaar van zijn vader te vinden.’
‘Had hij enig idee in welke richting hij moest zoeken?’
‘Nee, maar hij was er wel van overtuigd de moordenaar van zijn oom te kennen.’
‘Wat?’
Vledder knikte.
‘Volgens hem was zijn oom Hendrik-Jan door die deftige Van Ravenswoud vermoord. Robert Antoine van Ravenswoud had al geruime tijd een intieme verhouding met zijn tante Evelien en wilde met haar trouwen.’
15
In het Centraal Station van Antwerpen kwam de trein knarsend tot stilstand. Met verkrampte knieën stapten de rechercheurs uit. Vledder keek speurend om zich heen.
‘Worden we niet opgewacht?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Dat wilde ik niet.’
‘Waarom niet?’
‘Het leek mij beter om eerst op eigen houtje de stad een beetje te verkennen. Vanmiddag om drie uur heb ik een afspraak met de hoofdcommissaris van de Gerechtelijke Politie.’ Hij glimlachte. ‘Dan zal ik hem mijn geloofsbrieven overhandigen.’