Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Космическая фантастика » Wojna Honor [War of Honor - pl]
Wojna Honor [War of Honor - pl] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Wojna Honor [War of Honor - pl]

Электронная книга - «Wojna Honor [War of Honor - pl]». Краткое содержание книги:

Nikt nie chciał tej wojny — ani Thomas Theisman, ani Królestwo Manticore, ani Imperium Andermańskie. A już na pewno nie Honor Harrington. Mimo to wybuchła, i to na kilku frontach równocześnie. Teraz zaś nie było już szans na ucieczkę w ciągnące się latami negocjacje pokojowe. Co gorsza, wszystko zaczęło wskazywać na to, że zwiększy się zarówno jej skala, jak i liczba uczestników. Tymczasem kolejna próba pozbycia się admirał Harrington spełzła na niczym za sprawą jej wiernych przyjaciół i nieprzeciętnych zdolności taktycznych.
1 ... 152 153 154 155 156 157 158 159 160 ... 224
Перейти на страницу:

— Na to nie ma żadnego dowodu! — warknął Sternhafen, ale z dziwnym błyskiem w oczach.

Rabensrange prychnął pogardliwie.

— Problem polega na tym, że w ogóle nie ma dowodów. A ponieważ nie byłeś pan łaskaw nawet wziąć pod uwagę, że Gortz mógł popełnić błąd, wszystko właśnie wymyka się spod ktntroli.

— Wykcnałem jedynie swój obowiązek jako przedstawiciel Imprium w Konfederacji i jestem gotów poddać się każdenu osądowi, jaki Jego Wysokość uzna za stosowny — odparł z godnością Sternhafen.

A raczej, próbował to zrobić z godnością, bo nie całkiem mu się udało.

Rabensirange skrzywił się pogardliwie.

— Bardzo szlachetne, Herr Graf. Niestety Jego Wysokość nie na zamiaru informować wszechświata o pańskiej niewiarygodnej głupocie i arogancji. Co prawda nie rozmawiałem z nim o tym, ale rozkazy, jakie otrzymałem przed odloiem, nie pozostawiają wątpliwości co do tego, jaka będzie dalsza polityka Imperium po tym incydencie. Wydając oświadczenie dla prasy, w którym „wyjaśnił” pan to zajście, zmusił pan Imperium do ogłoszenia, że kapitan okrętu Królewskiej Marynarki nie postępował słusznie i że ponosi winę za to, co się stało. Obojętne jak bardzo bym chciał, nie nogę zrobić nic innego, bo powiedzenie prawdy po tak długim czasie wyglądałoby na słabość. Gdyby postawić spawę uczciwie zaraz po zakończeniu śledztwa, byłby to natomiast pokaz siły i rozsądku.

— Przyjęcie wersji wydarzeń wymuszonej przez Królestwo byłoby wyłącznie okazaniem słabości! — zaprotestował von Sternhafen.

— Ten wniosek jest ostatecznym dowodem pańskiej tępoty umysłowej, niekompetencji i uprzedzenia do Królestwa Manticore. Nie byłoby najmniejszym problemem, abyśmy to my prowadzili i nadzorowali śledztwo, w którym udział wzięliby przedstawiciele Królewskiej Marynarki. Można by w tym celu przejąć chwilową kontrolę nad systemem Zoraster, choćby po to by zachować wszystkie znajdujące się w nim dowody. Nie mam żadnych wątpliwości, że High Ridge poleciłby księżnej Harrington zgodzić się na to… a ona sama to panu zaproponowała z własnej inicjatywy, bo w przeciwieństwie do pana jest uczciwa i inteligentna. Natomiast uzyskanie oficjalnej zgody High Ridge’a świadczyłoby o tym, że akceptuje on nasz prymat jako sił porządkowych w tej sprawie, przez co zyskalibyśmy pozycję równą Królestwu w sprawie utrzymania porządku na obszarze Konfederacji. A kiedy w wyniku przeprowadzonego uczciwie śledztwa ogłosilibyśmy prawdę, nie próbując wybielać postępowania naszego oficera, wyszlibyśmy z tego incydentu jako odpowiedzialna i godna szacunku siła na obszarze Konfederacji. Gotowość przyznania się do błędu sprawiłaby, że zyskalibyśmy opinię rozsądnych — w rejonie, w którym anarchia i brak skutecznej władzy centralnej zachęcają wręcz do przestępstw takich jak piractwo czy handel niewolnikami, który zresztą stał się przyczyną całego incydentu. A to, ty idioto, dałoby nam piękne moralne podstawy do przyłączenia tych obszarów, które chcemy przyłączyć!

