Wojna wspomaganych [The Uplift War - pl]

— Jedno słowo — szepnął prosto w jej lewe ucho. — Jeden dźwięk, a będziesz dziś w nocy pokarmem dla mew. Rozumiesz?

Skinęła gwałtownie głową. Czuł jak jej puls wali, wywołując wibrację przemieszczającą się po ostrzu noża. Jego własne serce biło niewiele wolniej.

— Wypowiadaj słowa bezgłośnie — rozkazał jej ochrypłym tonem. — Odczytam je z warg. Teraz powiedz mi, gdzie są zamontowane nadajniki?

Sylvie mrugnęła. Powiedziała na głos:

— Co… — to było wszystko. Umilkła, gdy Fiben natychmiast zwiększył nacisk.

— Spróbuj raz jeszcze — szepnął.

Tym razem ukształtowała słowa w milczeniu.

— O… czym… mówisz, Fiben?

Jego głos był ledwie słyszalnym szeptem rozlegającym się w jej uchu.

— Czekają tam na nas, prawda, kochanie? I nie mówię o żadnych szymskich przemytnikach z bajki. Mówię o Gubru, słodziutka. Prowadzisz mnie prosto w ich piękne, pierzaste objęcia.

Sylvie zesztywniała.

— Fiben… ja… nie! Nie, Fiben.

— Czuję woń ptaka! — syknął. — Tak jest, oni tam są. Kiedy tylko poczułem ten zapach, wszystko nagle stało się całkiem logiczne!

Sylvie zachowywała milczenie. Jej oczy jednak były wystarczająco wymowne.

— Och, Gailet musiała uznać, że jestem konkursowym durniem.

Teraz, kiedy się nad tym zastanowię, jest oczywiste, że ucieczka musiała być zaaranżowana! W gruncie rzeczy datę z pewnością wyznaczono jakiś czas temu. Prawdopodobnie nie spodziewałaś się, że burza zmusi flotę rybacką do pozostania w porcie. Ta bajeczka o kapitanie-przemytniku była pomysłową improwizacją, mającą uśpić moje podejrzenia. Czy sama ją wymyśliłaś, Sylvie?

— Fiben…

— Zamknij się. Och, to było kuszące. Wyobraź sobie, że niektóre szymy są na tyle inteligentne, by odbywać kursy na Ciimar i z powrotem pod samym dziobem nieprzyjaciela! Próżność omal nie zwyciężyła, Sylvie. Byłem jednak kiedyś pilotem wywiadowczym, pamiętasz? Zacząłem się zastanawiać, jak trudno byłoby wykręcić podobny numer, nawet przy takiej pogodzie jak dzisiaj!

Wciągnął powietrze i ponownie zwęszył ten charakterystyczny, stęchły odór.

Teraz, gdy się nad tym zastanowił, zdał sobie sprawę, że żaden z testów, którym poddawano jego i Gailet w ciągu ostatnich kilku tygodni, nie dotyczył zmysłu węchu.

Jasne, że nie. Galaktowie uważają, że jest to relikt, odpowiedni tylko dla zwierząt.

Wilgoć skapywała na jego dłoń, mimo że w tej akurat chwili deszcz nie padał. Sylvie zalała się łzami. Potrząsnęła głową.

— Nic… ci… się nie stanie, Fiben. Suz… suzeren chce ci tylko za dać parę pytań. Potem pozwoli ci odejść! Ob… obiecał!

A więc jednak był to kolejny test.

Fiben miał ochotę się roześmiać. Był głupi, że w ogóle uwierzył, iż ucieczka jest możliwa.

Wygląda na to, że zobaczę Gailet szybciej, niż mi się zdawało.

Zaczął się wstydzić tego, że sterroryzował Sylvie w podobny sposób. Ostatecznie była to tylko „gra”. Po prostu jeszcze jeden egzamin. W takich warunkach nie miało sensu traktować czegokolwiek zbyt poważnie. Szymka wykonywała tylko swe zadanie.

Zaczął się rozluźniać i zwalniać ucisk na jej gardle, gdy nagle przypomniał sobie coś, o czym wspominała.

— Suzeren obiecał, że pozwoli mi odejść? — wyszeptał. — Chciałaś powiedzieć, że odeśle mnie z powrotem do więzienia, prawda? Potrząsnęła z wigorem głową.

— Nnie! — wypowiedziała bezgłośnie. — Wysadzi nas gdzieś w górach. Miałam zamiar dotrzymać tej części umowy z tobą i Gailet! Suzeren obiecał, że jeśli odpowiesz na jego pytania…

— Zaczekaj minutkę — warknął Fiben. — Nie mówisz o Suzerenie Poprawności, prawda?

Potrząsnęła głową.

Fibena ogarnęło nagłe oszołomienie.

— Który… który suzeren tam na nas czeka? Sylvie pociągnęła nosem.

— Suzeren Kosztów i… Kosztów i Rozwagi — wyszeptała.

Zamknął oczy. Zdał sobie z przerażeniem sprawę, co to oznacza. i więc to nie była „gra” ani test.

Och, Goodall — pomyślał. Teraz musiał głowić się nad tym, jak ratować własną skórę!

Gdyby był tu Suzeren Wiązki i Szponu, Fiben czułby się gotowy natychmiast rzucić ręcznik, gdyż w takim przypadku skierowano by przeciwko niemu wszystkie zasoby gubryjskiej machiny militarnej. W obecnej sytuacji szansę i tak były mizerne, lecz Fibenowi zaczynały przychodzić do głowy różne pomysły.

Księgowi. Agenci ubezpieczeniowi. Biurokraci. Z nich składała się armia Suzerena Kosztów i Rozwagi.

Kto wie — pomyślał Fiben. — Może się uda.

Zanim jednak cokolwiek zrobi, musi załatwić sprawę Sylvie. Nie mógł po prostu związać jej i zostawić, a z natury nie był krwiożerczym mordercą. To pozostawiało tylko jedną opcję. Musiał skłonić ją do współdziałania i to szybko.