Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Не, — запярэчыла цётка Пятуння. Гэта было першае, што яна вымавіла за ўвесь час.
— Прабачце? — ветліва перапытаў Дамблдор.
— Не дасягне. Ён на месяц малодшы Дадлі, а таму васемнаццаць толькі праз два гады.
— Вось як, — ветліва прагаварыў Дамблдор. — Але чараўнікі дасягаюць паўналецця ў семнаццаць.
Дзядзька Вернан праігнараваў гэтую зацемку.
— Далей. Вы ведаеце, што ў краіну вярнуўся маркотна знакаміты Лорд Валан дэ Морт. У чараўніцкім грамадстве ідзе вайна. Гары, якога Лорд Валан дэ Морт неаднаразова спрабаваў забіць, пагражае небяспека — пятнаццаць гадоў назад, калі я пакінуў яго на вашым парозе з лістом, дзе распавядалася пра згубу яго бацькоў. Памятаецца, я выказаў надзею, што вы будзеце клапаціцца аб хлопчыку, як аб уласным сыне.
Дамблдор памаўчаў. Ён казаў мерна і спакойна, без гневу, але зараз ад яго адчувальна падзьмула холадам, і Гары заўважыў, што Дурслі цясней прыціснуліся сябар да сябра.
— Вы не выканалі маю просьбу; ніколі не лічылі Гары сваім. Ён не бачыў ад вас нічога, акрамя грэбавання, а часцяком — жорсткасці. Тым не менш — і гэта ваш лепшы ўчынак — вы не здолелі нашкодзіць яму, гэтак жа страшна, як таму няшчаснаму хлопчыку, што сядзіць паміж вамі.
Цётка Пятуння і дзядзька Вернан інстыктыўна звярнулі галовы да Дадлі, нібы паміж імі мог апынуцца не ён, а хтосьці іншы.
— Мы Дадліку?! Ды што вы такое..? — гнеўна пачаў дзядзька Вернан, але Дамблдор падняў палец, заклікаючы да маўчання, і дзядзьку Вернана нібы ўразілі немата.
Чарадзейная абарона, якую я стварыў пятнаццаць гадоў назад, забяспечвае бяспеку Гары датуль, пакуль ён можа зваць вашу хату сваёй. Ён быў тут няшчасным, непатрэбны, пакрыўджаны, але вы, хай і змацуючы сэрца, давалі яму прытулак. Абарона перастане дзейнічаць у тое імгненне, калі Гары споўніцца семнаццаць: іншымі словамі, як толькі ён стане мужчынам. Я прашу вас аб адным: дазволіць Гары вярнуцца ў вашу хату яшчэ адзін раз, каб абараніць яго хоць бы да семнаццацігоддзя.
Дурслі маўчалі. Дадлі хмурыўся, сапраўды спрабаваў зразумець, калі і ў чым яму нашкодзілі. У дзядзькі Вернана быццам кавалак затрымаўся ў горле, а цётка Пятуння дзіўна расчырванелася.
— Што ж, Гары… нам час ісці, — Дамблдор устаў і расправіў свой доўгі плашч. — Да сустрэчы, — сказаў ён Дурслям, на тварах якіх адбілася гарачае жаданне, каб сустрэча ніколі не адбылася, надзеў капялюш і выйшаў з пакоя.
— да пабачэння, — паспешліва кінуў Гары і паспяшаўся за Дамблдорам. Той затрымаўся ў куфры, на якім стаяла клетка з Букляй.
— Гэта нам будзе мяшаць, — сказаў ён і зноў дастаў палачку. — Я адпраўлю тваі рэчы ў Нару. Урэшце, Плашч-Нябачнік лепш захапіць… на ўсякі выпадак.
Гары не без працы выняў з куфра плашч, паспрабаваўшы, каб Дамблдор не заўважыў бязладзіцы ўнутры. Потым ён схаваў плашч у кішэнь курткі, і Дамблдор узмахнуў палачкай. Куфар і клетка зніклі. Дамблдор павёў палачкай яшчэ раз. Уваходныя дзверы расхінуліся. За ёй чарнела халодная, імглістая імга.
— Ну-з Гары, наперад, у ноч, за гэтай легкадумнай спакусніцай — авантурай.
4. Гарацый Слагхорн
Апошнія некалькі дзён Гары толькі і рабіў, што чакаў сустрэчы з Дамблдорам, але цяпер, калі яны апынуліся адны, вельмі збянтэжыўся. Раней яны мелі зносіны выключна ў школе, і звычайна іх падзяляў пісьмовы стол. А ўспамін пра апошнюю сустрэчу толькі дадаваў няёмкасці: у той раз Гары многа рыкаў і ў дадатак размалаціў шматлікую колькасць каштоўных для Дамблдора рэчаў.
Аднак Дамблдора гэта, відавочна, не турбавала.
— Трымай палачку напагатове, Гары, — жыццярадасна загадаў ён.
— Мне ж нельга чараваць па-за школай…
— Калі на нас нападуць, — сказаў Дамблдор, — дазваляю табе скарыстацца любым контрзаклёнам, які прыйдзе ў галаву. Урэшце, сёння табе ці наўрад варта асцерагацца.
— Чаму, сэр?
— Таму што ты са мной, — проста адказаў Дамблдор. — гэтага досыць.
Ён рэзка спыніўся на куце Цісавай вуліцы і спытаў?
— Ты яшчэ не здаваў на аппарыраванне?
— Не, — пакруціў галавой Гары, — гэта ж толькі з семнаццаці.
— Так, — адклікнуўся Дамблдор. — Тады проста моцна трымайся за маю руку. Левую, калі не пярэчыш; ты, верагодна, заўважыў, што правая ў мяне злёгку не ў парадку.
Гары ўхапіўся за яго руку.
— Выдатна, — вымавіў Дамблдор, — паехалі.
Гары адчуў, што рука Дамблдора вырываецца з яго далоняў, і ўзмацніў хватку. У наступнае імгненне ўсё вакол счарнела; Гары сціснула са ўсіх бакоў. Ён не мог дыхаць, рэбры нібы сцягнула жалезным абручом; на вочы і вушы жудасна душыла, а потым…