Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Skaurus też nie mógł powstrzymać uśmiechu — żadne morze smutku nie było na tyle głębokie, by pochłonąć człowieka bez reszty. Tak jak ciężki charakter Styppesa i jego słabość do wina, również i ten żałosny, śliniący się mnich, przypominali mu, że te niebieskie szaty kryły normalne, ludzkie istoty, wcale nie tak różne od niego. Warto było o tym pamiętać. Najczęściej videssańscy duchowni budzili w nim tylko strach, bo fanatyzm na tle religijnym był dla Rzymian czymś niepojętym.

Wspominając Styppesa i jego nieugaszone pragnienie, trybun pozwolił sobie na kubek wina. Alkohol rozlał się miłym ciepłem po jego wnętrznościach. Kiedy jakiś człowiek przebiegł przez plac, wychwalając głośno trupę wędrownych mimów, którzy mieli właśnie zacząć przedstawienie w Amfiteatrze, Skaurus dał się ponieść tłumowi spieszącemu na południe.

Wielka, owalna misa Amfiteatru znaczyła południową granicę placu Palamas. Skaurus uiścił dwa miedziaki opłaty i przeszedł do środka jednym z mrocznych tuneli, Porządkowi skierowali go na samą górę rozłożonej szeroko widowni. Aktorzy występowali tu cały dzień, ale i tak prawie wszystkie miejsca były zajęte.

Widziane z tak dużej odległości, obelisk, posągi i inne pomniki minionych triumfów Imperium, które znajdowały się w samym centrum Amfiteatru, były jeszcze bardziej imponujące, niż kiedy trybun stał między nimi. Czubek wysokiej granitowej iglicy nawet tutaj był na wysokości jego oczu. Niedaleko jej podstawy rozkwitał tuzin jasnych, jedwabnych parasoli, znaczących miejsce zajmowane przez Autokratora Videssańczyków, tak jak liczba liktorów z ich pałkami i toporami wyróżniała rzymskiego konsula.

Trybun nie widział z tak daleka twarzy Thorisina. Nie wiedzieć czemu, podniosło go to na duchu. Napił się jeszcze wina — taniego, kiepskiego sikacza, który osadzał się na podniebieniu. Słysząc jak trybun chrząka z niesmakiem, siedzący po jego prawej stronie mężczyzna powiedział:

— Rzadki rocznik — chyba przedwczorajszy.

Był to chudy, niebieskooki facet, którego twarz i ruchy przypominały Markowi dzikiego kota. Trybun oblizał wargi.

— Nie, mylisz się. Co najmniej zeszły tydzień. — Choć kiepski, był to jego pierwszy dowcip od tygodni.

Odpowiedź sąsiada z ławki utonęła w ogromnym wrzasku tłumu, który pozdrawiał aktorów ustawiających się tam, gdzie zwykle odbywały się wyścigi koni. Jeden z mimów udał, że właśnie wszedł w jakieś paskudztwo i nagrodzony został wybuchem rubasznego śmiechu.

W mniejszych miastach i miasteczkach Imperium mieszkańcy, zamiast sprowadzać zawodowych aktorów, sami się przebierali i bawili w teatr. Wszędzie jednak podstawowe zasady tych przedstawień były takie same — szybkie tempo, dosadność, cięta satyra na konkretne osoby. W dzień Środka Zimy można było śmiać się ze wszystkich.

I tak, pierwsza scenka odgrywana przez tę trupę przedstawiała trzy główne postacie, a jedną z nich, sadząc po bogatych szatach, miał być sam Imperator. Pozostali aktorzy pod przeróżnymi pretekstami wciąż wchodzili mu w drogę, aż w końcu potknął się o leżącą pod kocem dwójkę — rudowłosą kobietę i wielkiego mężczyznę w blond peruce i futrach typowych dla wojowników z Ha-loga. Ach i te wszystkie naczynia, które latały w powietrzu, kiedy romans kobiety — właściwie mężczyzny w przebraniu kobiety, jako że tylko oni występowali w tej trupie — został odkryty! Wy-kpiwany Imperator musiał uciekać, osłaniając twarz dłońmi, by uchronić się przed gradem garnków i talerzy, które ciskał w niego aktor grający kochankę. Udało mu się ją powstrzymać dopiero przy pomocy kilku innych mimów, którzy przebrani byli w pozłacane zbroje Straży Imperatora. Rzekomy Halogajczyk próbował schować się pod kocem, ale wygonił go stamtąd celnie wymierzony kopniak.

To — pomyślał Marek — bez wątpienia tłumaczyło dlaczego Komitta Rhangawe nie siedziała obok Thorisina — o jednego kochanka za dużo albo jeden zbyt bezczelny. Nagle zrozumiał wszystkie zjadliwe uwagi, które wymieniali miedzy sobą biurokraci, a które zupełnie go dotąd nie obchodziły, jako że sam miał dość swoich zmartwień. Odwrócił się do swojego sąsiada.

— Nie było mnie trochę w mieście, kiedy to się stało?

— Jakieś dwa miesiące temu. Kiedy Imperator wrócił z tego Opsikon. Jest o tym nawet piosenka, leci mniej więcej tak… o, czekaj, znowu zaczynają.

Następna scenka znudziła trybuna, ale siedzący dokoła Videssańczycy ryczeli ze śmiechu. Była to parodia jakiejś debaty teologicznej, która bawiła całe miasto zeszłego lata. Dopiero po dłuższej chwili Skaurus zrozumiał, że najważniejszy aktor, mężczyzna z ogromną sztuczną brodą, ubrany w niebieskie szaty wypchane poduszkami, które czyniły z niego pociesznego grubasa, udawał Balsa-mona, patriarchę Imperium Videssos. Prawdziwy Balsamon siedział w dole trybun, niedaleko Imperatora. Odziany był w odświętny strój zwierzchnika całej hierarchii duchownej, ze wszystkimi odpowiadającymi temu atrybutami. Wspaniałe jedwabne szaty i złotogłów ozdobiony perłami wyglądały równie imponująco jak ubiór Thorisina. Ale Marek — jak i całe miasto — wiedział, że Bal-samon przebierał się w wygodne, znoszone ciuchy, kiedy tylko mógł.