Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules
- Автор: Филдинг Хелен
- Язык: польский
- Жанр: Современные любовные романы
Электронная книга - «Rozbuchana Wyobraźnia Olivii Joules». Краткое содержание книги:
Otworzyła francuskie drzwi i pokój wypełnił się dochodzącymi z dołu odgłosami głośnej zabawy. Olivia usiadła przy biurku. Właśnie etyka pracy północnych protestantów pomogła jej uciec z krainy etyki pracy północnych protestantów. Praca, jak zestaw umożliwiający przetrwanie, dawała jej poczucie bezpieczeństwa.
O północy wyprostowała się, postanawiając zakończyć dzień. Biurko było zasypane zdobyczami z Miami: listągości, wizytówkami, numerami telefonów naskrobanymi na odwrocie kwitów z bankomatu, diagramem, który miał jej pomóc doszukać się jakiegoś sensu w powiązaniach kompletnie go pozbawionych.
Kliknęła na Avizon.com w swojej liście ulubionych. Była to strona internetowa taniej agencji aktorek łamane przez modelki, którą znalazła wśród porażającej liczby 764 000 adresów pod hasłem „Aktorki Los Angeles”. Na stronie, wraz z mnóstwem mizdrzących się w prowokacyjnych pozach – podobnych do siebie jak krople wody przeróżnych Kirsten, Kelley i Kim – w nadziei, że producenci i reszta świata na ich widok klękną z zachwytu, znalazła także Kimberley Alford. Kliknęła na jej nos i zdjęcie ukazało się w powiększeniu, wraz z wszystkimi jej danymi:
Status modelki: profesjonalny.
Status aktorki: profesjonalny.
Wygląd w kategoriach etnicznych: Czirokezka/Rumunka.
Dalej następowały wymiary jej biustu, talii, rozmiar buta, stan uzębienia („doskonały”).
Umiejętności zawodowe: jazda na rolkach, stepowanie, znajomość pięciu języków. Posiada własny strój cheerleaderki.
Poniżej można się było zapoznać z osobistą wypowiedzią Kimberley:
„Jestem prawdziwie wszechstronna. Potrafię śpiewać, tańczyć, grać na gitarze i znam się na aktorstwie. Weszłam na właściwą drogę i teraz czekam tylko, by otworzyły się przede mną drzwi do sławy. Aktorstwo mam we krwi. Mój ojciec przez dwadzieścia pięć lat pracował nad przygotowaniem materiałów na ceremonię rozdania Nagród Akademii. Jeżeli postawisz mnie w świetle jupiterów, powalę cię na kolana!”
Olivia pokręciła głową i postanowiła dowiedzieć się czegoś więcej o Travisie Brancato, przyszłym-niedoszłym gwiazdorze o wilczym spojrzeniu. Dzięki otrzymanej od niego wizytówce trafiła na stronę internetową pod nazwą Enclave, gdzie znalazła nieszczęsnego Travisa wymienionego jako „menedżera budżetu na styl życia”:
Czym jest Enclave?
Enclave to działająca w zgodzie z łagodnie potraktowanymi zasadami naukowymi, dotąd niespotykana propozycja, wyrosła na gruncie jakościowego podnoszenia wartości. Dzięki unikalnemu programowi poprawy stylu życia Enclave umożliwia swoim klientom jakościową poprawę stylu życia w celu osiągnięcia maksymalnej przyjemności i radości.
Minimalna kwota, jaką klienci wpłacają rocznie na budżet ich stylu życia, wynosi $500 000, wyrażając jednocześnie zgodę, by Enclave doradzała i wskazywała sposoby jej spożytkowania, a także negocjowała warunki zakupu koncepcji, doświadczeń, towarów i usług, w ich doborze kierując się wyłącznie kryterium jakości.
Dzięki biletom na najważniejsze wydarzenia sportowe, premiery, ceremonie rozdania nagród, unikalnej wersji mało znanych wczesnych nagrań Floydów czy stolikowi w najnowszej i najmodniejszej restauracji w Paryżu, wielu członków najwyższego kierownictwa firm Los Angeles – podobnie jak aktorów, producentów i szefów studiów nagraniowych – już teraz rozkoszować się może opartą na zasadach naukowych maksymalizacją przyjemności, którą tylko Enclave im umożliwia.
Olivia odsunęła się od ekranu komputera, uśmiechając się złośliwie. Z tego, co właśnie przeczytała, wynikało, że klienci „dają” Travisowi rocznie pół miliona dolarów na wydatki, od czasu do czasu w zamian otrzymując dwa bilety na mecz piłkarski lub darmową płytę kompaktową. Spróbowała dodzwonić się na czynną przez całą dobę gorącą linię Enclave, bez przerwy jednak odzywała się automatyczna sekretarka. Najwyraźniej menedżerowie stylu życia zbyt byli zajęci zarządzaniem setkami tysięcy dolarów w celu opartej na łagodnie potraktowanych zasadach naukowych maksymalizacji przyjemności i telefonów nie miał kto odbierać.
