Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Детское фэнтези » Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка

Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:

Міністэрства магіі нясе паразу за паразай у бітвах з Валан дэ Мортам. Нават маглы пакутуюць ад другой вайны — кожны дзень адбываюцца катастрофы, прычыны якіх нікому не вядомыя. Ордэн Фенікса губляе ў бітвах з Пажыральнікамі Смерці сваіх лепшых чараўнікоў.
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
1 ... 144 145 146 147 148 149 150 151 152 ... 199
Перейти на страницу:

— Няма жа, Гары… табе трэба ісці да Слагхорна, забыўся?

— Нічога падобнага, — без ценю сумневу запярэчыў Гары. — Я іду да Хагрыда, мне здаецца, гэта будзе добра.

— Што добра? Закопваць гіганцкага павука? — здзіўлена спытаў Рон.

— Так, — пацвердзіў Гары, выцягваючы з заплечніка плашч-нябачніка. — Я адчуваю, што сёння павінен быць менавіта тамака, разумееце, што я маю ў выглядзе?

— Не, — палаца адказалі Рон і Герміёна. Яны відавочна ўстрывожыліся.

— А гэта сапраўды Фелікс Фелецым? — занепакоілася Герміёна, падносячы бутэлечку да святла. — У цябе не было іншага флакона з… нават не ведаю…

— Адварам тупасці? — выказаў здагадку Рон.

Гары, апранаўшы плашч, засмяяўся. Рон і Герміёна ўстрывожыліся яшчэ больш.

— Даверцеся мне, — сказаў Гары. — Я ведаю, што раблю… або, ва ўсякім разе… — ён упэўнена пайшоў да дзвярэй, — зелле ведае.

Ён зачыніўся плашчом з галавой і пайшоў уніз. Рон і Герміёна паспяшаліся за ім. Дзверы ў падножжа ўсходаў была адчыненая, і Гары праслізнуў туды.

— Што гэта ты тут робіш з ёй? — завішчала Лаванда Браўн, гледзячы скрозь Гары на Рона і Герміёну, якія выскачылі з спальні хлопчыкаў. Рон ледзь не здушыўся сліной. Гары неўзаметку шмыгнуў міма.

Выйсці з агульнай гасцінай апынулася проста: у партрэтную дзюру як раз залазілі Джыні і Дын; Гары праціснуўся паміж імі, выпадкова закрануўшы Джыні.

— Не трэба мяне падсаджваць, Дын, — з лёгкім раздражненнем кінула яна. — Вечна ты са сваёй дапамогай, я выдатна магу сама…

Партрэт, кіўнуўшыся, зачыніўся, але Гары ўсёткі пачуў, як адгыркнуўся Дын… Яшчэ больш узрадаваўшыся, Гары лёгка закрочыў па замку. Ніхто не сустракаўся яму на шляхі і хавацца не прыходзілася, але ён ніколькі не дзівіўся: сёння ён быў самым удачлівым чалавекам у "Хогварцы".

Чаму абавязкова трэба ісці да Хагрыда, ён і паняцці не меў. Здавалася, зелле асвятляе яго шлях усяго на некалькі крокаў наперад: канчатковага пункта не відаць і калі з'явіцца Слагхорн, невядома, затое ясна, што ўзнагародай будзе ўспамін. У вестыбюлі Гары ўбачыў, што Філч забыўся замкнуць уваходную дзверы, і, праззяўшы, расхінуў яе. Пару імгненняў ён проста стаяў, атрымліваючы асалоду ад пахамі травы і вячэрняй свежасці, а потым спусціўся з ганка насустрач змярканню.

На ніжняй прыступцы ён раптам усвядоміў, што да Хагрыда прыемней усяго ісці праз агарод. Гэта было не зусім па шляху, але Гары ведаў, што павінен падпарадкоўвацца свайму капрызу, і накіраваўся наўпрост да градак, дзе ўбачыў Слагхорна, гутарылага з прафесарам Спраўт. Ён узрадаваўся, не выпрабоўваючы, зрэшты, адмысловага здзіўлення, шаснуў за нізкую каменную агароджу і, пачуваючыся ў ладу са ўсім мірам, стаў слухаць іх гутарка.

— …велізарнае дзякуй, што выдаткавалі на мяне гэтулькі часу, Памона, — цырымонна дзякаваў Слагхорн. — Большасць прызнаных аўтарытэтаў сходзяцца ў тым, што яны найболей дзейсныя, калі сабраныя ў змярканні.

— Цалкам згодна, — горача падтрымала прафесар Спраўт. — Гэтага досыць?

— Суцэль, суцэль, — паківаў Слагхорн. Гары ўбачыў у яго ў руках бярэмя нейкіх сцеблаў. — Тут па некалькі лісця на кожнага трэцякласніка плюс яшчэ трохі, калі хтосьці іх перапарыць… ну-з, добрага вам вечара і яшчэ раз велізарнае дзякуй!

Прафесар Спраўт сышла ў цемру да сваіх цяпліц, а Слагхорн накіраваў ступні туды, дзе стаяў нябачны Гары.

Падпарадкоўваючыся раптоўнаму парыву, Гары хупавым рухам сарваў з сябе плашч.

— Добры вечар, прафесар.

— Мэрлінава барада, як ты мяне напалохаў, — сказаў Слагхорн, застываючы на месцы. Ён падазрона паглядзеў на Гары. — Як ты выйшаў з замка?

— Па-мойму, Філч забыўся замкнуць дзверы, — весяла адказаў Гары і з радасцю ўбачыў, што Слагхорн нахмурыўся.

— Здаецца, прыйдзецца на яго заявіць; калі табе цікава маё меркаванне, гэтага чалавека больш хвалюе смецце, чым уласна бяспека… Аднак навошта ты тут, Гары?

— Ці бачыце, сэр, справа ў Хагрыду, — Гары цалкам сапраўды ведаў, што цяпер самае правільнае — казаць праўду. — Ён жудасна засмучаны… але… вы нікому не скажаце, прафесар? Я не жадаю, каб у яго былі непрыемнасці…

Яму атрымалася абудзіць цікаўнасць Слагхорна.

— Не абяцаю, — прабуркаў той. — Але я ведаю, што Дамблдор цалкам давярае Хагрыду, і ўпэўнены, што ён не мог здзейсніць нічога жудаснага…

— Разумееце… у Хагрыда шмат гадоў быў гіганцкі павук… ён жыл у Забароненым лесе… умеў размаўляць і ўсё такое…

— Мне казалі, што ў лесе насяляюць акрамантулы, — ціха вымавіў Слагхорн, аглядаючыся на сцяну чорных дрэў. — Значыць, гэта праўда?

— Так, — кіўнуў Гары. — Але першы, Арагог, якога выгадаваў Хагрыд, учора ўначы памёр. Хагрыд цалкам пабіты і прасіў, каб хтосьці быў з ім на пахаваннях. Я абяцаў прыйсці.

1 ... 144 145 146 147 148 149 150 151 152 ... 199
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)