Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Бо сам я, – працягнуў Фарамір, – хачу бачыць, як расквітнее зноў Белае Дрэва ля палацу каралёў, як вернецца Срэбная карона й мір у Мінас Тырыт. Не, у Мінас Анор, як у даўніну, высокі, поўны сьвятла й радасьці, нібы зіхоткая хараством каралеўна сярод каралеўнаў, а не гаспадыня рабоў, няхай і добрая, рабоў, якія самі хочуць застацца рабамі. Вайною мы ратуем сябе ад зьнішчальніка, што прагне паглынуць й пажэрці ўсё, але я не люблю мечаў і стрэлаў за іх вастрыню й згубнасьць і не шаную ваяра паводле ягонай славы забойцы. Я люблю толькі тое, што яны абараняюць, горад людзей Нумэнору. I хачу, каб яго любілі за памяць дзён, старадаўнасьць, і прыгажосьць, і за цяперашнюю мудрасьць. Я не хачу, каб яго баяліся, але каб ставіліся да яго з глыбокай павагаю й пашанаю, як шануюць людзі годнасьць найстарэйшага й наймудрэйшага сярод іх.

Таму не палохайся мяне! Я не прашу цябе распавядаць мне болей. Я не прашу нават пацьвердзіць, ці блізкая мая здагадка да праўды. Але ж калі ты даверысься мне, то, магчыма, я дапамагу табе парадаю ў тваёй справе, якой яна ні была б, а можа, і ня толькі парадаю.

Фрода не адказаў. Хоць амаль паддаўся спакусе, бо так прагнуў дапамогі й добрай рады, так хацеў падзяліцца з гэтым суворым юнаком, чые словы падаваліся мудрымі й шчырымі, усім, што ляжала на сэрцы й у розуме. Аднак нешта стрымала яго. Страх перапаўняў яго, страх і далеч: калі ён з Сэмам, як падалося, засталіся адзінымі з усяго Зьвязу Пярсьцёнка, дык толькі на Фрода й ляжыць цяпер адказнасьць за таемнасьць. А лепей незаслужаны недавер, чым пасьпешлівая балбатня. Спомін Бараміра, жудаснай зьмены, народжанай прагай пярсьцёнка, жыва паўставаў перад Фродавымі вачыма, калі пазіраў на Фараміра – такога адрознага брата, але ж такога, такога падобнага.