De Cock en moord op de Bloedberg

‘Ik heb nog nooit een dader ontmoet,’ reageerde hij kalm, ‘die onmiddellijk blijhartig bekende.’

Ronald Kruisberg keek naar hem op. In zijn ogen glansden tranen. ‘Ik begrijp dat u denkt dat ik lieg,’ sprak hij berustend. ‘U hebt alle reden om zo te denken. Ik neem u dat ook niet kwalijk. Maar ik was het niet. Ik heb hem niet vermoord. God weet dat ik… dat ik dat nooit zou hebben gekund.’

‘Je hebt er wel mee gedreigd.’

De jongeman knikte nadrukkelijk.

‘Dat heb ik. Ja. Ik heb zijn dood gewenst. Echt. Vurig. Uit de grond van mijn hart. Ik wilde niet dat hij leefde… dat hij opnieuw ellende over moeder en mij zou uitstorten. Dat mocht niet. Die kans mocht hij niet meer krijgen.’

‘Daarom wenste je hem dood.’

Ronald Kruisberg liet zijn hoofd zakken.

‘Ja, ik wenste hem dood… opnieuw dood.’ Hij sloeg zijn beide handen voor zijn gezicht. ‘Het was een schok… een beleven… een verschrikkelijke ervaring… toen ik hem vanmorgen in het Rokin zag drijven. Ik dacht… dat kan niet… dat is niet waar… dit is een droom… een nachtmerrie.’

‘Maar het was waar.’

Ronald Kruisberg zuchtte diep.

‘Het was waar,’ herhaalde hij traag. ‘Heel langzaam drong het tot mij door en ik onderging het als een straf… een soort hemelse straf voor het vreselijke verlangen, dat ik jegens die man had gekoesterd. Ik denk dat ik meer dan een uur verdoofd… versteend naar zijn lichaam heb staan kijken.’

‘Toen heb je de politie gebeld?’

De jongeman schudde zijn hoofd.

‘Dat heeft Jenny gedaan.’

De Cock fronste zijn wenkbrauwen.

‘Jenny?’ vroeg hij ongelovig.

Ronald Kruisberg knikte.

‘Ze werd ongerust omdat ik zo lang wegbleef. Vanuit het raam zag ze mij roerloos aan de wallenkant staan en begreep dat er iets met mij aan de hand was. Ze is toen naar beneden gekomen in haar peignoir. Ze zag hem en zei niets. Samen, zij aan zij, hebben we minutenlang staan kijken, vreemd, met lege gedachten. Toen zei Jenny: “Het wordt tijd… ik waarschuw de politie.”’

De Cock luisterde aandachtig naar toon en woordkeus.

‘Waarom stond je daar?’

De jongeman keek verwonderd naar hem op.

‘Waarom ik daar stond?’

‘Ja. Hoe kwam je daar aan de wallenkant?’

‘Ik liet Droes, mijn hond, uit. Ik heb die herder voor mijn plezier en wil niet dat anderen daar last van hebben. Ik zorg ervoor dat het dier zijn behoefte niet op het trottoir doet, of op de weg. Daarom loop ik altijd met hem langs de wallenkant.’

De Cock knikte bevredigd.

‘Wanneer hoorde je voor het eerst dat je vader nog in leven was?’

‘Ongeveer een maand geleden. Ik ging op een dag bij mijn moeder in Diemen op bezoek en trof haar in zak en as. Ze was volkomen overstuur. “Je vader leeft nog,” zei ze. “Ik heb hem gezien.”’

‘En toen?’

‘Ik wilde haar eerst niet geloven. Ik zei: “Moeder, je hebt je vergist. Vader is dood.” Maar ze hield vol dat ze hem had gezien… in de stad… in de Kalverstraat… spiegelend in een etalageruit. Van schrik had ze haar tasje laten vallen. Toen ze het weer had opgeraapt, was hij verdwenen.’

‘Het bleek geen vergissing?’

Ronald Kruisberg schudde zijn hoofd.

‘Op mijn aanraden is moeder de volgende dag weer naar de binnenstad gegaan… rond hetzelfde tijdstip. En dat heeft ze dagen volgehouden. Op een middag zag ze zijn rug… een rug, zo zei ze, die ze uit duizenden zou herkennen. Ze liep achter hem aan… volgde die voor haar uit deinende rug. Plotseling, als bij intuïtie, draaide mijn vader zich om.’

De Cock kneep zijn ogen half dicht.

‘En herkende haar?’

Ronald Kruisberg knikte traag.

‘Hij liep op haar af… en mijn moeder vluchtte. In paniek… alsof de duivel haar op de hielen zat. Ze rende de Kalverstraat af en stormde aan het eind het warenhuis van Vroom en Dreesmann binnen. Daar is ze hem kwijtgeraakt.’ De jongeman streek met zijn handen door zijn blonde haren. ‘Vanaf dat moment heb ik moeder vrijwel niet meer alleen gelaten. Ik voelde dat ik haar moest beschermen. Maar ik was ook nieuwsgierig en vroeg hoe hij er nu uitzag… of hij veel was veranderd.’

‘Wanneer zag jíj hem voor het eerst?’

Ronald Kruisberg monsterde het gezicht van De Cock. Een zweem van een glimlach gleed langs zijn mond.

‘Op het moment dat u hem ook zag… op Zorgvlied tijdens de begrafenis van oom Van Assumburg. Ik wilde weten waarom u achter hem aan holde. Daarom kwam ik naar de Warmoesstraat en wist dat u loog, toen u mij zei dat u in hem een zakkenroller had gezien.’

De Cock boog snel zijn hoofd, maar een zoete grijns kon hij niet onderdrukken. Snel bracht hij zijn gezicht weer in een ernstige plooi. ‘Is er een hernieuwd contact geweest tussen je vader en je moeder?’

Ronald Kruisberg schudde krachtig zijn hoofd.

‘Nee.’

Het klonk zo bits, zo fel, dat De Cock verrast opkeek.

‘En tussen jóú en je vader?’

Ronald Kruisberg antwoordde niet direct. Hij kneep zijn beide handen ineen en nam duidelijk de tijd om zijn emoties wat te laten wegebben. ‘Ik heb één keer met hem gesproken,’ sprak hij zacht en nadenkend. ‘Op een late avond. Ik kwam naar huis en toen stapte hij plotseling vanuit de schaduw op mij toe. Hoe hij erachter is gekomen dat ik op de Oude Turfmarkt woon, weet ik niet. Ik vermoed dat hij mij een keer is gevolgd. Hij is ook wel eens achter Jenny aangegaan. Dat heb ik uit haar verhalen begrepen. Op een dag…’