Pod wpływem jego wściekłego spojrzenia Sternhafen zdawał się zapadać w sobie — wręcz topnieć w oczach wewnątrz śnieżnobiałej kurtki mundurowej.

Rabenstrange zmusił się do zamknięcia oczu i wykonania kilku głębokich oddechów. Gdy był pewien, że wystarczająco panuje nad głosem, zaczął mówić dalej.

— Teraz, przez pańskie głupie zachowanie i zbędne proklamowanie oficjalnego stanowiska Imperium bez żadnego śledztwa nie mam wyboru i muszę kontynuować farsę, do której zmusił pan Jego Wysokość. Szansa obrócenia tego pechowego zdarzenia na naszą korzyść została zaprzepaszczona przez pańskie zaślepienie i kretyński odruch ogłoszenia, że to kto inny jest wszystkiemu winien. Ponieważ nie mogę sprostować tego oświadczenia, nie ujawniając całej galaktyce, jak głupią metodę wybraliśmy, by osiągnąć cel, będę najprawdopodobniej zmuszony toczyć Wojnę z Królestwem Manticore, wojnę, której nie chcę. A co ważniejsze, której zdecydowanie chciał uniknąć Imperator. Podejrzewam, Herr Graf, że w tej materii będzie chciał coś panu powiedzieć osobiście.

I Herzog uśmiechnął się naprawdę paskudnie.

* * *

— Ostrzegałem, że stają się coraz bardziej uparci — powiedział Arnold Giancola, przekonywająco udając żal.

Eloise Prichart spojrzała na niego, zbyt wściekła, by zachowac pozory obojętności, która to umiejętność przez lata ratowała jej życie w szeregach Urzędu Bezpieczeństwa.

Giancola zaś siedział, udając zmartwionego, a w głębi ducha rozkoszował się jej złością.

— Tak, ostrzegałeś mnie — przyznała lodowato. — Co w tej chwili psu na budę się zda.

— Przepraszam, nie chciałem, by zabrzmiało to w stylu „A nie mówiłem”. Tyle że od dawna widziałem, jak zmierzaja ku takiemu stanowisku, i nic nie mogłem na to poradzić… — Zamilkł i wzruszył bezradnie ramionami.

Pritchart zaś odwróciła się ku oknu, próbując opanować wściekłość i odzyskać panowanie nad sobą.

Odpowiedź Descroix w tradycyjnej formie wydruku leżała na biurku, a Pritchart była zdumiona, że przy czytaniu nie nastąpił samozapłon, taka ją ogarnęła furia. Descroix w końcu przestała posługiwać się okrągłymi frazesami ulubionymi przez dyplomatów, a wręcz ukochanymi przez Królestwo w negocjacjach pokojowych, kiedy to pól strony tekstu w przekładzie na normalny język nie zawierało żadnej treści. Jej najnowsza nota była połączeniem aroganckiego wykładu dotyczącego historii Ludowej Republiki i jej podbojów, podsumowanej stwierdzeniem, że „aroganckie i agresywne wyrażanie złości i zniecierpliwienia nie służy dojrzałemu rozwiązaniu problemów między dwoma państwami”, oraz odmowy uznania, by Republika jako bezpośredni spadkobierca „imperialistycznego i totalitarnego reżimu” miała jakiekolwiek prawo uważania się za autorytet moralny i żądania zwrotu czegokolwiek! Dotyczyło to także obywateli najpierw Ludowej Republiki, a obecnie Republiki żyjących na okupowanych planetach, którzy w plebiscytach powszechnych wyrazili chęć powrotu do spadkobiercy totalitaryzmu. Ujmując rzecz krótko, nota Descroix była słabo zamaskowanym ultimatum: żądaniem pełnego podporządkowania i przyjęcia wszystkich propozycji Królestwa jako ceny za traktat pokojowy.

1 ... 152 153 154 155 156 157 158 159 160 ... 224
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)