Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
З гэтымі словамі ён узмахнуў палачкай, прыбраў кольцы і разам з прафесарам МакГонагал выйшаў з залы. Школьнікі адразу пайшлі да выхаду; у зале загудзелі галасы.
— У цябе атрымалася? — спытаў Рон, падбягаючы да Гары. — У апошні раз я, здаецца, нешта адчуў — у назе закалола.
— Мабыць, красоўкі ціснуць, Вон-Вон, — вымавіў голас у іх за спіной. Міма, адваротна хмылячыся, прайшла Герміёна.
— А я нічога не адчуў, — сказаў Гары, не звяртаючы на яе ўвагі. — Але мне гэта зараз абыякава…
— Што значыць "абыякава"? — не паверыў Рон. — Ты што, не жадаеш навучыцца апарыраваць?
— Ды ўжо не мару. Мне больш падабаецца лётаць, — прызнаўся Гары і азірнуўся праз плячо, адшукваючы поглядам Малфоя. Яны вышлі ў вестыбюль, і ён паскорыў крок. — Слухай, давай хутчэй, я жадаю нешта зрабіць…
Разам з здзіўленым Ронам ён амаль бегам вярнуўся ў грыфіндорскую вежу. На чацвёртым паверсе іх ненадоўга затрымаў Піўз, які заблакіраваў дзверы і адмаўляўся прапускаць школьнікаў, пакуль яны не падпаляць уласныя штаны, але Гары і Рон папросту павярнулі зваротна і прайшлі па адным з правераных кароткіх шляхоў. Меней чым праз пяць хвілін яны ўжо караскаліся ў дзіру за партрэтам.
— Ты калі-небудзь скажаш, што мы збіраемся рабіць? — ледзь затыхаючыся, спытаў Рон.
— Ідзі за мной, — замест адказу сказаў Гары, перасёк гасціную і накіраваўся да дзвярэй у спальню.
Там, як ён і спадзяваўся, было пуста. Гары расхінуў куфар і пачаткаў перабіраць рэчы. Рон нецярпліва сачыў за ім.
— Гары…
— Малфой выкарыстоўвае Крэба і Гойла як вартавых. Ён толькі што спрачаўся пра гэта з Крэбам. Я жадаю высвятліць… ага.
Ён знайшоў, што шукаў: складзены пергамент, на першы погляд цалкам чысты. Гары разгарнуў яго, разгладзіў і пастукаў па ім кончыкам чарадзейнай палачкі.
— Урачыста клянуся, што не надумваю нічога добрага… ва ўсякім разе, Малфой не надумвае.
На пергаменце паўстала Карта Марадзёраў з дэталёвым планам усіх паверхаў замка. Па ёй рухаліся чорныя кропачкі з імёнамі — насельнікі замка.
— Дапамажы адшукаць Малфоя, — папытаў Гары.
Ён паклаў карту на свой ложак, і яны з Ронам схіліліся над ёй.
— Вось! — сказаў Рон праз пару хвілін. — У слізэрынскай гасцінай, глядзі… Ён, Паркінсан, Забіні, Крэб і Гойл…
Гары паглядзеў на карту ў страшным расчараванні, але амаль адразу ўзяў сябе ў рукі.
— З сённяшняга дня я буду за ім сачыць, — абвясціў ён. — І як толькі ўбачу ў неналежным месцы з Крэбам і Гойлам на гадзінах, адразу пад плашч-нябачнік — высвятляць, што…
Гары замоўк: у спальню ўвайшоў Невіл. Ён прынёс з сабой востры пах гарэлага і палез у куфар за новымі штанамі.
Гары цвёрда нацэліўся злавіць Малфоя, аднак наступныя два тыдня яму рашуча не везла. Ён то і справа глядзеў на карту, іншы раз нават адпрошваўся з урокаў быццам бы ў туалет, але ні разу не заспеў Малфоя за чым-небудзь падазроным. Крэб і Гойл, сапраўды, часцей, чым звычайна хісталіся па замку і, бывала, нерухома стаялі ў пустых калідорах, але Малфоя не толькі не было побач, ён наогул знікаў з карты. Усё гэта здавалася вельмі загадкавым. Гары стаў думаць, што Малфой сапраўды пакідае тэрыторыю школы, але не мог зразумець, як такое магчыма пры новых, звышстрогіх, мерах бяспекі. Заставалася толькі выказаць здагадку, што ён губляе Малфоя сярод сотняў іншых кропак. Ну, а тое, што Малфой, Крэб і Гойл раней былі неразлучныя, а зараз займаюцца кожны сваімі справамі, гэта ж… здараецца з часам, журботна думаў Гары. Рон з Герміёнай — жывы таму доказ.
Набліжаўся сакавік. Надвор'е не змянялася, за адным выключэннем: стала не толькі волка, але і легкадумна. У агульных гасціных, да крайняга абурэння школьнікаў, развесілі аб'явы пра тое, што прагулка ў Хогсмід адмяняецца. Рон абураўся.
— У мой дзень нараджэння! — крычаў ён. — Я так чакаў!
— Увогуле ж, нічога дзіўна, — заўважыў Гары. — Пасля выпадку з Кэці.
Яна ўсё яшчэ ляжала ў лякарні. А "Штодзённы Прарок” паведамляў пра усё новыя знікненні — у тым ліку сваякоў навучэнцаў Хогвартса.
— Але цяпер застаецца чакаць толькі дурнога апарыравання! — бурчаў Рон. — Вось уж мне задавальненне…
Пасля трох заняткаў цяжкасці з апарыраваннем працягваліся, і яшчэ некалькі чалавек прымудрыліся расчапіцца. Расчараванне расло разам з ліхімі пачуццямі да Уілкі Тутытаму і яго трох "Н", з-за якіх яму прысвоілі мноства мянушак. Самымі прыстойнымі былі Накакан і Гнаявая башка.
Раніцай першага сакавіка Гары абудзілі шумныя зборы Дына і Сімуса на сняданак.
— З днём нараджэння, Рон, — сказаў ён, ледзь тыя сышлі. — Атрымай падаруначак.
Ён шпурнуў скрутак Рону на ложак, у дадатак да невялікай кучкі, якую, як выказаў здагадку Гары, уначы прынеслі эльфы.