Пракурорка [Журнальный вариант, be]

У суседнім цёмным пакоі, аддзеленым пакрывалам з яркага зялёнага паркалю, панавала поўная цішыня. У кватэры павінен быў быць яшчэ адзін пакой, і адтуль даносіўся прыглушаны адгалосак нібыта спрэчкі. Нізкі мужчынскі голас змяняўся жаночым скрыпучым сапрана, але Юлька не магла адрозніць асобных слоў.

«Там, відаць, ляжыць пан Янэк, — думала яна, — а гэта голас доктара і гэтай бабы».

Раптам з цёмнай нішы пачуўся пранізлівы жаночы стогн і крык:

— Я, відаць, старая ты ведзьма, сканаю ад гэтых боляў… Ты мне, напэўна, там усе кішкі павыцягвала… Ой… ой… ой-ей…

У гэты момант аддаленыя дзверы з шумам адчыніліся і ў нішу ўвайшла ўладальніца кватэры:

— Ціха, ліха на цябе! — крыкнула яна. — Што ты ныеш! За твае паршывыя трыццаць злотых табе, можа, яшчэ на гармоніку вальс сыграць?!

— Дык баліць жа…

Юлька з жахам выслухала гэтую размову, інстынктыўна адступаючы аж да выхаду. Яна не магла зразумець, дзе знаходзіцца і навошта сюды прывязуць параненага пана Янка.

У гэты час у кухню ўвайшла жанчына ў халаце і, акінуўшы Юльку дапытлівым позіркам, спыталася:

— А што ж гэта вы стаіце? Сядайце.

— Я, я хацела ўбачыць пана Вінклера. Ці яшчэ нельга?..

— Не спяшайцеся. Яго яшчэ няма.

— Як гэта, няма?

— Ой-ей, якая вы цікаўная! Няма, але хутка будзе. Сядайце ж.

Жанчына нядбайна пхнула крэсла ў бок Юлькі.

— Я не хачу. Скажыце мне, калі ласка, дзе пан Вінклер, — пачала непакоіцца Юлька.

— Я ж кажу, прыйдзе, — амаль крыкнула на яе баба.

— Значыць, ён можа хадзіць? Ён не надта цяжка паранены?..

Старая хацела пра нешта даведацца, але ў гэты момант з-за паркалёвай занавескі выйшаў малы хударлявы мужчына з лысай галавой і пляскатым носам.

— Ну, што такое? Ты ідзеш, швагерка, ці не? — прабурчаў ён, прыглядаючыся адначасова да Юлькі.

— Іду ўжо, толькі кажу табе: глядзі!

— Варушыся, варушыся, не балбачы.

Мужчына сплюнуў праз зубы і, наблізіўшыся да Юлькі, паклікаў:

— А вы ідзіце за мной.

— Я не хачу, — адступіла Юлька да дзвярэй, — выпусціце мяне, гэта нейкая памылка… Пані, выпусціце мяне!

— Ага, зараз, — захіхікаў лысы, — не спяшайцеся. Ну, ты ідзеш, швагерка?

— Мяне падставілі! — крыкнула Юлька і кінулася да дзвярэй, аднак яны былі замкнёныя. З усіх сіл яна пачала торгаць ручку і біць кулаком па дрэве, мужчына ж схапіў яе за плечы і без высілкаў адцягнуў у цэнтр пакоя.

— Ша, паненка, чаго вы кідаецеся!

— Дапамажыце, дапамажыце, дапа… — пачала крычаць дзяўчына, але ў гэты момант адчула, як моцна схапілі яе за карак і груба сціснулі шыю.

Гэтая баба такім чынам прымусіла яе захоўваць спакой.

— Не выць мне тут! — зашыпела яна ў Юлькі над вухам. — Бо я так размалюю, што сама сябе не пазнаеш. Ну, марш!

Дапамагаючы сабе кулакамі, яна прапіхнула дзяўчыну цераз цёмную нішу і, штурхнуўшы нагой нізкія дзверкі, пхнула яе наперад: