Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Obawiam się, że cię rozczaruję. Wiele lat temu, kiedy Videssos było jeszcze niemal wioską, był to rynek, na którym handlowano bydłem.

— I to wszystko? — zdziwił się.

— Dokładnie. — Alypia spojrzała na niego z rozbawieniem. — Bardzo się zawiodłeś? Mogę wymyślić jakąś ładną bajeczkę, jeśli chcesz, z niesamowitą fabułą, czarownikami, smokami i tonami skarbów, ale to będzie tylko bajka. Czasami rzeczy są o wiele prostsze, niż nam się wydaje.

— Mam o co prosiłem, dziękuję — zawahał się. — Ale naprawdę ani jednego czarownika?

— Ani jednego — powiedziała stanowczo.

Przeszli przez Plac Wołów, trzy razy mniejszy i tyleż mniej imponujący niż Palamas, ale tak samo zatłoczony. Tutejsi birbanci stanowili bardziej pstrokatą i różnorodną grupę niż bogaci obywatele, którzy bawili się w południowych dzielnicach miasta. Piosenki były weselsze, dowcipy bardziej pikantne, śmiech głośniejszy. Było tu sporo miejskich twardzieli w trykotach i tunikach z bufiastymi rękawami. Zgodnie z nową modą niektórzy golili tył głowy, jak najemnicy z Namdalen.

Za placem zaczynała się dzielnica kotlarzy. Sklepy na Ulicy Środkowej były teraz zamknięte, ukrywając dzbany i misy, talerze i dzwonki za mocnymi drewnianymi okiennicami. Nie słychać było także uderzeń młotków, czy syku polewanego wodą metalu. Alypia odwróciła się do niego.

— Masz dziwny sposób na upijanie się, Marku. A może chcesz, żebyśmy doszli do samych murów?

Trybun zarumienił się, jednocześnie zawstydzony swą niezręcznością i ucieszony, że księżniczka wciąż mówi mu po imieniu. Poznała rzymskie zwyczaje na tyle, by wiedzieć, że tak zwraca się tylko do bliskich przyjaciół i pomimo jego upadku nie zarzuciła tego. Przypomniał sobie przysłowie — prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.

— Jak sobie życzysz — powiedział raz jeszcze, tym razem tonem zgody, a nie rezygnacji. Oprócz sklepów ciągnących się wzdłuż Ulicy Środkowej, Skaurus prawie nie znał dzielnicy kotlarzy. Kiedy opuścili centralny trakt, poczuł się jak w zupełnie innym, obcym świecie. Rzemiosło kotlarskie zdominowane było przez ludzi, których przodkowie pochodzili z Makuran, i większość z nich wciąż podtrzymywała stare zwyczaje z zachodu. Mniej ognisk szczęścia płonęło w tej części miasta. Kilkakrotnie Marek zauważył cztery pionowe, równoległe linie narysowane węglem, albo kredą na ścianach.

Podążając za jego wzrokiem, Alypia powiedziała:

— Znak Czterech Proroków Makuran. Niektórzy czczą ich do dzisiaj, choć nie ośmielają się robić tego otwarcie, ze strachu przed mnichami.

Ironia losu — pomyślał Marek — że Makurani w Videssos prześladowani byli przez wyznawców Phosa, a w samym Makuran — teraz Yezd — przez czcicieli Skotosa.

— A co ty o nich sądzisz? — spytał, mało oryginalnie. Alypia odpowiedziała bez namysłu:

— Ich wiara nie jest moją, ale nie uważam, by byli gorsi z tego powodu.

— Słusznie — zgodził się zadowolony, że dobrze ją osądził. Balsamon powiedział Rzymianinowi niemal to samo, kiedy legion pojawił się w Videssos. Większość ich rodaków, przekonanych święcie o swej nieomylności, nazwałaby taką tolerancję bluźnierstwem.

Przez jakiś czas spacerowali po labiryncie bocznych uliczek dzielnicy, odrzucając kolejne knajpy — jedną, bo pełna była podejrzanych typów, którzy spoglądali na nich złym wzrokiem, drugą bo cuchnęła zjełczałym olejem, a trzecią ze względu na szyld, na którym otwarcie wyrysowano cztery pionowe linie. Marek tak samo nie życzył sobie spotkania z fanatykami z Makuran, jak z ich vides-sańskimi rywalami.

Wylądowali w końcu w karczmie mieszczącej się w porządnym, piętrowym budynku, której szyld nie zawierał żadnych ukrytych znaczeń, religijnych czy politycznych, będąc po prostu kiczowatym obrazkiem z grubym, wesołym facetem siedzącym za obficie zastawionym stołem. Nie wszystkie zapachy, które wydobywały się zza drzwi były znajome, ale wszystkie zdawały się przyjemne i pobudzały apetyt.

Kiedy weszli do środka, okazało się, że niemal wszystkie gęsto rozstawione stoliki są zajęte. Rozczarowany Skaurus rozejrzał się dokoła i dostrzegł mały, pusty stolik ustawiony przy ścianie obok otwartej kuchni.

— Doskonale! — powiedział, i zaczął się przepychać przez tłum, prowadząc za sobą Alypię. W lecie, ciepło bijące od pieców i rożnów byłoby nie do zniesienia, ale w dzień Środka Zimy nie mogli trafić lepiej.

Trzech kelnerów krążyło bez przerwy pomiędzy kuchnią i stolikami, ale ze względu na natłok świątecznych gości, obsługa nie była tak szybka jak powinna. Trybun miał więc okazję przyjrzeć się klienteli. Byli to w większości zwykli Videssańczycy ani specjalnie bogaci, ani biedni. Kilka afektowanych par wystrojonych w stylu Makuran — mężczyźni z włosami i brodami kręconym w drobne loczki, w płaszczach dłuższych z tyłu; kobiety w lnianych kimonach, ozdobionych kolorowymi geometrycznymi wzorami, ze srebrnymi siateczkami na włosach. Wszyscy zdawali się weseli i przyjacielscy, jakby pozowali do wiszącego na zewnątrz szyldu.

W końcu dotarł do nich kelner.