Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Гэта добра, — горача вымавіў Рон. — Як я выглядаю?
— Фантастычна, — абыякава запэўніў Слагхорн, працягваючы Рону шклянку з празрыстай вадкасцю. — Выпі, гэта танізавальнае, умацоўвае нервы… дапаможа супакоіцца перад яе прыходам, ну, сам разумееш.
— Выдатна, — узрадаваўся Рон і шумна праглынуў проціяддзе.
Гары і Слагхорн уважліва назіралі за ім. Імгненне Рон, ззяючы, глядзеў на іх; затым усмешка вельмі павольна сышла з яго твару, саступіўшы месцу крайняму жаху.
— Што, апамятаўся? — усміхнуўся Гары. Слагхорн хіхікнуў. — Дзякуй велізарны, прафесар.
— Няма за што, мой хлопчык, няма за што, — адклікнуўся Слагхорн. Рон з адчайным выглядам паваліўся ў самае блізкае крэсла, а Слагхорн паспяшаўся да століка, які быў застаўлены напоямі, са словамі: — Яму трэба што-небудзь выпіць для ўзняцця настрою. Так, у мяне ёсць слівачнае піва, віно… апошняя бутэлька мёду, які настоены ў дубовых бочках… х-мм… жадаў падарыць Дамблдору на Каляды… а, добра… — Слагхорн паціснуў плячамі, — ён не ведае і не пакрыўдзіцца! Чаму бы нам не адкрыць яе і не адсвяткаваць дзень нараджэння містэра Уізлі? Нішто так не палягчае пакут непадзеленага кахання, як вытанчанае віно…
Ён закурлыкаў ад смеху, і Гары далучыўся да яго. З часу няўдалай спробы выцягнуць праўдзівы ўспамін яны ўпершыню зноў апынуліся практычна сам-насам. Калі добры настрой настаўніка захаваецца… калі яны вып'юць дастатковую колькасць дубовага мёду…
— Прашу, прашу, — Слагхорн працягнуў Гары і Рону куфлі, а пасля падняў свой. — Што ж, віншую, Ральф…
— Рон, — шапнуў Гары.
Той, здавалася, нават не чуў тоста, хутка перакуліў куфель і праглынуў віно.
Праз секунду, праз адзін удар сэрца, Гары ўсвядоміў, што здарылася нешта жудаснае, але Слагхорн пакуль яшчэ нічога не зразумеў.
— …будзь здаровы і…
— Рон!
Рон выпусціў куфель, трохі прыўстаў з крэсла — і паваліўся, канвульсіўна тузаючы канечнасцямі. З рота пацякла пена, вочы вылезлі з арбіт.
— Прафесар! — загарлапаніў Гары. — Зрабіце што-небудзь!
Але Слагхорна нібы паралізавала. Рон уздрыгваў, душыўся; яго скура хутка сінела.
— Што… але… — лепятаў Слагхорн.
Гары пераскочыў праз нізенькі столік, падбег да набору для падрыхтоўкі зелляў і прыняўся выхопліваць розныя слоікі і мяшочкі. Рон выдаваў жудасныя гукі. Нарэшце Гары знайшоў тое, што трэба — зморшчаны, падобны на чалавечую нырку камень, які Слагхорн забраў у яго на зеллеварэнні.
Ён кінуўся да Рона, сілком раскрыў яму рот і саўгануў туды безаар. Рон жахліва здрыгануўся і перарывіста выдыхнуў, потым яго цела змякла і замерла ў нерухомасці.
19. Эльфійская агентура
— Карацей, у цэлым, не самы ўдалы дзень нараджэння, — канстатаваў Фрэд.
Наступіў вечар. У палаце панавала цішыня, вокны былі занавешаны, лямпы запаленыя. Рон ляжаў тут адзін, побач сядзелі Гары, Гермiёна і Джыннi. Яны ўвесь дзень прастаялі за падвойнымі дзвярамі бальнічнага крыла, зазіраючы ўнутр, калі хтосьці ўваходзіў або выходзіў. Толькі ў восем вечара мадам Помфры дазволіла ім увайсці. Праз дзесяць хвілін з'явіліся Фрэд і Джордж.
— Не так мы сабе ўяўлялі ўручэнне падарункаў, — хмурна вымавіў Джордж. Ён паклаў на прыложкавы столік вялікі пакет ў падарункавым пакаванні і сеў побач з Джыннi.
— Сапраўды, у нашым уяўленні ён быў у прытомнасці, — сказаў Фрэд.
— Сядзелi мы ў Хогсміду, збіраліся яго здзівіць… — працягваў Джордж.
— Вы былі ў Хогсміду? — падняўшы вочы, спытала Джыннi.
— Мы падумвалі купіць магазін "Зонка", — маркотна растлумачыў Фрэд. — Адкрыць Хоксмідскае аддзяленне. Толькі ці шмат карысці, калі вас не будуць туды пускаць? Каму тады прадаваць тавар… зрэшты, добра, цяпер не аб гэтым.
Ён прысунуў крэсла блiжэй да Гары і паглядзеў на бледны твар Рона.
— Як жа гэта здарылася?
Гары паўтарыў гісторыю, якую распавядаў ужо раз сто — Дамблдору, МакГонагал, мадам Помфры, Герміёне, Джыннi.
-…і тады я саўгануў яму ў горла безоар, ён задыхаў свабадней, Слагхорн кінуўся за дапамогай, прыбеглі МакГонагал і мадам Помфры і аднеслі Рона сюды. Яны лічаць, ён паправіцца. Мадам Помфры кажа, ён праляжыць тут тыдзень або каля таго, будзе прымаць лекі…
— Божа, якое шчасце, што ты сцяміў наконт безоара, — ціха сказаў Джордж.
— Шчасце, што ён наогул тамака знайшоўся, — адклікаўся Гары, які халаднеў кожны раз, калі думаў аб тым, што магло здарыцца, калі бы гэтага каменьчыка пад рукой не апынулася.
Гермiёна, якая цэлы дзень была на рэдкасць маўклівая, амаль нячутна ўсхліпнула. Раніцай яна, цалкам збялелая, прымчалася да дзвярэй лякарні і запатрабавала ў Гары справаздачы аб тым, што здарылася, але потым практычна не прымала ўдзел у гарачых спрэчках Гары і Джыннi аб атручванні. Яна проста стаяла побач, спалохана сціснуўшы зубы, пакуль нарэшце іх не прапусцілі да хворага.