Światy braci Strugackich - Czas uczniów

W końcu woda przestała na chwilę płynąć, w myślach wykonałem arkanaski gest odpędzający zło, odepchnąłem się z całej siły i popędziłem do góry. Natychmiast potężna siła ścisnęła moje żebra i powlokła, powlokła…

Ichtiomammal był przewidujący, skoczył za mną, ale zabrakło mu z pół metra; rozczarowany kłapnął zębami i zaczął rysować kółka w basenie. A ja wisiałem w powietrzu pochwycony manipulatorami trzymetrowego domowego robota. Manipulatory niespiesznie wciągały się, jednocześnie opuszczając mnie na podłogę.

— Szeregowy Dramba — niezbyt głośno przedstawił się robot. — Wykonuję polecenie człowieka Leonida, ratując człowieka Maksyma.

Och, Leonidzie Andriejewiczu, aleś mnie zrobił w jajo, pomyślałem. Wszystko obmyślone super — połączył się z robotem i odpowiednio mnie ustawił. Teraz pójdę wszystkich i łapać…

— Ciszej, szeregowy Dramba — przerwałem. — Kto z ludzi jest w domu?

— W domu jest żywy człowiek Dang jeden — odparł robot. -Serwomechanizmy w domu…

— Nie pytałem o serwomechanizmy — powiedziałem. — Gdzie jest człowiek Dang i co robi?

— Człowiek Dang siedzi przy pulpicie w gabinecie człowieka Kornieja — odparł robot. — Ma wszystkie dostępy…

— Posłuchaj — oświadczyłem. — Człowiek Dang jest chory i może sobie zaszkodzić. Trzeba wejść do gabinetu, chwycić człowieka Danga jak mnie przed chwilą podczas wyjmowania z basenu i przez chwilę potrzymać w powietrzu aż do zmiany polecenia.

Szeregowy Dramba poturlał się po korytarzu, a ja za nim, zostawiając mokre ślady. Zacząłem marznąć. Jakoś głupio aresztować człowieka na golasa. To znaczy — jeśli on jest goły, to bardzo nawet wygodnie, ale odwrotnie…

…Kiedy robot wturlał się do gabinetu, człowiek siedzący przy pulpicie nawet się nie odwrócił. Po ekranie płynęły różne znaczki, zazwyczaj dla mnie niezrozumiałe. Kiedy Dramba chwycił go i odwrócił do mnie, zobaczyłem, że człowiek jest młody, dość szczupły i posiada osobliwie nicujące spojrzenie.

Chciałem powiedzieć coś ładnego, książkowego, w stylu: „Trzeba umieć przegrywać, pułkowniku Schmultke!” Na Sarakszu w młodości lubiłem błysnąć czymś takim, ale teraz przede mną był jakiś inny wróg. Niebezpieczniejszy od całego wywiadu Imperium Wyspiarskiego, od załogi Białej Submariny. Niebezpieczniejszy niż Rudolf Sikorski, kiedy jeszcze znałem go pod ksywą Wędrowiec. Niebezpieczny z tego powodu, że potrafił postawić się całej planecie, o wiele silniejszej i potężniejszej niż jego…

— No i co? — Uśmiechnąłem się. — „Odejdź, kmieciu!”, nie? Zaraz poruszy palcami i zniknie. Ale nie zniknął, lecz powiedział spokojnie:

— Wirus aktywowany, panie Kammerer. Wasi specjaliści już od dawna nie stykali się z czymś podobnym. A zatrzymać wirus mogę tylko ja. Dlatego to ja będę dyktował warunki rozmów. Zgoda?

— Zaraz przyjdzie tu pewien człowiek — zacząłem.

— Już tu jestem — rzucił z kąta Leonid Andriejewicz. Huśtał się w hamaku. — Napaskudziłeś tu, gołąbeczku, aż nie wiadomo, od czego zacząć. Ledwie namówiłem Kornieja Janowicza, żeby udał się na Gigandę i pozwolił nam konkretnie pogadać.

— Szefie — powiedziałem po chontyjsku. — Pan wysłał Kornieja, wiedząc, co się tu…?

— Właśnie — odpowiedział również po chontyjsku. — Ale Korniej nie poleciał tam z pustymi rękami.

Zrozumiałem, z czym poleciał tam Korniej, i zrobiło mi się zimno.