Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Детское фэнтези » Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка

Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:

Міністэрства магіі нясе паразу за паразай у бітвах з Валан дэ Мортам. Нават маглы пакутуюць ад другой вайны — кожны дзень адбываюцца катастрофы, прычыны якіх нікому не вядомыя. Ордэн Фенікса губляе ў бітвах з Пажыральнікамі Смерці сваіх лепшых чараўнікоў.
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
1 ... 146 147 148 149 150 151 152 153 154 ... 199
Перейти на страницу:

— Пышна, — вымавіў Слагхорн, падыходзячы да павука. Восем малочна-белых вачэй мёртва глядзелі ў неба, а ў двух велічэзных выгнутых жвалах нерухома адлюстроўвалася месяц. Слагхорн схіліўся, разглядаючы велізарную валасатую галаву, і Гары здалося, што ён чуе бразгат бутэлек.

— Не ўсё разумеюць, якія яны прыгожыя, — сказаў Хагрыд, звяртаючыся да спіны Слагхорна. Слёзы цяклі з куткоў яго вачэй, акружаных дробнымі маршчынкамі. — Я і не ведаў, Гарацый, што вы цікавіцеся такімі істотамі.

— Цікаўлюся? Мой дарагі Хагрыд, я іх абагаўляю! — выклікнуў Слагхорн, адыходзячы ад Арагога і хаваючы пад мантыяй бутэльку — Гары бачыў, як бліснула шкло. Хагрыд змакаў вочы і нічога не заўважыў. — Але… не ці сітавіна прыступіць да пахаванняў?

Хагрыд кіўнуў і ступіў наперад. Ён з высілкам прыпадняў гіганцкае цела і, аглушальна кракнуў, пераваліў яго ў цёмную яму. Знізу данёсся агіднае храбусценне. Хагрыд зноў расплакаўся.

— Вядома, вам, блізкаму чалавеку, цяжэй усяго, — прагаварыў Слагхорн. Ён папляскаў Хагрыда па локці, да якога, як і Гары, толькі і мог дацягнуцца. — Дазвольце мне сказаць некалькі слоў?

Павінна быць, узяў мора хвацкага яду, падумаў Гары, гледзячы, з якой задаволенай ухмылкай Слагхорн ступіў на бок дола і ціха, вяліка загаварыў:

— Бывай, Арагог, цар арахнідаў, даўні і дакладны сябар! Тыя, хто ведаў цябе, ніколі цябе не забудуцца! Цела тваё спарахнее, але душа назаўжды застанецца жыць у зацішных, аббэрсаных павуціннем кутках Забароненага лесу, які стаў табе хатай. Хай вечна квітнеюць твае многавокія нашчадкі, і хай знойдуць у гэтым суцяшэнне людзі, твае сябры, якіх спасцігла гэтак незаменная згуба.

— Цудоўная… цудоўная прамова! — завыў Хагрыд і, адчайна рыдаючы, паваліўся на кампостную кучу.

— Ну-ну-ну, — спагадліва замармытаў Слагхорн, узмахваючы чарадзейнай палачкай. Гара зямлі паднялася ў паветра, павісела імгненне і з глухім шумам звалілася на мёртвага павука, утварыўшы гладкую горку. — Давайце мінуем у хату і ўспомнім нябожчыка. Гары, зайдзі-ка з іншага боку… вось так… устаем, устаем, Хагрыд… вось малайчына…

Яны пасадзілі Хагрыда ў крэсла за сталом. Ікол, які падчас пахаванняў хаваўся ў сваім кошыку, падцерушыў да іх на мяккіх лапах і, як звычайна, пляснуў цяжкую галаву Гары на калены. Слагхорн адкаркаваў бутэльку.

— Я праверыў, яду няма, — запэўніў ён Гары, выліваючы вялікую частку віна ў велічэзную кружку і перадаючы яе Хагрыду. — Пасля выпадку з тваім бедным сябрам Рупертам я загадаў дамавіку эльфу адпіць патроху з усіх бутэлек.

Гары прадставіў сабе выраз асобы Герміёны, давядзіся ёй пачуць аб падобным, і вырашыў нічога ёй не распавядаць.

— Гэта Гары, — прагаварыў Слагхорн, разліваючы змесціва другой бутэлькі па двух кружкам, — …а гэта мне. Ну-з, — ён высока падняў кружку, — за Арагога.

— За Арагога, — палаца паўтарылі Гары і Хагрыд.

Слагхорн і Хагрыд адразу выпілі шмат. Але Гары, накіроўваны Фелікс Феліцысам, ведаў, што не павінен піць, таму толькі прыкінуўся, быццам зрабіў глыток, і паставіў кружку на стол.

— Я ведаў яго яшчэ яйкам, — маркотна вымавіў Хагрыд. — А калі ён вылупіўся, быў вось такусенькі дробка. Не больш пекінеса.

— Краса, — сказаў Слагхорн.

— Я трымаў яго ў шафе ў школе, пакуль… ну…

Хагрыда пацямнеў асобай, і Гары ведаў чаму: у свой час з-за інтрыг Тома Рэддля Хагрыда абвінавацілі ў тым, што ён адкрыў Пакой Сакрэтаў, і вышпурнулі з школы. Але Слагхорн, здавалася, нічога не чуў; ён глядзеў на столь, адкуль звісалі медныя патэльні і доўгі пук асляпляльна-белых, шаўкавістых валасоў.

— Няўжо поўсць аднарога?

— А-а, так, — раўнадушна кінуў Хагрыд. — Увесь час яе збіраю, яны, разумееце, чапляюцца хвастамі за галінкі і ўсякае такое іншае ў лесе…

— Але, мой дарагі сябар, ці ведаеце вы, наколькі гэта каштоўна?

— Я яе пускаю на бінты, перавязваю параненых звяроў, — паціснуў плечамі Хагрыд. — Яна запал якая гаючая… вельмі моцны сродак, разумееце.

Слагхорн адпіў яшчэ з сваёй кружкі, зараз ужо вельмі ўважліва аглядаючы халупу, вышукваючы, як зразумеў Гары, іншыя скарбы, якія можна звярнуць у запасы мёда з дубовых бочак, ананасавыя цукаты і аксамітныя смокінгі. Ён зноўку напоўніў кружкі, Хагрыда і сваю, і прыняўся распытваць, хто яшчэ насяляе цяпер у лесе, дзівячыся, як гэта Хагрыд паспявае за ўсім сачыць. Той, паслабіўшыся ад віна і пахвальнай увагі, перастаў змакаць вочы і з радасцю пусціўся ў доўгія развагі аб гадоўлі лечурак.

Тут Фелікс Фелецыс злёгку падапхнула Гары, і ён заўважыў, што запасы спіртнога, прынесенага Слагхорнам, хутка падыходзяць да канца. Гары яшчэ ні разу не накладваў далівальны заклён невербальна, але сёння смешна было і падумаць аб няўдачы. І сапраўды, Гары толькі ухмыльнулся, калі, неўзаметку для Хагрыда і Слагхорна (яны абменьваліся гісторыямі пра нелегальныя ўгоды з яйкамі цмокаў), паказаў пад сталом палачкай на пустеючыя бутэлькі, і тыя неадкладна зноўку напоўніліся віном.

1 ... 146 147 148 149 150 151 152 153 154 ... 199
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)