Багуслаў Радзівіл

— Я выконваю просьбу аднаго польскага прынца, — ганарліва пачаў ён, але, запнуўшыся, з пракляццем дадаў: — Чорт пабяры, забыўся яго імя…

— Я не ведаю іншых польскіх прынцаў, акрамя прынца Радзівіла, — здзіўлена сказаў Трэмуйль, які ўжо забыўся пра ежу і ўважліва слухаў пасланца.

— Сапраўды, — з палёгкай уздыхнуў Дзюшан, які не мог вымавіць цяжкае для яго языка імя князя Багуслава. — Дык вось, прынц прасіў перадаць вашай светласці, што хацеў бы сустрэцца з вамі і з месье д’Эпінэ. І загадаў нагадаць, каб не забылі захапіць з сабой шпагі.

Тарэнт здзіўлена міргнуў.

— Ён што, звар’яцеў? — спытаў ён. — Мы, здаецца, ужо ўсё высветлілі!

— Напэўна, не ўсё, — паціснуў плячыма Дзюшан.

— Ну добра, — Трэмуйль злосна напалову выцягнуў шпагу з похваў, агледзеў, убачыў, што яна цалкам прыдатная для паядынку, і дадаў: — Я гатовы. А што да д’Эпінэ, дык ён у Рэнене застаўся.

— Вельмі шкада, — уздыхнуў Дзюшан. — Але я не люблю сумаваць без справы, таму прашу вашу светласць знайсці мне годнага праціўніка.

Некалькі хвілін Тарэнт задуменна перабіраў пярсцёнкі на пальцах, абдумваючы.

— Што вы скажаце пра Данета? — прапанаваў ён аднаго са сваіх афіцэраў.

— Не, гэта немагчыма, — запярэчыў капітан. — Данет — адзін з маіх самых блізкіх сяброў. Я яго як брата люблю! Знайдзіце каго-небудзь іншага, прынц.

— Тады Бакур? — Тарэнт назваў імя іншага вядомага брэцёра.

— Бэты пасуе, — з палёгкай пагадзіўся Дзюшан. — Клічце сюды Бакура, і мы разам абярэм месца і спосаб паядынку.

Бакур з’явіўся толькі праз тры чвэрці гадзіны, пазяхаючы і праціраючы сонныя вочы, бо ўсю ноч правёў у сядле, аб’язджаючы пасты.

— Стонаццаць дэманаў вам у рабро, — буркнуў ён замест прывітання. — Толькі паядынку мне зараз не хапала! І без таго валюся з ног ад стомы… Сёння не буду біцца, і не прасіце!

— Ведаеце што, месье Дзюшан, — не вытрымаў Тарэнт, у жываце якога ўжо пагрозліва вурчала. — Ці дамаўляйцеся з Бакурам, ці знайдзіце сабе іншага саперніка — мне ўсё адно.

— Вы што, паднялі мяне з ложка, каб зноў адправіць спаць? — здзівіўся Бакур. — Я сказаў, што сёння біцца не буду, а пра заўтра я нічога не казаў.

— Месье Бакур, — урачыста сказаў Трэмуйль. — Я зараз абедаю ў французскага пасла, і, напрамілы бог, дамоўцеся пра ўсё з месье Дзюшанам ад майго імя… Чорт ведае што! — сплюнуў ён сабе пад ногі. — Бэты Радзівіл яшчэ больш шалёны, чым я думаў!

Сказаўшы так, ён пайшоў абедаць, пакінуўшы секундантаў здзіўленымі і трохі збянтэжанымі.

Пасля неабходных цырымоній тыя дамовіліся, што паядынак адбудзецца на наступны дзень за чвэрць лье ад Рэйнберга, куды ў прызначаны час прыбылі Тарэнт з Бакурам. Хутка з’явіліся і іх праціўнікі ў суправаджэнні слуг і Невяроўскага са Стаброўскім.

Тыя выглядалі незвычайна засяроджанымі, сур’ёзнымі і трохі пакрыўджанымі на князя за тое, што не ўзяў іх секундантамі.