Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Я чакаў, што вы мне прапануеце што-небудзь выпіць, — сказаў Дамблдор дзядзьке Вернану. — Аднак бачу, што чакаць гэтага ад вас было бы з майго боку аптымізмам, які мяжуе з дурнасцю.
Яшчэ адзін узмах палачкай — і ў паветры паявілася запыленая бутэлька і пяць куфляў. Бутэлька нахілілася, шчодра разліла цёмна-залацісую вадкасць, і напоі разляцеліся да людзей, якія сядзелі ў пакоі.
— Лепшая мёдавуха мадам Размерты, вытрыманая ў дубовай бочкі, — сказаў Дамблдор і падняў куфель, гледзячы на Гары.
Той поймаў у паветры свой куфель і трохі адпіў. Ён ніколі нічога не спрабаваў, але яму вельмі спадабалася. Дурслі, спалохана пераглянуліся, беспаспяхова робячы выгляд, што не заўважаюць свае куфлі, аднак тыя ўпарта тыкаліся ім у шчокі. У Гары з’явілася моцны падазрон, што Дамблдор шчыра атрымлівае асалоду ад таго, што адбывалася.
— Такім чынам, — пачаў Дамблдор, павярнуўшыся да Гары, — мы патрапілі ў няпростую сітуацыю, якую, спадзяюся, ты зможаш вырашыць. “Мы” — гэта Ордэн Фенікса. Аднак раней дазволь паведаміць, што на мінулым тыдні было выяўлена завяшчанне Сірыўса і што ён усе пакінуў табе.
Дзядзька Вернан імгненнем насцярожыўся, але Гары нават не зірнуў у яго бок. Словы не ішлі ў яго з мовы, і ён толькі прамямліў:
— А-а. Зразумела.
— У цэлым, усё проста, — прыняўся распавядаць Дамблдор. — Да твайго рахунку ў Грынгаттсу дадаецца круглая сема, і да цябе жа пераходзіць асабістая маёмасць Сірыўса. Адзіная праблема складаецца ў тым…
— Яго хросны бацька памёр? — раздаўся з канапы гучны голас дзядзькі Вернана. Дамблдор і Гары дружна павярнуліся да яго. Куфель з мёдам патрабавальна стукаў Дурслю ў скронь; ён паспрабаваў збіць яго далонню. — Памёр? Хросны?
— Так, — пацвердзіў Дамблдор, не пытаючы, чаму Гары сам пра гэта не паведаміў, і як ні ў чым не бывала працягнуў: — Праблема ў тым, што хата №12 на Плошчы Грымма таксама дасталася табе.
— Ты ўспадкаваў хату? — прагна павузіўшы вочкі, перапытаў дзядзька Вернан, але яму ніхто не адказаў.
— Хай там застанецца штаб-кватэра, — прамармытаў Гары. — Мне ўсё роўна. Карыстайцеся, мне нічога не трэба. — Яму і пад страхам смерці не жадалася вяртацца ў асабняк Блэкаў, дзе яго бясконца праследавалі бы ўспаміны пра Сірыўса, які лічыў гэтую змрочную, замшэлую хату сваёй турмой.
— Высакароднае рашэнне, — адклікнуўся Дамблдор. — Тым не менш, нам прыйшлося часова выехаць.
— Чаму?
— Ці бачыш, — сказаў Дамблдор, не звяртаючы ўвагі на мармытанне дзядзькі Вернана, якога дзёўб па галаве настырны куфель з мёдавухай. — Па традыцыі фамільны асабняк павінен перайсці да наступнага прадстаўніка роду Блэкаў па мужчынскай лініі. Сірыўс быў апошнім: яго малодшы брат Рэгулус памёр раней, і абодва не мелі дзяцей. У завяшчанні ясна сказана, што хата застаецца табе, аднак не выключна, што яна абаронена заклёнамі, і ўладальнікам можа стаць толькі чыстакроўны Блэк.
Гары жыва ўспомніў партрэт маці Сірыўса, які крычаў і пляваўся і вісеў у холе асабняка.
— Ды ўжо напэўна, — буркнуў ён.
— Вось-вось, — кіўнуў Дамблдор. — І калі абарона існуе, то хата, верагодней усяго, адыдзе старэйшаму сваяку Сірыўса, які зараз жыве: а менавіта, яго стрыечнай сястры Белатрысе Лестрэйндж.
Гары, не ўсведамляючы, што робіць, ускочыў з крэсла; тэлескоп і красоўкі, якія ляжалі ў яго на каленах, пакаціліся на пол. Белатрыса Лестрэйндж, забойца Сірыўса, успадкуе яго хату?
— Не, — прашаптаў Гары.
— Нам бы таксама не жадалася, каб яна яго атрымала, — спакойна прагаварыў Дамблдор. — Але ў справе досыць складанасці. Напрыклад, мы не ведаем, ці ўтрымаецца наша ўласная абарона зараз, калі хата больш не прыналежыць Сірыўсу. у любы момант Белатрыса можа паявіцца на парозе? Вядома, нам прыйшлося выехаць — пакуль становішча не выпагадзіцца.
— Але як пазнаць, мая хата, або не?
— Да шчасця, — адказаў Дамблдор. — Праверыць гэта даволі проста.
Ён адставіў пусты куфель на столік побач з крэслам, але больш нічога зрабіць не паспеў, таму што дзядзька Вернан загарлапаніў:
— Можа прыбярыце гэтыя чортавы штукі?
Гары азірнуўся. Дурслі затулялі галовы рукамі: куфлі вытанцоўвалі ў іх на галовах, распырскваючы ва ўсе бакі змесціва.
— Ах, прабачце, вінаваты, — папрасіў прабачэння Дамблдор і падняў чарадзейную палачку. Куфлі зніклі. — толькі ведаеце, значна ветлівей было бы іх выпіць.
Судзячы па выразе твару дзядзькі Вернана, у яго на мове круцілася мноства атрутных адказаў, але ён толькі мацней уціснуўся ў спінку канапы побач з жонкай і сынам і маўчаў, не зводзячы парасячых вачэй з чарадзейнай палачкі.