Spróbowała znaleźć coś o Ferramo w wyszukiwarce Google. Nadal bez skutku.
12
Pomieszczenie wewnętrznego baru w Standard miało wystrój luźno powiązany z tematyką pustynną: ściany od podłogi do sufitu wyłożone były tapetą z drzewkami Jozuego, podłogę pokrywał korek, lampy zaś kształtem przypominały wielkie pustynne kwiaty. Z sufitu zwieszały się dwie – nie wiadomo dlaczego – ryby. Olivia siedziała przy stoliku, delektując się poranną kawą i promieniami słońca szczodrze zalewającymi wnętrze od strony basenu. Pocący się obficie w upale młodzieniec, wystrojony w grube spodnie moro i wełniany kapelusz, krążył pomiędzy dziewczętami, z nieco zakłopotaną miną dzierżąc w dłoni notes na twardej podkładce.
Olivia dostrzegła Kimberley, zanim Kimberley zdążyła dostrzec Olivię. Jej nieprawdopodobnie wielki i spiczasty biust kołysał się opięty w cieniutkiej, białej, wiązanej na szyi bluzeczce, a niemal nieistniejące biodra osłaniała miniaturowa wersja spódniczki mini w kolorze écru. Porażająco świadoma swej niezaprzeczalnie atrakcyjnej urody ssała palec, wsuwając go i wysuwając na przemian z ust, przez co wyglądała jak skrzyżowanie pięciolatki z królową porno. Nagle zaczęła mówić sama do siebie:
– Muszę coś, no wiesz, muszę coś wymyślić. Nie chcę więcej pracować jako kelnerka… O tak, zatrzymała moje próbne zdjęcia i kazała mi do siebie zadzwonić, a potem nie odbierała telefonów. Kazała mi czekać przez dziesięć minut. Wyobrażasz sobie, musiałam wysłuchać aż trzech piosenek?
Obok przeszło dwóch mężczyzn, nawet jednym spojrzeniem nie zaszczycając jej skąpo odzianej perfekcji. Kobiety, za którymi w Londynie czy Nowym Jorku głowy same się odwracały, w LA najwyraźniej nie zasługiwały nawet na jedno przelotne spojrzenie. Zupełnie jak gdyby miały wytatuowany na czole napis: „Marzę o karierze aktorki łamane przez modelki. Moje zawodowe aspiracje – niepewne – zanudzą cię na śmierć”. „W Miami piękni ludzie byli znacznie zabawniejsi”, pomyślała Olivia. W LA ich uroda i niemal nagie ciała zdawały się krzyczeć: „Spójrz na mnie! I zrób ze mnie gwiazdę filmową!” W Miami chcieli się po prostu pieprzyć.
– No więc – ciągnęła Kimberley – kiedy w końcu udało mi się z nią spotkać, wyobrażasz sobie, ona mnie wcale nie słuchała? Powiedziała, że tak jak wyglądam na taśmie, nie jestem… – tu, w przypływie rozpaczy głos się Kimberley załamał -…dość komercyjna.
Z jej ucha sterczał drut. Przynajmniej nie była kompletnie szurnięta. Mimo to Olivia zaczynała jej współczuć.
– Nie, jest dobrze – rzekła Kimberley dzielnie. – Tak sobie myślę, że może zacznę grać części ciała? No wiesz, to coś tak jak dublerka, tylko że pokazują części naszego ciała, nie całe.
„A dzisiaj?”, pomyślała Olivia. „Co z przesłuchaniami do filmu Pierre'a? Zdawało mi się, że wszyscy macie w nim zapewnione wielkie role”.
Podeszła do Kimberley i przywitała się. Kimberley odpowiedziała z nieco przerażoną miną, zupełnie jak gdyby każde „cześć” oznaczało, że zaraz oberwie.
– Olivia Joules. Poznałyśmy się w Miami. Jestem dziennikarką z „Elan”.
Kimberley przyglądała jej się przez chwilę wyraźnie oszołomiona, po czym rzuciła do słuchawki: „Muszę kończyć” i z czarującym uśmiechem uderzyła w znaną już Olivii śpiewkę:
– O. Mój. Boże.
– A gdzie Demi? – spytała Olivia, gdy już uporały się z niesamowitą naturą całkowitych zbiegów okoliczności. – Ona chyba też miała brać udział w przesłuchaniach do filmu?